ทะลุมิติไปเป็นเมียเก็บของพระรองในนิยาย

อิสระที่ถูกจำกัด

ร่างเล็กของบัวบูชาถูกช้อนขึ้น ลอยหวือด้วยอ้อมแขนของชายแปลกหน้า หญิงสาวลอบมองแนวสันกรามของชายหนุ่มขณะที่เขาก้าวเดินอย่างมั่นคงไปตามทิศทางเดิมที่บัวชมพูจากมา

น่าแปลกที่เธอจดจำใบหน้านี้ได้แม้เพียงเคยเห็นผ่านมาจากการบอกเล่าของกระปุก และได้เห็นชัดๆก็ตอนที่ขับรถเข้าไปยังเมืองหลวง ภาพของชายหนุ่มที่ยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์และทำให้ใจเธอเต้นแรง เทียบไม่ได้กับเมื่อยามที่ใบหน้าของเธอกำลังแนบอยู่กับอกแกร่ง

บัวบูชารู้สึกทำตัวไม่ถูก หัวใจที่ไม่เคยหวั่นไหวกับใครมาตลอดเจ็ดปีพลันเต้นโครมครามอย่างห้ามไม่อยู่ เปลือกตาบางจึงค่อยๆปิดลงเพื่อหวังว่าอาการของเธอในตอนนี้จะดีขึ้น

“คีย์ให้หมอดูอาการของเธอก่อน”เสียงของใครบางคนที่น่าจะรออยู่ในห้องตั้งแต่แรกดังขึ้น พร้อมกับที่ร่างของเธอถูกวางลงบนที่นอนอย่างแผ่วเบา ก่อนที่หญิงในชุดเครื่องแบบอีกสามคนจะกรูเข้ามาชิดร่างของเธอพร้อมกับอุปกรณ์ทางการแพทย์

คีย์ คือชื่อของผู้ชายคนนี้ อะไรจะบังเอิญขนาดนั้น ทั้งรูปร่างหน้าตาและชื่อเขาเหมือนกับพระรองจากนิยายดังไม่มีผิด บัวบูชาลอบมองใบหน้าของเขาอีกครั้ง ชายหนุ่มกวาดสายตาไปรอบห้อง กระทั่งเมื่อสายตาของเขาหยุดที่ใคร ทุกคนกลับหลบสายตาของชายหนุ่มราวกับหวาดกลัว

“อาว่าคีย์ออกไปรอข้างนอกก่อนดีกว่า ให้หมอตรวจอาการของเธอเสร็จแล้วคีย์ค่อยเข้ามา”เสียงของชายผู้เดิมเอ่ยบอกแก่ชายหนุ่มเพราะได้กลิ่นอายของความตึงเครียดที่แผ่ออกมา

“ที่ขาของเธอมีแผล”เขาเอ่ยบอกเพียงสั้นๆ เหลือบมองเธออีกครั้งก่อนจะยอมเดินออกไปตามคำร้องขอ นั่นจึงทำให้บัวบูชาได้รู้ว่าทุกคนในห้องนี้หวาดกลัวชายหนุ่มเพียงไร เพราะเพียงแค่เขาเดินจากไปทุกคนก็พร้อมใจกันถอนหายใจเฮือกใหญ่ และมีท่าทีผ่อนคลายมากขึ้น

“คุณบัวรู้สึกเจ็บตรงไหนไหมคะ”เสียงเอ่ยถามของหญิงสาวข้างกายทำให้บัวบูชาละสายตาจากแผ่นหลังกว้างแล้วหันกลับสนใจกลุ่มคนตรงหน้า ขณะที่พวกเขาช่วยกันสำรวจร่างกายของเธอพร้อมกับใช้สำลีเช็ดคราบเลือดออกจากเรียวขาสวย

บัวบูชาดึงข้อมือเล็กของตนให้กลับคืนมา พร้อมกับกระตุกเรียวขาออก มองกลุ่มคนแปลกหน้าที่ไม่ได้มีเพียงกลุ่มของหญิงสาวที่กำลังสำรวจเนื้อตัวเธอ แต่ยังรวมไปถึงกลุ่มของชายหนุ่มที่อยู่ในชุดสะอาดคล้ายกัน ยืนสงบนิ่งอยู่ด้านหลัง ข้างกันนั้นหากบัวบูชาจำไม่ผิดพวกเธอคือกลุ่มแม่บ้านที่เอ่ยถึงเธอตอนที่กำลังจะหนีจากที่นี่

“คุณคือ บัวบูชา ใช่ไหมครับ”น้ำเสียงเอ็นดูที่ดังออกมาจากชายที่ดูสูงวัยที่สุดในห้องและเป็นคนเดียวที่คีย์ดูเกรงใจที่สุดเช่นกัน

