Hotter than Hell

HTH 19

Paglabas ko ay mabilis akong lumingon sa parking lot. Hinanap ko ang kotse niya. Pero hindi pa ako nakakalayo nang may magsalita sa gilid.

"Who is that guy?" seryosong tanong niya. Huminga ako ng malalim bago hinarap iyon. Nakita ko naman si Andres na nakasandal sa kotse niya.

"Paano mo nalamang nandito ako?" tanong ko sa kaniya.

Tinapon niya ang sigarilyo na hawak niya at lumapit sa akin. Hinawakan niya ang mukha ko.

"Just answer me, who's that guy?" tanong niya muli. Hindi ako sumagot at nanatiling nakatingin sa kaniya.

"Are you playing my feelings, Dominique?" This time lumapit ako sa kaniya.

"No, Okay. He is Calvin, he just invited me here," sagot ko. Hindi siya umimik. "Are you mad at me?" tanong ko muli. Umiwas naman siya ng tingin sa akin.

"Let's go," saad niya lang bago pumasok ng kotse. Sumunod naman ako sa kaniya at lumingon sa paligid.

Tahimik ako buong byahe. Maski si Andres seryoso lang na nag-drive. Hanggang ngayon iniisip ko pa rin kung paano niya nalaman iyon.

***

Nagtataka akong tumingin sa paligid nang huminto si Andres. Hindi iyon pamilyar. Kaya naman mataray ko siyang tiningnan.

"Where are we?" tanong ko. Hindi siya sumagot at lumabas lang ng kotse. May isang bahay doon. Hindi iyon gaanong malaki. Naglakad kami papasok sa loob at halos bumagsak ang panga ko nang makapasok.

Sobrang ganda ng bahay na yon. May bintana sa di kalayuan at tanaw na tanaw mo ang lahat. Habang busy ako sa tanawin ay naramdaman ko ang pagyakap ni Andres, kasunod noon ang mga halik niya na dumapo sa leeg ko.

"I want you, Baby Girl..." bulong niya sa akin bago hinalikan ang leeg ko at minasahe ang dalawang dibdib ko.

"Andres.." tanging pag-ungol ko habang damang dama ko ang mga kamay niya na nialalamas ang dibdib ko. Bumaba ang isang kaya niya patungo sa private parts ko at hinaplos-haplos iyon. Napakagat labi na lang ako nang maramdaman na inilihis niya ang underwear ko.

Hinalikan niga akong muli. Mapupusok ang bawat halik niya sa akin. Hindi ko kinakaya iyon at kailangan ko pa siyang itulak para makahinga. Hindi siya nakuntento at marahan niyang nilamas muli ang dibdib ko. Kasunod noon ang dahan-dahan niyan binuhat at inihiga sa kama.

***

Liwanag mula sa bintana ang nagpagising sa akin. Dama ko ang lamig na nagmumula sa aircon. Kaya naman bumangon ako para patayin iyon at ngayon ko lang napagtanto na nakahubad ako. Nasa tabi ko si Andres na natutulog pa rin hanggang ngayon.

Nang akmang magbibihis ako ay mabilis siyang gumalaw ay hinigit ako. Bumagsak naman ako sa ibabaw niya at hinalikan.

"Andres!" saway ko at akmang tatayo pero hindi niya ako pinakawalan. Bagkus ay lumakbay ang kamay niya sa balakang ko pababa. Pinisil-pisil ang matambok na parteng iyon.

"I need to go back to Legacy," sagot ko sa kaniya. Tila nagising naman siya kaya wala siyang nagawa kung hindi ang pakawalan ako.

Hinatid ako ni Andres sa gate ng village namin. Ayokong magpahatid sa kaniya dahil baka kung ano na isipin ni Dad. Nang makarating sa bahay ay agad akong nag-ayos. Mabuti na lang at wala doon ang mag-inang impakta. Kaya tahimik akong nakapasok ng kwarto.

Nang matapos akong mag-ayos, palabas na sana ako nang may marinig akong kahol mula sa isang impakta.

"Good morning, Sis!" Napapikit na lang ako dahil ayokong masira ang araw ko. I want to have a peaceful mind.

"Walang good sa morning ko," sagot ko habang patuloy na naglalakad palabas.

"Ang sungit mo naman ang aga-aga. Papunta ka na bang Legacy?" tanong niya

Hindi ako sumagot. Nagpatuloy lang ako sa paglalakad. I hate to see tapos kakausapin ko pa siya?

"Hindi ka ba nakakahalata? O sadyang manhid ka talaga? I don't want to talk to you, so, please. Get off!" mataray na sambit ko at pumasok ng kotse.

Nag-drive ako patungo sa Legacy. We have a meeting. Mabilis akong sinalubong ni Moira.

"Miss Dom, someone is in the conference room," sambit niya. Hindi ko na iyon pinansin dahil alam ko namang may naghihintay sa akin don.

Pagpasok ko naabutan ko ang dalawang member at si Mr. Lawson. Nakangiti siya sa akin kaya naman medyo nailang ako. Anong ginagawa niya dito?

Umayos ako at binati siya. "Good morning, Miss Agape," bati niya at ngumiti. Ngumiti naman ako ng peke bago binati ang iba. Umupo ako sa pinakaunahan bago kami nagsimula.

The tension in the conference room hung heavy, thick with unspoken desires as much as business propositions. I sat across the polished mahogany table from Calvin Lawson.

Isa sa pinakamayamang businessman. Habang nakatingin sa akin, pasimple akong umiwas ng tingin sa kaniya. Bakit ba lagi siyang nakangiti? Hindi ba siya napapagod ngumiti?

