12. Bölüm: Ayrılık Tohumları
Ay ışığı, Elif'in odasının taş zeminine solgun bir gümüş halı gibi serilmişti. Yatağının kenarında oturuyor, avuçlarının içinde tuttuğu küçük, sade bir broşu izliyordu. Broş, Ömer'in ona, "Bunu taktığın her an, ben yanındayım," dediği günün hatırasıydı. Şimdi ise soğuk metal, zihninde fırtınalar estiren bir yükten başka bir şey değildi. Kaçış planı zihninde kristalize olmuş, her detayı defalarca kontrol etmişti. Tüccar kervanı dört gün sonra köye varacaktı. Onlarla birlikte güneye, ilk büyük kasabaya kadar gitmeyi, oradan da bir araba bularak batıya, İstanbul'a doğru yola koyulmayı planlıyordu. Delil'in söylediği aklında çizdiği harita, zihninde canlanıyor; en kuytu patikalar, en gizli su kaynakları bir kaçış ağını örüyordu.
Ancak planın berraklığı, duyguları
