“Karya Nalbantoğlu”
Cenaze günü hep kalabalık olur.
Herkes aynı acıya tutunmuş gibi davranır ama gerçek acı, sessizlikten geçer.
Ben sustum.
Babam toprağa girmeden önce, bana bir dosya bırakmıştı.
Üzerinde ne isim ne tarih—söylediği sadece şuydu:
“Al… ve yak.”
Kaç kelime olursa olsun, bazı cümleler insanın omurgasına oturur.
Bu, onlardan biriydi. Babamdan son duyduğum ..
Ben dosyayı ne anlayabildim ne yakabildim.
Ama üzerimde taşıdım.
Kalabalıktan uzaklaştığımda gözüm Savaş’a takıldı.
Birkaç adım ötemdeydi ama aramızdaki mesafe yılların sessizliği gibiydi.
Dayanamadım.
“Savaş!” diye seslendim.
Durdu, çevresine baktı.
Sonra bana yaklaştı.
Gözleri bana değil, arkamdaki ihtimallere kilitliydi.
Yaklaştı ve şöyle dedi:
“Benden uzak dur.”
Sesindeki kesinlik, bana herhangi bir