He wanted Lot 7B, the crown jewel of Century Park, for his proposed hospital. And I knew, with a certainty that went beyond the realm of shrewd business acumen, that this was about far more than just real estate.

Hindi pa rin naalis ang tingin niya sa akin. Nakangiti lang siya na tila ako lang ang nakikita niya. What's wrong with this guy? But honestly, he looks so much better today than yesterday.

He was unbelievably handsome in his perfectly fitted suit, and didn't waste time exchanging niceties. He moved closer, his eyes fierce, his voice a deep rumble that sent goosebumps down my spine, a physical reaction I frantically fought not to feel.

"Miss Agape," he continued, "Let's dispense with the formalities. I want Lot 7B. Five hundred million pesos. Consider it an investment… in us."

Para akong naistatwa sa sinabi niya. He told us? Ano bang pumasok sa isip niya at interested siyang bilhin ang lot 7B sa ganoong halaga? Maraming nagka-interest sa 7B na iyon pero wala pa sa three hundred fifty thousand ang nangangahas na kuhain iyon. Maganda ang area na iyon at sigurado akong sasadyain iyon ng mga taga Century park.

"Mr. Lawson," I replied, my voice carefully controlled, a practiced mask over the turmoil within, "That's a significant offer, but Lot 7B is integral to Legacy's long-term development plans for Century Park. We're projecting a mixed-use development – residential, commercial, a vibrant community hub. It's a carefully orchestrated strategy, years in the making."

He leaned back, a slow, deliberate movement that seemed to stretch the silence between us, amplifying the unspoken tension.

"A long-term strategy," pag-uulit niya. Ang boses niya ay tila nakikipaglaro habang nakatingin sa akin. "That might not yield the immediate impact of a state-of-the-art medical facility bearing the Lawson name. Imagine the prestige, Miss Agape. The ripple effect on property values. The legacy we could build, together."

Medyo naiilang pa rin ako sa tuwing babanggitin niya ang mga salitang iyon. Magkasama? We're not business partner para sabihin niya iyon. I know that he likes me. But buying a lot with five hundred thousand pesos?

But on the other hand. He was right, of course. A Lawson Medical Center would be a magnet, attracting investment, boosting property values, and creating a positive ripple effect throughout the entire Century Park development.

But selling Lot 7B would be a significant blow to my carefully laid plans, a compromise of my own vision. And yet, the idea of working with him, of building something significant together, was a compelling counterpoint.

Actually, ayokong ibenta ang lot 7B dahil I plan na may maganda pang opportunity na makukuha doon. But I didn't expect na siya ang magandang opportunity na nadarating. I already talked to dad na hindi ko ipagbibili iyon.

The silence stretched, punctuated only by the soft click of my pen against my notepad as I pretended to take notes, my mind a whirlwind of conflicting emotions. He was playing a dangerous game, skillfully weaving together business acumen and personal appeal. He knew my ambition, my desire to leave a lasting mark on Century Park, and he was expertly leveraging it.

"I need time," ang nanginginig kong sabi. "To analyze the proposal, I will consult my team..." Huminto ako, sinalubong ang kanyang titig. "And to consider the implications, both professional and... personal.

Muli na naman siyang ngumiti. Tila hinahatak ako ng mga ngiti niya. "Of course, Miss Agape, Take your time. But don't take too long. Opportunities like this… and men like me… are rare." His eyes, dark and intense, held a promise, a challenge, a silent invitation to a future far beyond the confines of this sterile conference room.

Nagpaalam na sila kasama ang assistant niya. Naiwan dalawang member ng legacy. Huminga ako ng malalim.

"He's right, Miss Agape. This is a huge opportunity for Legacy. Partnering with them is a massive project we shouldn't miss. The Lawsons don't choose partners often. Let's not let this one slip away.," sambit ng isang member bago ito lumabas ng conference room.

Mas lalo akong naguluhan. Kasunod namang pumasok si Moira. "Miss Dom," pagtawag niya.

"You don't have meetings for today. Mr. Santos canceled it," dugtong niya.

"Do you have an idea how Mr. Lawson knew about it?" tanong ko sa kaniya.

"Sa pagkakaalam ko po, Si Mr. Chen at si Mr. Martinez, sila ang kasama ni Mr. Lawson dito kanina. May posibilidad po na sila ang may pakana noon," sagot niya. Wala na akong magawa pa.

Kailangan ko na lamang mag-isip ng paraan kung ano ang dapat kong gawin. For sure kung malalaman ni dad ang tungkol dito ay hindi iyon magdadalawang isip na pumayag sa alok ni Calvin.

Ganon ba talaga siya? Handa siyang gumastos ng milyon makuha lang ang atensyon ko? I know na hindi siya interesado doon, he is interested in me. Nakakuha lang siya ng dahilan para mas lalong makuha ang atensyon ko.

Sobrang laki ng five hundred thousand para sa lupang iyon, hindi ko kayang tanggihan ang ganoon. Kung makakapasok ang Lawson Medical Center sa loob ng Century Park, may possibility na mas lalo itong makilala.

Hindi ko alam kung dapat ko bang sisihin siya o magpasalamat. He gave me a headache. Alam na alam niyang mahirap tanggihan ang alok niya. At alam na alam niyang kakampihan siya ng dalawang na nagsabi sa kaniya. I still wanna try to talk to them. At hiling ko lang na hindi iyon malaman ni Dad sa ngayon. Ayokong malaman niyang interested sa akin ang lalaking iyon.