Sekreterin fısıltısı odada yankılanır yankılanmaz Mira bir an donup kaldı. Kalbi göğsünde bir tokat gibi atıyordu. Hemen eğildi, Cem’in kulağına nefes nefese fısıldadı:
“Cem… Sen git, babamı oyala, yukarı çıkar, “raporları göstereceğim” falan de… Yada bahane bul dışarı çıkar onu. Ben de Tuna’yı buradan çıkarmayacağım. Sakın görmesin! “
Cem bir anlık tereddütten sonra başını sallayıp doğruldu; kapıya doğru adımladı. Mira, Tuna’ya bakarken yüzündeki panik ifadesini saklamaya çalıştı. Ama Tuna, gözlerindeki o dingin ama keskin ışıkla durumu çoktan anlamıştı. Dudaklarının kenarında alaycı bir gülümseme belirdi.
“ Babandan saklaman gerçekten ayıp, Mira, “diye düşük bir sesle mırıldandı Tuna. “Ne güzel sırlar bunlar.”
Mira onun sözlerine sinirle yaklaştı; gözleri alev aldı, sesi sertleşti:
