ไม่ยอมจบให้ง่ายๆ

1122 Words

“ฉันเห็นแก่แกก็ได้โชกุน.....แต่ต้องให้ฉันกลับรถแกนะ” เจ้าจันทร์ว่า พลางเชิดหน้าใส่อีกฝ่ายที่ถอนหายใจทิ้งไปหนักๆ เชิงจะบอกใบ้ว่ายอมเป็นคนลงให้ก่อนนั่นแหละจะได้จบๆ กันไปเพราะรู้ว่าหากคันศรเผลอปากเสียใส่เจ้าจันทร์ตอนที่มันอารมณ์ไม่ดี มันก็จะสวนกลับมาทันทีแบบนี้ตลอดๆ สุดท้ายก็กลายเป็นทะเลาะกันจนแทบจะไม่มองหน้า แล้วกว่ามันจะหายโกรธเขานะ ก็ต้องง้อมันด้วยการเอาของกินมาล่อจนพอใจแล้วนั่นละมันถึงจะหาย “ไม่ได้ว่ะเจ้า ฉันต้องรีบพามีนกลับต่างจังหวัดคืนนี้ เธอนั่งรอฉันอยู่ในรถนั่น แล้วมันก็คนละทางกัน แกกลับกับไอ้ศรมันนั่นแหละดีแล้ว” “งั้นฉันจะกลับแท็กซี่...” ก็ยังงี่เง่าไม่เลิกรา...ผ่าเหอะ! โชกุนเห็นคันศรไม่ได้พูดอะไร แต่กัดฟันจนเป็นสันนูนขึ้นรูปชัดเจน ก่อนจะเบนหน้าไปอีกทางอย่างไม่พอใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากถอนลมหายใจทิ้งไปหนักๆ จนนับครั้งไม่ได้แล้ว ส่วนเจ้าจันทร์ก็ยังเชิดหน้าใส่อีกฝ่ายอย่างไม่ยอมเลิกราง่ายๆ จนโชกุนต้องตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง ด้วยการดีดหน้าผากของร่างบางเพื่อเป็นการปรามเจ้าตัวดัง... เพี๊ยะ! “โอ๊ย!เชี่ย...เจ็บนะโว๊ยไอ้โชกุน!” เจ้าจันทร์โวยวายเสียงดัง ก่อนจะยกมือบางขึ้นลูบกลางหน้าผากตัวเองซ้ำๆ “ฉันช่วยเรียกสติให้แกไง...ผู้หญิงห่าอะไรวะดื้อฉิบหาย!” โชกุนว่า ก่อนจะหันองศาไปมองคันศร ซึ่งตอนนี้เจ้าตัวก็กำลังมองมาที่เขาด้วยนัยน์ตาขุ่นขวาง “ที่มึงทำมันยังน้อยไปหน่อยมั๊ย? ทำไมมึงไม่ทุบมันให้สลบตรงนี้เลยวะ กูจะได้หิ้วมันไปใส่รถได้เลยไง” คันศรประชดให้ ก่อนจะปรายหางตามาที่โชกุนทำนองไม่ค่อยจะพอใจอะไรสักอย่าง แทนการมองไปที่ร่างบาง ที่กำลังทำปากเชิดขึ้นใส่ตอนได้ยิน แต่ก็ไม่ได้พูดแทรกอะไรขึ้นมา เพราะอารมณ์ของหญิงสาวเริ่มจะเบาบางลงไปมาก โชกุนมองคันศรแล้วเลิกคิ้วขึ้นสูงเชิงสงสัย ก่อนจะคิดขึ้นมาได้แล้วถึงถามกลับไปว่า “เอางั้นเลยเหรอ?...มึงยอม?” “เชี่ย!..มึงก็รู้อยู่แล้วยังเสือกจะมาถามกูหาหอกอะไรวะ...สัด!” คันศรสบถด่าใส่หน้าโชกุนที่กลั้วหัวเราะออกมาทันที เจ้าจันทร์มองทั้งสองคนคุยกันอย่างไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ ถึงได้เอาแต่เงียบฟังอย่างที่เห็นอยู่นั่นไง เพราะเจ้าจันทร์ไม่เคยรู้เลยว่า คันศรจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาว่า หรือแตะต้องเธอได้ทั้งนั้น นอกจากมันจะเอาไว้ทำเอง โชกุนถึงได้เข้าใจทุกอย่าง เมื่อถูกคันศรทำตาขวางใส่อย่างไม่พอใจเขาตอนนั้น ต่อให้ตัวคันศรเองจะพูดจาปากหมากับเจ้าจันทร์มากแค่ไหน แต่โชกุนก็พอจะมองสายตาของมันออก ว่าต้องการจะบอกเขาเป็นนัยยะสำคัญอย่างนั้นว่า... ถ้ามึงทำมันแรงกว่านี้นะ...