Kabanata 7
1385 Words
Kanina pa pinagmamasdan ni Ae ang bouquet na ibinigay sa kanya ni Linel. Although he hates him for being the most annoying man on Earth, hindi niya maitatanggi na natuwa siya sa effort na inilaan nito sa paggawa ng bouquet.
Not to mention that it was really his penmanship that's on every single piece of paper in the bouquet. Gusto nga sana niyang buksan ang mga iyon kaya lang ay natatakot siyang masira.
She sighed before she took held it again while she's sitting in front of her study table. Sinilip niya iyong ibang nakasulat. May nabasa siyang petsa roon sa bulaklak na nasa pinakasentro. Nang makita ang kabuuang petsa ay nalukot ang noo niya.
Hindi ba ay iyon ang petsa kung kailan siya nagkagusto kay Linus? Iyong araw na binugbog nito ang mga nambastos sa kanya?
She was about to grab the folded paper to unfold it when she heard her parents. Tila nagsisigawan ang mga ito sa ibaba kaya kaagad niyang inilapag ang bouquet sa desk. Ae stood up and went out of her room.
"Wala kang pakialam, Enrique!" her mother shouted. Halata sa tinig ang matinding galit para sa kanyang ama. Pumanhik ito sa hagdan ngunit sumunod ang daddy niya.
"Asawa mo ko, Vangie! May karapatan akong malaman--"
"Oh, shut up! You stopped being my husband a long time ago! Hindi mo ba nakikita?! We are nothing but f****d up adults stuck in this stupid marriage! Kung hindi ko lang iniisip ang anak mo, matagal na kitang iniwan!"
"M-Mommy? D-Daddy? A-Anong nangyayari?" Ae asked in shaky voice as she stared at her parents.
Nagpunas ng luha ang kanyang ina. "Get in your room, Evangeline."
"Pero, Mommy--"
"I said get in your room!"
Napalunok na lamang si Ae. She looked at her dad, seeking for answers but he just gently jerked his head as if telling her to follow her mother's order. Naluluha niyang tinalikuran ang dalawa saka siya pumasok ulit sa kanyang kwarto. She went to her bed and hugged her pillow while she tried to listen to her parents.
Yes, she knows her parents are no longer happy with their marriage, but they never fought this way. Hindi niya tuloy maiwasang umiyak habang nakikinig sa mga ito. Although she couldn't clearly hear what they were saying, the volume of their voices were enough for her heart to break.
Halos magdamag niyang iniiyakan ang pag-aaway ng mga magulang niya kaya pagsapit ng umaga ay magang-maga ang kanyang mga mata.
She went downstairs wearing her shirt of their Science club. Tanging ang daddy niya lamang ang naroroon at nagkakape. Wala rin sa hardin ang mommy niya kaya malamang ay nagkukulong ito ngayon sa itaas.
Ae also noticed that her father didn't change his clothes yet. Magulo rin ang buhok na tila ilang ulit nitong pinasadahan ng mga daliri ang buhok nito.
"Kumain ka na at ihahatid kita bago ako umalis," anang kanyang ama.
Napatingin siya sa travel bag na nasa gilid nito. Her heart sunk while her eyes softened because of the pain filling her chest.
"D-Daddy? A-Aalis ka po?"
Sinulyapan siya ng malungkot nitong mga mata. "May . . . business trip lang ako, anak."
"Business trip po ba talaga o . . . dahil nag-away kayo ni Mommy?"
Lumamlam ang mga mata ng kanyang ama. Maya-maya ay itiniklop nito ang binabasang newspaper saka ito tumayo. Her dad held her by her arms while sadness was clearly written on his tired face. Malalim ang eyebags nito kaya pakiramdam ni Ae ay hindi ito nakatulog magdamag.
"Ae, you know how much I love you. But your mother and I, we . . ." Kumislap ang awa at lungkot sa mga mata nito. Maya-maya ay nagpakawala ito ng matalim na hininga bago pinilit na ngumiti. "There are things that you still don't understand, anak."
Her brows furrowed. "But I'm a big girl now. Maiintindihan ko na, Daddy if only you would explain what's really going on."
Umiling ito bago siya hinalikan sa tuktok ng kanyang ulo. "Sige na, kumain ka na. Hihintayin na lang kita sa sasakyan."
Her eyes watered as she watched her father pick up his travel bag. Naiyak na lamang siya nang tuluyan nang maglakad na ito patungo sa garahe. Nawalan tuloy siya ng ganang mag-almusal.
