อัครวินท์
“วันนี้แค่นี้ครับ แล้วเจอกันคาบหน้า อย่าลืมงานที่ผมสั่งด้วยนะครับ” ผมบอกนักศึกษาประจำวิชาตัวเองออกไปหลังหมดคาบ
“นักศึกษาเคารพ” เสียงตัวแทนห้องพูดขึ้น
“ขอบคุณครับ/ค่ะ”
“ครับ” ผมตอบรับก่อนจะออกจากห้องไปห้องทำงานตัวเอง
วันนี้หมดคาบสอนแล้ว แต่ยังเหลืองานอีกนิดหน่อยที่ต้องเคลียร์
ครืดด! และหลังจากเข้าห้องมาไม่นาน เสียงโทรศัพท์ของผมก็ดังขึ้น พอหยิบขึ้นมาก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นเพื่อนรักของผมเองครับ
“เออ” ผมกรอกเสียงไปอย่างไม่ต้องรักษามารยาท
(เมื่อคืนเป็นยังไง เล่าสิ)
“ก็ไม่ไง อย่างที่มึงคิดนั่นแหละ” ผมตอบมันไปอย่างไม่มีอะไรปิดบัง ปิดไปมันก็รู้อยู่แล้วไหม
(มึงหลอกเด็กกูไอ้วินท์) ไอ้เชนทร์พูดขึ้นเสียงติดไม่พอใจ แต่ผมรู้ว่ามันไม่ได้จริงจังมากกับสิ่งที่พูด
“เด็กมึง แต่ตอนนี้เป็นอะไรกับกู มึงก็น่าจะรู้”
(เออ! มึงแม่ง!)
“หาพนักงานใหม่ด้วย เพราะกูไม่ให้เธอไปทำงานนั้นอีก” เพราะถ้