หญิงสาวตอบรับคำถามของเขาพร้อมกับพยักหน้าให้ แต่ยังคงไว้ซึ่งท่าทีระแวดระวัง

“หนูจำได้หรือเปล่าว่าเหตุการณ์ก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้น”คำถามของเขาทำให้บัวบูชาเริ่มคิดตาม เธอต้องการมาหาบาสแฟนหนุ่มของเธอที่คบหามาหลายปี แต่กลับได้รู้ว่าเขานอกใจ ร่วมมือกันทรยศความรักของเธอกับน้องสาวคนสนิท และเธอก็ได้หนีออกมาจากที่นั่นจนประสบอุบัติเหตุ

“รถชน”ภาพเหตุการณ์ไหลเข้ามาเป็นฉาก ก่อนที่หญิงสาวจะรู้สึกปวดหัวจนต้องยกสองมือขึ้นมากุมเอาไว้แน่น ทับซ้อนกับภาพเหตุการณ์บางอย่าง

“คุณบัวจำอะไรได้อีกไหมครับ”เขาเอ่ยถามย้ำอีกครั้งเมื่อเห็นหญิงสาวดูนิ่งไป

“เขาขับรถชนฉันเหรอคะ”ปลายนิ้วเรียวชี้ไปยังทิศทางประตูหน้าห้องที่ผู้ชายหน้าดุพึ่งเดินจากไป สายตาของความสงสัยยังคงทอดมองออกไปยังบานประตูที่ปิดลง

เธอประสบอุบัติเหตุระหว่างเดินทาง หรือถูกรถชนระหว่างหลบหนีอะไรสักอย่างกันแน่ ยิ่งคิดบัวบูชาก็ยิ่งรู้สึกปวดหัว

“อาชื่อจักรนะครับ ส่วนคนที่คุณบัวหมายถึงคือคุณชายคีย์ หรือคุณคีย์แลนครับ คุณชายเจอคุณบัวเมื่อตอนไปติดต่อธุระที่ต่างจังหวัดเมื่อสองเดือนก่อน”ชายผู้เดิมที่ยังคงทำหน้าที่อธิบายให้บัวบูชาเข้าใจด้วยน้ำเสียงนุ่มเจือปนความเอ็นดูหญิงสาวที่แสดงสีหน้ามึนงง

“หมายความว่ายังคะ สองเดือนก่อน?”

“คุณบัวบูชานอนรักษาตัวที่นี่มาสองเดือนแล้วครับ และนี่ก็คือทีมคุณหมอที่ถูกคัดเลือกมาดูแลคุณ”หญิงสาวมองตามมือของเขาและได้ไขความสงสัยของเธอ กลุ่มของผู้คนที่แต่งตัวด้วยชุดสะอาดสีขาวตรงหน้าคือคุณหมอที่รักษาเธอมากว่าสองเดือน

“นอกจากนี้แล้วยังมีคุณหมอจากหลายๆประเทศที่เวียนมาตรวจอาการของคุณบัวด้วยนะครับ”เพียงแค่บัวบูชานับรวมแล้วคุณหมอในห้องนี้ก็เกือบสิบชีวิตแล้ว

“ส่วนนี่คือทีมแม่บ้านที่จะดูแลคุณบัว ถ้าหากว่าต้องการอะไรก็เรียกพวกเธอได้ตลอดนะครับ”หญิงสาวมองตามไปด้านหลัง แม่บ้านราวห้าคน กลุ่มเดียวกับที่พึ่งบ่นเรื่องของเธอไป

“ฉันไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ ขอบคุณมากๆนะคะ ส่วนแผลนี่ฉันจัดการเองค่ะ”บัวบูชาฉวยเอาอุปกรณ์ทำแผลมาถือไว้เอง รอยแผลตามแนวยาวของเรียวขาเนื่องจากคมของเศษจานไม่ได้ดูน่ากลัวอะไรสำหรับบัวบูชา

“ไม่ได้นะคะคุณบัว”ทว่าอุปกรณ์เหล่านั้นกลับถูกแย่งกลับไปโดยฝีมือของคุณหมอสาวที่มีสีหน้าตระหนก

“ให้พวกเธอทำหน้าที่ของพวกเธอจะดีกว่านะครับ เกิดคุณชายคีย์มาเห็นเข้าท่านจะไม่ชอบใจ”

“ฉันไม่เป็นอะไรจริงๆค่ะ แล้วก็ไม่ต้องการ การรับผิดชอบอะไรจากพวกคุณและคุณชายของพวกคุณด้วย ถ้าจะกรุณาช่วยพาฉันกลับไปส่งที่บ้านได้ไหมคะ”เธอรู้สึกระแวงกับคนแปลกหน้าเหลือเกิน ตอนนี้บัวบูชาไม่รู้แม้กระทั่งว่าตนเองนั้นอยู่ที่ไหน สิ่งเดียวที่ต้องการคือการกลับบ้านไปหาแม่พิณที่กำลังรอเธออยู่

“คงไม่ได้หรอกครับ”และคำตอบของจักรยิ่งกลับทำให้บัวบูชาสงสัย

“ทำไมคะ ถ้าพวกคุณไปส่งฉันไม่ได้ รบกวนคืนกระเป๋าของฉันให้ได้ไหมคะ ฉันจะโทรบอกคนที่บ้านมารับ”หายมานานถึงสองเดือน ป่านนี้แม่พิณคงเป็นห่วงเธอมากๆแล้ว