Bakit naman gano'n? Malaki na siya. Maiintindihan naman siguro niya kung susubukan lang ipaliwanag ng mga magulang niya kung ano ba talaga ang nangyayari. Hindi ba naisip ng mga ito na mas mahihirapan lang siya kung wala siyang alam?
Dala-dala niya hanggang eskwelahan ang sama ng loob niya. Hindi niya naman maikwento sa mga kaibigan dahil halatang nag-e-enjoy ang mga ito sa events.
"Sigurado ka bang ayos ka lang?" tanong ni Raiah habang salubong ang mga kilay. Kumpara kay Vina ay tila mas concern ito sa kanya dahil kanina pa siya pinakikiramdaman.
Pilit na ngumiti si Ae. "Oo, okay lang. Napuyat lang talaga ako sa pinanood kong K-drama kagabi. Sama ka na muna kay Vina, ha? Susubukan kong umidlip sa library tutal wala namang mga estudyante doon ngayon."
Raiah sighed. "Mag-chat ka kung kailangan mo ng kausap, ah?" bilin nito. Halatang hindi naniniwala sa alibi niya kung bakit namamaga ang mga mata niya.
Tumango na lamang siya't naglakad na patungo sa library. Mamaya na lang siguro niya ikikwento sa mga ito ang sitwasyon nang hindi naman masira ang araw ng mga ito.
Dahil malalim ang iniisip at nakatungong naglalakad ay hindi na niya namalayang nakabuntot na pala sa kanya si Linel. Nakita pala siya nito kanina kaya sinundan siya hanggang sa pagpasok niya sa library.
She went to the farthest spot inside the library where people rarely go to. Naupo siya sa sahig at bumuntonghininga. Maya-maya ay halos manlaki ang mga mata niya nang sa wakas ay napansin na rin niya si Linel.
"Linel . . ."
His brows furrowed as soon as he saw her puffy eyes. Iniwas kaagad ni Ae ang tingin sa binata nang hindi na nito makita ang namamaga niyang mga mata ngunit umupo si Linel sa kanyang tabi saka nito hinawakan ang kanyang baba upang ianggulo ang kanyang mukha paharap dito.
"What happened to your eyes?" he asked. Ang mga kilay ay halos magdugtong.
Napalunok siya. "W-Wala. May . . . nakakaiyak lang akong napanood."
He didn't seem convince. Tinaasan pa siya nito ng kilay na tila hindi ito titigil hangga't hindi niya sinasabi ang totoong dahilan.
Ae doesn't know why but she felt the urge to open up to Linel. Tia sa kabila ng inis niya rito ay naroon ang pakiramdam na mapagkakatiwalaan niya ito pagdating sa mga ganitong bagay.
She sighed. "Ang mommy at daddy ko . . . nag-away sila kagabi. Nagsisigawan sila." Her eyes instantly swelled with tears. "Hindi sinabi ng daddy ko kung ano ba talagang nangyayari pero . . . pakiramdam ko ay aalis siya dahil may dala siyang bag kanina."
Linel lifted his hand to wipe her tears. "Maybe they just think you can't handle the truth. Maybe they don't see the strength I see in you."
Ae sniffed. "Hindi ko alam, Linel. Pakiramdam ko matagal na ring sira ang marriage nila. Hindi na nga sila gaanong nagkikibuan kapag nagkikita sila sa bahay. Parang hindi na nila kilala ang isa't isa. Maybe last night was . . . only the tip of the iceberg." Basag siyang ngumiti. "Nakakatakot magpakasal, kasi sabi ng mommy ko kagabi kay daddy, na-stuck na lang sila sa marriage nila. It was like they just didn't have a choice that's why they still stay together."
Gumuhit ang awa sa mga mata ni Linel lalo na nang naging sunod-sunod ang paghikbi niya. Nang tila hindi na ito nakatiis ay tuluyan siyang kinabig upang ikulong sa yakap. Surprisingly, Ae didn't feel awkward. In fact, she felt like his arms were the best place for her to cry on right now.
"Iiyak mo lang. We can't dictate your parents, but you don't have to carry everything on your own. Gago lang ako sa paningin mo pero sasamahan kita sa mga ganitong pagkakataon." Linel caressed her hair. "Everything's gonna be okay someday, Evangeline . . ."
Ae sobbed, and as her heart slowly felt lighter, she realized something she wouldn't realize if she didn't break down today.
Looks like there's really more to discover about Linel than meets the eye . . .
- Writer
