The Billionaire's Obsession

CHAPTER 6: Breaking the Ice

Hindi na sumagot si Kyler, ngunit ang kanyang matatalas na titig ay nanatiling nakapako kay Elise. Parang may nagbabadyang kuryente sa pagitan ng kanilang mga mata dahil sinalubong ng dalaga ang kanyang tingin nang may parehong talim at tapang.

Sa isip ni Kyler, unti-unting namamangha na siya sa tibay ng loob ng babaeng ito. Walang takot. Walang urong.

Dahan-dahang tumayo ang bilyonaryong abogado at inayos ang pagkakahanda ng kanyang polo. "I have to go. May mga kliyente akong dapat harapin sa opisina," malamig na paalala ni Kyler habang nakatitig mula sa itaas kay Elise. "Marcus will stay here to monitor you. At tandaan mo ang Rule Number 3, Elise. Ang susi ng sports car mo ay mananatili sa akin."

Imbes na mainis sa pagbabanta tungkol sa kanyang sasakyan, sumandal si Elise sa kanyang silya at tiningnan ang tasa ng lalaki.

"Are you done sa kape mo?" pilyong wika ni Elise nang makitang may laman pa ang tasa nito. Itinuro niya ito gamit ang nguso niya. "Ubusin mo, sayang. 'Di ba sabi mo, 'it's a strong recommendation' na magkape sa umaga? Bakit ikaw, hindi mo tinatapos?"

Napatingin si Kyler sa natitirang kape sa kanyang tasa, tapos ay ibinalik ang tingin sa mapang-asar na mukha ng dalaga. Parang sinasabi ng mga mata ni Elise na puro lang siya salita, pero hindi naman niya ginagawa ang sarili niyang payo.

Sa isang mabilis at pormal na galaw, kinuha ni Kyler ang tasa at tuluyang inubos ang natitirang kape sa isang lagukan nang hindi pinuputol ang titig kay Elise. Ibinaba niya ang bakanteng tasa nang may marahas ngunit eleganteng tunog sa ibabaw ng platito.

"Satisfied?" matigas na tanong ni Kyler.

"Very much, Attorney," nakangising sagot ng dalaga.

Kinuha na ni Kyler ang kanyang briefcase at mabilis na tinalikuran ang mesa upang maglakad palabas ng dining area. Pakiramdam niya, kapag nanatili pa siya nang limang minuto roon, tuluyan nang guguho ang pader ng kanyang awtoridad.

"Bye, Kyler! See you later!" pahabol na sigaw ni Elise, na may kasama pang malawak at matamis na ngiti habang kumakaway.

Napatigil saglit sa paghakbang si Kyler sa pagbanggit ng dalaga sa kanyang unang pangalan nang walang "Attorney" o "Sir," ngunit hindi na siya lumingon at tuluyan nang lumabas ng mansyon.

Nang mawala ang bilyonaryo sa kanyang paningin, napasuntok sa hangin si Elise habang tumatawa. "1-0, Attorney Azurin. Akala mo ah."

Nang matapos kumain si Elise, pinunasan niya ang kanyang labi gamit ang tissue at agad na tumayo. Binuhat niya ang kanyang platong may bawas na hotdog at sinangag, ang baso ng juice, pati na rin ang kutsara at tinidor upang dalhin ang mga ito patungo sa lababo.

Nakita naman agad ni Manang Laring ang ginagawa ng dalaga habang nagpupunas ito ng counter. Nanlaki ang mga mata ng matandang mayordoma at agad siyang napatakbo para awatin si Elise.

"Naku, Señorita Elise! Ako na po ang bahala riyan!" nag-aalalang wika ni Manang Laring, pilit na kinukuha ang mga plato mula sa kamay ng dalaga. "Huwag ninyo na pong isipin 'yan. Trabaho ko po ito, at baka mapagalitan pa ako ni Attorney kapag nakita niyang nagliligpit kayo rito."

Ngumiti nang matamis si Elise, isang totoong ngiti na malayo sa mapang-asar na mukhang ipinakita niya kay Kyler kanina. Hindi niya binitawan ang plato.

"Manang, Elise na lang po, huwag na, Ma'am o Señorita," malambing na pagtatama ng dalaga habang dahan-dahang inilalapag ang mga ligpitin sa gilid ng sink. "At saka, kaya ko naman po. Noong nabubuhay pa si Papa, madalas din naman akong kumilos sa kusina kapag may topak ako. Hindi po ako lumpo para panoorin lang kayong mapagod dito."

Natigilan si Manang Laring, bakas ang labis na pagkagulat at paghanga sa kanyang mga mata. Sa mga nakaraang balita tungkol sa nag-iisang Fontanilla, palagi itong inilalarawan sa media bilang isang spoiled, magastos, at rebeldeng anak-mayaman na walang alam na gawin kundi ang mag-party at makipagkarera ng sasakyan. Pero ang nakikita niya ngayon ay isang simpleng babae na may respeto at marunong sa gawaing-bahay.

"Salamat, Elise," nakangiting saad ng matanda. Tuluyan nang lumambot ang kalooban sa bagong kasama sa bahay. "Napakabait mong bata. Tamang-tama, saktong-sakto ang pagdating mo rito."

