เฮือก!! เสียงหายใจที่ดังขึ้นภายในห้องนอนสีขาว ทำให้หญิงสูงวัยที่กำลังนอนเฝ้าอยู่ข้างเตียงสะดุ้งตื่นขึ้นมาในตอนเช้ามืดด้วยความตกใจ ก่อนที่จะต้องขยี้ตาตนเองอยู่หลายทีเพื่อมองภาพตรงหน้า
“บัว บัวฟื้นแล้วใช่ไหมลูก”หญิงสูงวัยค่อยๆชันกายขึ้นจากที่นอน ก่อนที่จะเอื้อมมือกดเปิดแสงไฟเพื่อยืนยันสายตาตนเอง
“บัวแม่คิดถึงลูกเหลือเกิน”มือเหี่ยวย่นของผู้เป็นแม่โอบกอดลูกสาวเพียงคนเดียวด้วยความคิดถึงสุดหัวใจ ขณะที่บัวบูชาเองกำลังมึนงงเหตุการณ์ตรงหน้า กระทั่งสัมผัสได้ถึงมืออบอุ่นของมารดา น้ำตาอุ่นๆก็รินไหล
“ฮืออ แม่จ๋าบัวได้กลับมาหาแม่แล้ว”หญิงสาวซบใบหน้าลงกับต้นแขนของแม่เธอ แม่พิณที่เธอคิดถึงเหลือเกิน สองแม่ลูกโอบกอดกันด้วยความดีใจ ขณะที่ความคิดของบัวบูชายังนึกไปถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้
“แม่สบายดีนะจ๊ะ”เธอมองร่างกายของแม่ที่ดูโรยราลงไปมา
“แม่ไม่เป็นอะไรหรอกลูก บัวเจ็บตรงไหนไหมเดี๋ยวแม่เรียกหมอมาตรวจร่าง
