Sabah güneşi Costa Holding’in devasa cam binasına vururken, giriş kapısında bir hareketlilik vardı. Siyah, parlak arabalar birbiri ardına yanaşıyor, takım elbiseli adamlar inip etrafa dikkatle bakıyordu. Binanın önünde beliren siyah Range Rover’dan ise Tuna Soykan indi. Üzerinde koyu gri, kusursuz dikilmiş bir takım elbise… Adımları ağırdı ama her biri güven doluydu.
Resepsiyon görevlisi şaşkınlıkla ayağa kalktı. “Beyefendi, kimi görmek istemiştiniz?”
Tuna hiç duraksamadan sert bakışlarını dikti. “Burası artık benim de şirketim. Gidip Mira Costa’ya haber verin: Ortağı geldi.”
Yanındaki Atilla hafifçe gülümsedi, elini cebine soktu. Tuna’nın sesindeki kararlılık lobiye buz gibi bir hava yaymıştı. Çalışanlar fısıldaşmaya başlamıştı bile: “Soykan ailesi mi?.. Yoksa söylentiler doğru muydu?.
