Tuna odasında dosyaları kapatıp koltuğa yaslandı. Elini saçlarının arasından geçirip hafifçe gülümsedi. Atilla karşısındaki koltuğa oturmuştu, ayaklarını uzatıp rahat bir edayla ona bakıyordu.
“Ee, istediğimiz orana ulaştık mı? “ dedi Tuna, sanki uzun zamandır beklediği cevabı alacağını bilerek.
Atilla başıyla onayladı, gözlerinde yorgun ama gururlu bir parıltı vardı.
“Ulaştık kardeşim. Paravan şirketler sayesinde kimse farkında bile değil. Artık yüzde yirmi bizde. Yönetim masasında söz hakkımız var.”
Tuna’nın yüzüne rahat bir tebessüm yayıldı.
“Harikasın Atilla. Onca uğraşın boşa gitmedi.”
“Senin de planların olmasa buraya gelemezdik, “ diye karşılık verdi Atilla, göz kırparak.
Bir süre ikisi de sustu, bu sessizlikte dostluklarının ağırlığı vardı. Sonra Tuna ayağa kalktı, pencerede
