11. Bölüm: Taht Oyunları
Koridorun loş ışığında ilerlerken, Elif'in adımları yankılanıyordu. Her bir çatlak taş, kalbinin atışına eşlik ediyor, zihninde bir yanda Boran'ın savunmasız bakışları, diğer yanda Ömer'in puslu hatırası dövüşüyordu. Kapısını açıp odaya girdiğinde, sırtını ahşap kapıya dayadı, gözlerini kapattı. Nefes alışverişi derin ve düzensizdi. İçeri taşıdığı yük, fiziksel bir ağırlık gibi omuzlarına çökmüştü. Boran'ın yanağındaki sıcaklık hâlâ parmak uçlarında hissediliyordu. Bu, bir oyuncunun hamlesi değil, bir adamın samimi teslimiyetiydi. İçini kemiren o sızı, bir an için öyle yoğunlaştı ki, dizlerinin bağı çözüldü. Kendini toparlamak için derin bir nefes aldı. "Ömer," diye fısıldadı karanlığa, "sadece sen, sadece senin için."
Ertesi sabah, güneş henüz dağların ardından
