“Baba…bakma bana öyle.”
“Demiyorum sana bir şey. Elbet pişman olacaksın.” dediğinde, sıkı sıkı sarıldım boynuna. Gideceğim yerde çok kalmayacaktım ancak onda aklım kalacaktı. Tek başına kalışı beni üzüyordu ancak elimden başka bir şey gelmiyordu.
“Kendine iyi bak, dolaba yemek koydum. Isıtıp, yersin. Esbablarını da Fatma Abla’ya ver, o yıkar.” dediğimde bana sarılıp, saçlarımı okşayınca gözlerim kapandı. Etrafımdaki kalabalıktan dolayı söylediğini anlamayınca geri çekildim.
“Ne dedin?”
“Varınca halana de, sana iyi baksın. Bende gelirim yanınıza.”
Tebessüm ettim. “Derim. Allah’a emanet ol.” diye mırıldanarak kollarının arasından çıktığımda gelen minibüsü gördüm. Minibüs kalabalık olan insanların önünde durunca babama son bir kez bakıp bohçamı elime alarak minibüse ilerledim.
Yavaş ya
