นมไปแอบโตมาตอนไหน?

1162 Words

มือบางยันอกกว้างเอาไว้ ในขณะที่อีกฝ่ายก็ใช้แขนทั้งสองข้าง ยันตัวเองไว้กับที่นอน ก่อนจะกวาดสายตามองคนใต้ร่างอย่างต้องการสำรวจตรวจตราช่วงบนของอีกฝ่าย ที่เวลานี้ไม่มีอะไรปกปิดมันเอาไว้เลย... ส่วนผ้าขนหนูที่ใช้พันกาย ก็ไม่รู้ด้วยว่ามันหายไปอยู่ตรงไหน? มือบางที่ใช้ยันอกกว้าง เปลี่ยนตำแหน่งมาวางบนหน้าอกของตัวเองทันที...ตอนที่เห็นคันศรจ้องมองมันไม่วางตา ก่อนจะถามเจ้าจันทร์ออกมาตามตรงว่า “นมแกไปแอบโตมาตอนไหนวะเจ้า...?” !!! มันถาม!ราวกับว่าเป็นเรื่องธรรมดาม้าก?... เมื่อได้ยินคำถามจากร่างหนา เจ้าจันทร์จึงใช้ฝ่ามือข้างหนึ่งซึ่งรวมไปถึงท่อนแขนเรียวบาง เลื่อนมาวางปิดนมทั้งสองข้างเอาไว้ จากนั้นจึงใช้ฝ่ามืออีกข้าง ยกขึ้นไปปิดบังสายตาของอีกฝ่ายก่อนจะด่ามันกลับไปด้วยใบหน้ารื้นแดง “เชี่ย!...ถามมาได้ แล้วมันใช่เวลามั๊ยวะลูกศร!?” “..!!...” ‘นั่นอ่ะดิ’ ความจริงแล้วคันศรก็ไม่ได้ต้องการจะถามมันออกไปแบบนั้น... แต่เพราะความรู้สึกทางร่างกายมันกำลังตื่นตัว ทำให้ลมหายใจของชายหนุ่มเริ่มจะติดขัด แข่งกับจังหวะการเต้นของหัวใจที่มันกำลังรวนสวนทางกับคำพูดนั่นต่างหากละ ตัวตนของเขากำลังรู้สึกแข็งตึงอยู่ในเป้ากางเกงใน เพียงเพราะได้เห็นร่างกายเปลือยเปล่าของเจ้าจันทร์ถึงขนาดนั้นเชียว? จะไม่ให้เขารู้สึกได้ยังไงในเมื่อช่วงล่าง ก็กำลังบดเบียดกับร่างบางอยู่ตอนนี้ด้วย แล้วนมมันก็ดันเสือกสวยฉิบหายเลย! บัดซบเอ้ย!... นี่กูก็บ้าที่รู้สึกกับมันเร็วเกินไปนะว่ามั๊ย?... ตอนนี้เจ้าจันทร์กำลังทำให้คันศร ถึงกับไปไม่เป็นกันเลยทีเดียว... “แกลุกออกไปจากตัวฉันได้แล้วนะลูกศร...ตัวแกหนัก” น้ำเสียงกระด้างออกมาจากริมฝีปากบาง อย่างต้องการจะข่มความอาย มือของหญิงสาวที่ใช้ปิดตาอีกฝ่ายถูกเลื่อนลงมาวางไว้บนอกกว้าง พลางออกแรงดันแต่มันก็ไม่เป็นผล เพราะร่างกายของทั้งสองคนนั้นต่างกัน อีกทั้งร่างใหญ่เหมือนจะถูกตรึงเอาไว้ จนไม่สามารถละสายตาไปจากหน้าอกของเจ้าจันทร์ได้เลย... “ไอ้ลูกศร...แกจะเลิกมองนมฉันตอนกี่โมง?” “......” เจ้าจันทร์ถาม พลางเลื่อนมือบางที่วางตรงหน้าอกออกไป เพราะถึงปิดยังไงมันก็คงจะปิดได้ไม่มิดเท่าไหร่ เป็นงั้นก็ปล่อยให้เพื่อนสนิทได้มองมันจนเต็มสองตาไปเลยนั่นละ ไหนๆ ก็เห็นกันซะขนาดนั้นแล้วไง เด็กยุคใหม่อย่างเจ้าจันทร์ความอายอะไรนั่นก็ควรตัดมันทิ้งไปได้เลย คำสอนของแม่และพี่ชายก็ลืมๆ มันไปก่อนเถอะตอนนี้น่ะ... ยิ่งต้องการจะห่างจากมันมากแค่ไหน มันก็ยิ่งดึงดูดเธอเข้ามาใกล้มากขึ้นทุกที เหมือนกับเวลานี้ไง... นอกจากจะไม่ยอมตอบเธอกลับ เจ้าของใบหน้าหล่อคมคายยังขยับลงมาใกล้ จนริมฝีปากของชายหนุ่มแนบลงมากับอวัยวะเดียวกันกับเธออย่างเผลอใจ และพยายามทำให้คนใต้ร่าง เผยอริมฝีปากบางเปิดรับปลายลิ้นร้อนผ่าวของเจ้าตัว ที่แทรกเข้ามาหาในเวลาอันรวดเร็ว “อืม...