Kadriye teyzenin gitmesiyle, avluya bir sessizlik çökmüştü. Herkesin gözü Devrim Alaz’ın üzerindeydi, bir cevap bir açıklama yapsın diye bekliyordu herkes..
Tabii Devrim de bunun farkındaydı haliyle. Önce mahçupca basını yere eğmiş kıza baktı, sonrada annesiyle babasına döndü yüzünü.
“Böyle damdan düşer gibi oldu, kusura bakma baba.” diyip tuttu Berivan’ın elini sımsıkı.
Yanındayım der gibi.. Korkma der gibi..
“Berivan’la niyetim zaten buydu, ama önceliğim onun okuluydu. Anneme de söylemiştim zaten. Ama anladım ki beklemek çözüm değilmiş.” diyen adamla Berivan basını kaldırmadan hafif bir tebessüm kondurdu dudaklarına.
“Bu işler böyle olmaz oğlum. Sizede, sevginizede saygı duymak bizim boynumuzun borcu. Ne gerekiyorsa yapılır, bende annende her daim senin arkanda olduk, yine oluruz.
