“Karya Nalbantoğlu”
Boşluğa düştüğüm an tam bir şeyin içinden geçiyordum ama neye temas ettiğimi bile anlayamadım. Yataktan fırladım, yere düştüm ve duvara çarptım. Sol omzumda ince bir sızı, gözümde hâlâ uykunun bulanıklığı. Ellerimle taş duvarlardan destek alarak doğruldum. Pijamam üzerimdeydi ama içim hâlâ çıplaktı. Odanın çıkış kapısını bulup kendimi dışarı attım. Koridora çıktığımda başımın içi yankılanıyordu. Savaş. Sadece o vardı zihnimde. Başka hiçbir yere yürüyemezdim.
Savaş’ın odasının kapısı koridorun sonunda. Bir rüyadan çıkıyormuş gibi yavaşça o tarafa ilerledim. Ayak seslerim taş zemine çarpıyor ama ben hâlâ uyanmış sayılmazdım. Kapının önünde durup içeriye girdim. Güneş yeni doğuyordu. Işığın ilk çizgisi pencere kenarından geçip yüzüme vurdu. Bir anda kendime geldim. Gözüm