Kumunot ang noo ni Elise habang binubuksan ang gripo para maghugas ng kamay. "Saktong-sakto po para saan, Manang? Para bwisitin ang amo ninyo?"

Natawa nang mahina si Manang Laring, maingat na nagsisimulang mag-sabon ng mga plato. "Saktong-sakto dahil masyadong seryoso ang mansyong ito. Sa loob ng maraming taon, parang opisina o korte ang bahay na ito dahil sa sobrang istrikto ni Attorney Kyler. Ngayon lang uli may nag-ingay at nagdala ng buhay dito."

Napatitig si Elise sa umaagos na tubig. Naalala niya ang mukha ni Kyler kanina nang maubos nito ang kape dahil sa pang-aasar niya.

"Ah, ganoon po ba?" May pilyong ngiti na sumilay sa mga labi ni Elise habang pinatutuyo ang kanyang mga kamay. "Kung ganoon po, Manang, asahan ninyong mas magiging maingay ang mga susunod na araw dito, dahil sisiguraduhin kong matututo siyang ngumiti… o kaya naman ay tuluyang mabaliw sa akin."

Matapos tulungan si Manang Laring sa kusina, nagpasya si Elise na lumabas sa malawak na garden ng mansyon upang magpahangin. Habang naglalakad siya sa tabi ng pool, napansin niya ang isang lalaking naka-suit na nakatayo nang tuwid malapit sa gate, walang kukurap-kurap ang mga mata at tila ba isang estatwa na nagmamasid sa kanya.

Si Marcus. Ang personal na driver at assistant ni Kyler na inatasan nitong mag-monitor sa kanya.

Isang pilyong ngiti ang sumilay sa mga labi ni Elise. Sabi ni Kyler, bawal ang karera at bawal ang umalis nang walang paalam. Pero walang sinabing bawal makipagkaibigan sa bantay, 'di ba?

Naglakad siya patungo sa gawi ng lalaki habang nakapamulsa sa kanyang short shorts.

"Hi, Marcus," bati ni Elise, dahilan upang bahagyang magulat ang assistant, ngunit mabilis din nitong binawi ang pormalidad ng tindig nito.

"Good morning, Señorita Elise. May kailangan po ba kayo?" pormal na tanong ni Marcus, nakatingin nang diretso sa unahan, umiiwas na salubungin ang mapanuring tingin ng dalaga.

"Wala naman. Naawa lang ako sa'yo, para kang tuod diyan," natatawang saad ni Elise. Sumandal siya sa sementadong pader sa tabi nito. "Grabe naman ang amo mo, pati ba naman ang pagtayo mo rito kailangang parang militar? Hindi ka ba napapagod?"

"Trabaho ko po ito, Señorita. At obligasyon kong siguraduhin na ligtas kayo at hindi kayo lalabag sa Rule Number 3 ni Attorney Azurin," tapat na sagot ni Marcus.

Napaikot ang mga mata ni Elise. "Rule Number 3 na naman. Ang sinasabi mo, ginawa ka niyang warden ng bilangguan ko." Lumapit pa nang kaunti si Elise at ibinaba ang kanyang boses, tila ba may ibubulong na sikreto. "Hanga rin ako sa'yo, Marcus, ha. Paano mo natiis ang lalaking 'yun sa loob ng maraming taon? Hindi ka ba nababaliw sa lamig ng boses niya? Para siyang aircon na may mukha."

Sa unang pagkakataon, nakita ni Elise ang bahagyang pag-uga ng balikat ni Marcus dahil sa pagpigil nito sa tawa. Kinagat ng assistant ang kanyang labi upang mapanatili ang pagiging seryoso, ngunit huli na; nakita na ni Elise ang kanyang reaksyon.

"Aha! Natawa ka! Ibig sabihin, sumasang-ayon ka sa akin!" panunukso ni Elise, sabay turo sa lalaki.

"H-Hindi po, Señorita," mabilis na pagtanggi ni Marcus na bahagyang nabulol. "Napakabuting amo po ni Attorney Azurin. S-Strikto lang po talaga siya pagdating sa disiplina."

"Disiplina o kontrolado ang buhay?" pambabara ni Elise, sabay tapik sa balikat ng assistant. "Huwag kang mag-alala, Marcus. Hindi kita isusumbong sa boss mong mukhang laging may kaaway. Pero simula ngayon, relax ka lang kapag ako ang kasama mo. Masyadong maikli ang buhay para maging seryoso."

Tinalikuran na siya ni Elise upang bumalik sa loob ng mansyon, bitbit ang isang malaking plano sa kanyang isip. Habang pinapanood naman ni Marcus ang papalayong pigura ng dalaga, napahinga ito nang malalim at napakamot sa kanyang ulo.

Mukhang tama ang sinabi ni Manang Laring kanina. Ang pagdating ni Elise Fontanilla sa buhay ng kanilang seryosong boss ay hindi lang basta magdadala ng ingay—ito ay isang malaking hamon sa lahat ng batas at patakaran na binuo ni Kyler Azurin sa loob ng maraming taon.

At sa tingin ni Marcus, unti-unti nang natitibag ang depensa ng kanilang tahanan.