อื้อ~~” เจ้าจันทร์ครางอือหนักๆ ในลำคอ เมื่อเห็นว่าคันศรจูบเธอไม่พอสักที กับที่เจ้าตัวกำลังหายใจไม่ออก บอกเป็นคำพูดก็ไม่ได้เพราะถูกร่างใหญ่จูบเอาๆ อย่างไม่ยอมหยุดให้คนใต้ร่างอย่างเธอได้หายใจบ้าง อีกทั้งยังเป็นครั้งแรกที่เจ้าจันทร์ถูกผู้ชายรุกล้ำร่างกายมากมายขนาดนี้ แล้วคนตัวโตกว่าก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเอาง่ายๆ และดูคล้ายเหมือนจะไปต่อ “ลูก!...ศร!..พอเหอะ!” เมื่ออีกฝ่ายปล่อยริมฝีปากของเจ้าจันทร์ให้เป็นอิสระจากมันแล้วนั่นแหละ หญิงสาวจึงมีโอกาสได้หายใจและพูดออกไปบ้าง ถึงแม้มันจะขาดๆ หายๆ ไม่ค่อยเป็นคำเท่าไหร่ก็ตามที แต่ทว่า... คำตอบที่ได้มานั่นก็คือคำว่า... “ยัง!...ไม่พอ...ขออีกนิดนะเจ้า...อีกนิดเดียว” !!! เห็นมั๊ยล่ะ...ว่ามันไม่ยอมหยุดให้เจ้าจันทร์จริงๆ ด้วยนั่นละ ว่าแล้วเจ้าของร่างใหญ่ก็ไล้ปลายจมูกโด่งลงบนพวงแก้มใสที่ร้อนผ่าวของเจ้าจันทร์ ก่อนจะเลื่อนมันลงมาตรงซอกคอหอมละมุนกรุ่นกลิ่นของแชมพูหลังอาบน้ำ พร้อมกับสูดลมหายใจเข้าปอดตามมาเฮือกใหญ่ “มะ...ไม่นะลูก!...อื้อ~~” เจ้าจันทร์ยังคงห้ามปรามคนด้านบน ที่ตอนนี้มือไม้ของมันก็เริ่มจะซุกซนไปทั่วร่างบางอย่างเผลอใจ ตามแรงอารมณ์ใคร่ที่กำลังก่อตัวขึ้นภายในร่างกายของมันนั่นละ “ลูก!..ตอนนี้ฉันอยากจะเป็นลูกแกว่ะ...เป็นงั้นก็ให้ฉันดูดนมแกนะเจ้า?...” ดูพูดเข้า...เอากะมันสิ! คันศรเป็นคนที่ชอบตั้งคำถาม แต่ไม่เคยรั้งรอคำตอบ และมักจะชอบเอาแต่ใจตามนิสัยอันเป็นเอกลักษณ์ เพราะเมื่อพูดจบร่างใหญ่ก็กดริมฝีปากหยักลงไปงับพร้อมกับดูดดึงเม็ดทับทิมสีหวานนั่นในทันที หงับ! “ไม่!ๆ...ไอ้ลูกๆๆ...ศร...อื้อ~~” ทีแรกเจ้าจันทร์ก็ปฏิเสธมันเสียงขาดๆ หายๆ นั่นแหละ แต่สุดท้ายก็ไม่วายเรียกชื่อคันศรเสียงอ่อนบางอย่างเผลอตัว “อืม...อื้อ~~” เจ้าจันทร์ครางอือในลำคอตอนถูกคันศรสัมผัสหน้าอกทั้งสองข้าง อย่างรุกเร้าตามแรงอารมณ์ของเจ้าตัว มือเล็กกว่าขยุ้มเสื้อนักศึกษาบนบ่าของร่างหนาจนมันแทบจะขาดติดมือเธอมา แต่คันศรก็ใช่ว่าจะใส่ใจมากไปกว่าคนที่อยู่ใต้ร่างของมันในตอนนี้ “อื้อ~~ลูกศร...” ลมหายใจหอบหนักผสานกับเสียงครางหวานเรียกชื่อเขาของเจ้าจันทร์ มันกำลังทำให้สติของคันศรแทบจะไม่เหลือดีเลยด้วยซ้ำ แต่เท่าที่เขาทำได้ในเวลานี้ คือปรือตาขึ้นมองใบหน้ารื้นแดงของอีกฝ่าย เพราะอยากจะเห็นว่ามันกำลังทำหน้าแบบไหน ตอนที่ถูกเขารุกล้ำร่างกายของมันมากขนาดนี้ไง... แม่ง! เซ็กซี่ฉิบหายเหอะ! อยากได้!...แต่ทว่าใบหน้าของพี่จอมทัพกับป้าจันทราก็ดันโผล่พรวดขึ้นมาเตือนสติของคันศรอีกที ก่อนที่จะมีอะไรเกินเลยมากไปกว่านั้น เป็นงั้นหากว่าเขาจะขอชื่นใจกับเจ้าของร่างบางตรงหน้าสักนิด มันก็คงจะไม่ผิดมากเท่าไหร่หรอกละมั้งเนอะ? ยังไงซะคันศรก็ต้องคิดเข้าข้างตัวเองไว้ก่อนอยู่ดี...

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more