เพราะอยู่กันสองแม่ลูกมาตลอดทำให้บัวบูชาคิดถึงมารดาว่าจะทำให้ท่านกังวล อย่างน้อยเธอก็ต้องการติดต่อกลับไปหาเพื่อส่งข่าวว่าตนเองนั้นสบายดี

“ตอนที่คุณชายพบคุณ คุณบัวไม่มีข้าวของติดตัวมาเลยนะครับ มีเพียงเสื้อผ้าชุดนี้”จักรส่งสัญญาณให้คุณหมอทางด้านหลังเพื่อนำเสื้อผ้าของเธอออกมาจากตู้ เสื้อผ้าที่บัวบูชาไม่คุ้นตาและไม่คิดว่าในชีวิตนี้จะใส่ ชุดวาบหวิวที่ดูปิดร่างกายไว้ไม่มิด

“ถ้าอย่างนั้นฉันขอยืมโทรศัพท์ของพวกคุณได้ไหมคะ”ในชีวิตของบัวบูชามีเพียงสามเบอร์โทรศัพท์ที่หญิงสาวท่องใจได้ขึ้นใจ คือแม่ของเธอ บาส และกระปุก ซึ่งสองคนนั้นเธอไม่มีทางติดต่อขอความช่วยเหลืออย่างเด็ดขาด

“ถ้าคุณบัวอยากติดต่อไปหาคนที่บ้าน คุณบัวรอขอคุณคีย์ดีกว่าครับ”ชื่อของคนที่ทุกคนเกรงใจดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้หญิงสาวถอนหายใจด้วยความไม่สบอารมณ์ เขาเป็นใครกันแน่ ทำไมเอะอะก็ต้องขออนุญาตทั้งที่เธอแค่ต้องการติดต่อคนที่บ้าน ไม่ได้ทำอะไรเสียหายสักหน่อย

“ถ้าอย่างนั้นบัวขอพบคุณคีย์ของพวกคุณตอนนี้ได้ไหมคะ”

“ผมจะแจ้งคุณชายให้ว่าคุณขอพบเป็นการส่วนตัว”นั่นก็ไม่ได้ และนี่ก็ไม่ได้ทำให้บัวบูชาชักจะหมดความอดทน นี่เธอถูกจับมาเป็นนักโทษหรืออย่างไร

“คุณบัว”แต่แล้วทุกคนก็แทบจะเรียกชื่อของเธออย่างพร้อมเพรียง เมื่อร่างเล็กลุกขึ้นจากเตียงนอนทันที ไม่สนใจเสียงของทุกคนที่กำลังเอ่ยห้าม

“คุณคีย์เขาคือเจ้านายของพวกคุณใช่ไหมคะ ถึงได้ดูเกรงอกเกรงใจขนาดนั้น ฉันอยากพบเขาตอนนี้ และต้องได้คุยกับเขาตอนนี้ด้วยค่ะ ถ้าพวกคุณไม่พาฉันไปพบเขา ฉันจะออกไปหาเขาด้วยตัวเอง ไม่ต้องกลัวหรอกนะคะ ไม่ใช่ความผิดพวกคุณ ถ้าเขาจะว่าอะไรพวกคุณฉันจะรับผิดชอบเอง”บัวบูชาที่ไม่สามารถอดทนได้อีกต่อไปว่าขึ้น เขามีสิทธิ์อะไรมากักขังเธอไว้แบบนี้ เธอไม่ใช่นักโทษ และไม่ต้องการให้เขารับผิดชอบอะไรทั้งนั้น เธอแค่ต้องการกลับบ้าน

“อย่าเลยนะครับคุณบัว”เสียงของอาจักรยังคงร้องห้าม แต่กลับไม่มีใครกล้าแตะต้องตัวของเธอ เพราะกลัวว่าหญิงสาวจะได้รับบาดเจ็บ เพราะตอนนี้หญิงสาวช่างดูบอบบางเหลือเกิน

“พวกคุณรอที่นี่ก็ได้นะคะ ฉันขอแค่ได้พบกับคุณคีย์ ไม่หนีไปไหนหรอกค่ะ”ร่างบางที่รวบรวมเรี่ยวแรงเดินไปยังหน้าประตูหันไปเอ่ยตอบ ก่อนจะเอื้อมมือเปิดบานประตู เป็นจังหวะเดียวกันกับเขา คีย์แลนคนที่เธอต้องการเจอในตอนนี้เปิดประตูเข้ามา

มือแกร่งจับรวบมือเล็กของบัวบูชาเอาไว้ ขณะที่ใช้แขนข้างหนึ่งช่วยพยุงร่างกายอ่อนแรงของเธอ

“ทุกคนออกไปก่อน”เสียงเข้มเอ่ยดังชัดทำให้ทุกคนรีบก้มหน้าแล้วหมุนตัวออกไปจากห้องทันที