บทที่ 11 เด็กเลี้ยง 🥰🥰🥰
หยดเลือดที่ปรากฏอยู่บนผ้าปูที่นอนสีขาว คือสิ่งย้ำเตือนว่าตอนนี้เธอไม่ใช่หญิงสาวบริสุทธิ์อีกต่อไป เขมมิกาไล้ปลายนิ้วแผ่วเบาลงบนรอยเปื้อนจาง ๆ ที่กระจายทั่วเตียง ด้วยเมื่อคืนธีรภัทร์ตักตวงความสุขจากเธอไปหลายครั้ง เขาไม่หยุดแม้ว่าเธอจะหมดแรงเปล่งเสียงครางหวานให้ได้ยิน ชายหนุ่มกระหายคลั่งไคล้การเสพสมจนหน้ามืดตามัว รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เห็นผิวเนื้อขาวผ่องของคนตัวเล็ก เต็มไปด้วยรอยกุหลาบที่เขาตีตราไว้ทั่วเรือนร่าง
“หิวมั้ย?”
ประโยคแรกที่เอ่ยถามหลังความสัมพันธ์ทางกายจบลง เขมมิกากำผ้าปูแน่น พอเรื่องอย่างว่าจบ ความเขินอายก็ปรากฏบนใบหน้าแดงซ่านอีกครั้ง
เขาสวมเพียงผ้าขนหนูที่พันกายเอาไว้อย่างหมิ่นเหม่ มือหนาสองข้างขยุ้มผ้าเช็ดเรือนผมที่ยังเปียกลู่ บนแผงอกแกร่งลามมาถึงลอนหน้าท้องแข็งแรงมีหยดน้ำเกาะพราวอยู่ทั่ว
ให้ตายสิ.. เขาจะน่ากินเกินไปแล้วนะ บ้าจริง!คิดอะไรอยู่เนี่ยขิม
