ผลัก คีย์แลนปล่อยกระบอกปืนออกจากมือที่สั่นเทาโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น
“บัวทำไมเธอทำอย่างนี้”ทำไมไม่เป็นเขาที่รับกระสุนเอาไว้
“คุณคีย์บัวไม่เป็นอะไร”หญิงสาวฝืนยิ้มทั้งน้ำตา เธอรู้สึกเหนื่อยล้าเหลือเกิน ร่างกายของเธอเจ็บปวดระบบไปทั้งกาย
“เธอทำใจดีๆไว้นะอย่า
ทิ้งฉันไปไหน”น้ำเสียงของเขาเศร้า และเสียใจอย่างที่สุด
“เธอทำอย่างนี้ทำไมบัว”น้ำตาหยดหนึ่งของลูกผู้ชายไหลลงอย่างไม่อาจกลั้นความเสียใจ
“คุณคีย์ อย่าร้องไห้ คงถึงเวลาที่บัวต้องไปแล้วจริงๆ”บางทีเธออาจจะตายตั้งแต่วันนั้น แต่ชีวิตหลังความตายก็ได้พาเธอมาเจอกับเขา
“อย่ายอมให้เขาเอาความรักของคุณมาทำร้ายตัวคุณเองนะคะ”เมื่อกี้ที่เธอเฝ้ามองสถานการณ์ตรงหน้า ท่าทีของคีย์แลนมีแต่ความลังเล แต่กับอาจักรแล้วเขาไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวความกังวลที่จะลั่นไกใส่ชายหนุ่มแม้แต่น้อย
“ฉันไม่ต้องการอะไรอีกแล้วบัว ขอแค่เธอย่าทิ้งฉันไป”ถ้อยคำที่ได้ยินทำให้เธอยิ้มออ
