อัครวินท์
ครืดด! เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ทำให้ผมละสายตาจากเอกสารบนโต๊ะหันไปหยิบขึ้นมากดรับสายทันที
(วินวันนี้กลับบ้านนะลูก แม่มีข่าวดีจะบอก ห้ามปฏิเสธด้วย) เสียงแม่พูดขึ้นทันทีที่ผมกดรับสาย
“ข่าวดีอะไรครับ” ผมถามแม่ออกไปหลังได้ยินเสียงที่โคตรจะมีความสุข
(ไว้ลูกกลับมาก็รู้เอง แต่แม่คิดว่าลูกก็ต้องดีใจเหมือนกันแน่เลย) แม่ผมพูดขึ้นด้วยเสียงที่อารมณ์ดีไม่เปลี่ยน
“ครับ”
(จ้ะ เย็นนี้เจอกันนะลูก แล้วรีบกลับล่ะ) แม่พูดขึ้นก่อนจะวางสายไป ผมเลยหันมาทำงานต่อ
วินท์: วันนี้พี่กลับบ้านนะ
มิน: ค่ะ แล้วกลับมาคืนไหมคะ
วินท์: พี่ยังไม่แน่ใจ
มิน: ค่ะ อย่าให้รู้ว่าหนีไปเที่ยวอีกน่ะ
วินท์: ไม่หนีแล้ว
มิน: งั้นขับรถดีๆ นะคะ
วินท์: ครับ
ผมวางโทรศัพท์ด้วยรอยยิ้มหลังได้คุยกับเด็กน้อยของผม ใครจะกล้าหนีไปเที่ยวอีกล่ะ ขนาดตอนนั้นแค่โกหกไปยังอดไปเป็นอาทิตย์เลย ทรมานแทบตาย แค่วันนี้ไม่ได้รีบกลับห้องไปเจอหน้