กูเอามึงตายแน่! อย่างงั้น... โชกุนถึงได้แกล้งถามมันกลับไปว่า...มึงยอม? ทั้งที่รู้ความหมายนั่นดีอยู่แล้ว ว่าคนที่มีสิทธิ์จะทำอย่างนั้นกับเจ้าจันทร์ก็มีแต่มันแค่คนเดียว มันเก่งแต่ปาก หากเอาเข้าจริงๆ เขาก็เห็นมันยอมลงให้อีกฝ่ายมาโดยตลอด เสียดายที่เจ้าจันทร์ไม่เคยรู้ตัวว่าเพื่อนสนิทกำลังคิดอะไรกับมันเลยนั่นละ คิดไปคิดมาโชกุนก็เริ่มจะสนุกกับเรื่องของพวกมันทั้งสองคนนี่ซะแล้วสิ... “ไอ้เจ้า...เวลานี้แล้วว่ะ แกก็กลับกับไอ้ศรมันไปก่อนเหอะ เพราะแกเป็นผู้หญิงยังไงก็ไม่ปลอดภัย” โชกุนกล่อมเพื่อนอีกครั้ง เพราะมองการแต่งตัวของเจ้าจันทร์ก็รู้ว่า คันศรเพื่อนของเขามันหัวร้อนเพราะอะไร? หวง!...ไอ้ศรมันหวงเจ้าจันทร์ขนาดจิกตาใส่เขาดุๆ ในตอนนี้ เชิงจะบอกเขาด้วยนั่นแหละว่า... มึงอย่ามองของกูนาน!... โชกุนถึงได้แต่กลั้นขำซ่อนไว้ในลำคอ...ก่อนจะกลืนมันลงท้องไปทั้งอย่างงั้น... เมื่อเห็นเจ้าจันทร์เงียบเสียงของตัวเองลงไป อีกฝ่ายจึงรีบอธิบายให้หญิงสาวได้ฟังต่อจากนั้นเลยว่า “พวกฉันเป็นห่วงแกมากนะเว้ยเจ้า นี่ไอ้ฝุ่นมันก็คอยโทรเข้ามาถาม แล้วที่มันไม่ได้ตามมาด้วยนี่ ก็เพราะว่ามันกำลังติดธุระสำคัญอยู่กับคนของมันนั่นแหละ” เดิมทีทุกคนต่างก็แยกย้ายกันไปตามหาเจ้าจันทร์ แต่พอดีว่าต่างฝ่ายต่างก็มีธุระสำคัญของตัวเองที่ต้องรีบไปจัดการ เพราะหลังจากที่เพื่อนๆ ในกลุ่มส่งรูปของเจ้าจันทร์พร้อมกับพิกัดของร้านมาให้ ใต้ฝุ่นกับโชกุนก็แยกย้ายกันไปทำธุระของตัวเอง โดยปล่อยให้คันศรจัดการกับเรื่องของเจ้าจันทร์ เพราะคิดว่าแค่มันเพียงคนเดียวก็น่าจะรับมือกับไอ้เพื่อนตัวแสบตรงหน้านี่ไหว...แต่พอมาคิดทบทวนดูอีกที หากเขาปล่อยให้สองคนนี้อยู่ด้วยกัน เจ้าจันทร์จะต้องพยศใส่คันศรและไม่ยอมลงให้อีกฝ่ายง่ายๆ แน่ เขาก็เลยต้องตามมาแก้ไข ก่อนที่พวกมันจะซัดใส่กันซะก่อน แล้วตอนนี้มันก็เป็นอย่างเห็นนั่นจริงๆ “ไม่เอา! ยังไงฉันก็ไม่ไปกับไอ้ศร!..” มึงก็ยังดื้อได้อีกนะไอ้เจ้า!...กูพูดมาตั้งยาวแทนที่มึงจะคิดได้...แต่ก็ไม่เลย!... “ต้องให้ทุบ!...แล้วลากไปขึ้นรถเลยดีมั๊ยวะฮะไอ้เจ้า!?” คันศรชิงแทรกขึ้นมาว่าเจ้าจันทร์เสียงตึง ทั้งยังดึงสีหน้าใส่ อย่างรู้สึกหมั่นไส้ จนอีกฝ่ายต้องหันมาถลึงตาให้ก่อนจะแย้งกลับไปว่า... “แกลองดูก็ได้นะ ถ้าไม่คิดว่าฉันจะสวนกลับไปก็เข้ามาเลยดิวะ!” ก็อย่างที่เห็นๆ กัน....นั่นไง... หากไม่มีโชกุนกั้นกลาง เจ้าของร่างบางก็ทำท่าจะเดินเข้าใส่คันศร ตามที่มันว่าไว้จริงๆ นั่นแหละ นอกจากจะดื้อตาใสแล้ว...ยังใจนักเลงฉิบหายเลยนะเพื่อนกูเนี่ย!...

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more