AFTER A WHILE

Silid

Will I resort to my pills again? pero baka maging dependent na naman ulit ako, so I ignore that thoughts at kalaunan ay

nagpasyang bumangon.

I turned my phone on, nakalimutan ko nga palang e message si Boss Xhu, masyado kasi akong na overwhelmed kanina, kaya nawala sa isipan ko ang dapat sanang gawin.

Time checked! it's 1:58 in the early dawn! panibagong araw na naman and yet hindi pa tapos 'yong sa akin.

Ba't nga ba kasi di pa ako inaantok? "INSOMNIA ATTACKED" na naman ba ito? Iiling-iling ako habang nagta- type ng mga nais sabihin kay Boss, mag u-update lang ako, to let her know na SAFE AND SOUND akong nakarating ng bansa. Bukas ko na siya kakausapin for further details.

[Hello boss/bro! =) ]

[Just want to inform you, that I'm already here in the the country]

[I have experienced the best flight so far]

[and the wedding? it was great, I had a good time]

[I haven't sleep yet, I'll get back to you after a rest]

[We'll do business in the next days...]

[I'll keep you posted]

[Thank you! =))]



MESSAGE SENT...

Sunod-sunod 'yon, at siguro naman it will all be enough for him. Naparating ko na ang gusto kong iparating. I rundown the pages of my planner to overview the writings on it, just to remind myself again... that aside from KK's wedding, I will also be doing business in the country. Na marami pa akong naka line-up na schedule for the up and coming project. Nagkataon lang talaga na pasok ito sa date ng kasal ng mga kaibigan ko, kaya it was like hitting Two birds with the same stone.

Little did I know that while I was having a plan on filing a leave of absence to be able to catch their wedding, ay on the process na rin pala ang business trip ko pabalik ng bansa. It was supposed to be a surprise for me, kaya hindi na muna nila ipinaalam not until ma finalized lahat ng detalye.

A week after that conversation with Keff, ay saka ko pa lamang nalaman that I'll be doing a series of studies regarding the expansion of FHD sa Pilipinas anytime soon! and that I will need to work on some areas in order to make it happen.

Finally, the board has considered my long time proposal, ang tagal ko din 'tong pinapangarap dati. I should double my effort in order to achieve this life time goal. And who would have thought na mangyayari ito just on time sa kasal nina Kara at Keff? Suwerte ko namang talaga! "What a coincidence!" sabi ng iba, pero nagkataon lang ba talaga? o sadyang nakasulat na ito sa timeline ng buhay ko.

Regardless of... I'm still thankful, pero kinakabahan din at the same time, kasi sa totoo lang... kung ako mismo ang tatanungin? kung ako lang ang masusunod... ayaw ko pa sana niyang bumalik ng bansa. Not this soon, sabi ko nga.

Makakapaghintay pa naman siguro ang sinasabing expansion, until I will be fully equipped with the right armor. But then again, there are just some circumstances in life that's beyond our control, mga pangyayaring pilit man nating iniiwasan ay kusa paring magaganap sa nakatakdang panahon.

Ang universe nga naman! walang makakapagpabago ng kanyang timeline, 'cause things really happen, if they're bound to! whatever will be, will be... the only consequence is, hindi natin alam at di natin masasabi kung kelan mangyayari ang mga bagay na nakatakdang mangyari, it will just surprise us one day!

Gaya na lang nga nangyari sa akin, actually mas napa-aga pa nga ako ng dating, in two months pa dapat 'yong schedule ko, but since I couldn't say no to the couple, kaya ayon ginawan ng paraan ni Boss, at kahit pa sa mismong araw ng kasal ang nakuha nilang flight, I still grabbed the chance, though it sounded so "STRESSFUL" for me!

Imagine? 2 hour lang pagitan ng arrival ko at ang oras ng kasal! Pa'no kung ma delay 'yong flight? 'tas traffic pa sa daan? Chances are... ma le-late ako? or sa reception na aabot! pero kasi nga, I couldn't afford to miss it, kaya di bale nang maaaring last part na ang abutan ko if ever, as long as I will still be present sa occasion! 'yon ang pinaka importante sa lahat!

Mabuti nalang talaga at nakisama ang panahon sa akin at walang nangyaring aberya sa airport. And so nakarating ako just on time. I was just so glad it went out well, another added memories on my list, something that's really worth remembering for.

Pumikit ulit ako, pero tila ayaw paawat ng sarili kong utak, kung saan-saan na siya gumagala ngayon.

Antok 'asan ka na ba? dalawin mo na ako please... naibulong ko sa sarili.

Umupo ako sa gilid ng aking kama, at nagpasyang kuhanin ang aking laptop na nasa side table, eh! sa di ako makatulog kaya naisip kung papasyalan na muna ang mundo ng "SOCMED" at baka sakaling may makita ako na puwedeng magpapa antok sa akin! Hahaha... Ano naman ba'tong naiisip ko? kumalma ka self... pinagsabihan ko ang aking sarili.

Pagbukas pa lang ng "IG" sasabog na 'ata inbox ko sa sobrang dami ng notiff, di ko na ito inisa-isang basahin at di ko narin maintindihan 'yong iba.

Click! click! and then scroll...

May nag story pala ng wedding kahapon, so alam na ng mga tao that I'm back!

Wait lang... ba't andami kong uploaded pictures? daig ko pa ang nag photoshoot nito, here we go again!

Here they goes again!

May kung ano pang force ang nagtulak sa akin upang magbasa ng mga comments...

Heto na naman po sila! Kayo talagaaaa..... akala ko tumigil na sila! nagpahinga lang pala!

Hindi ko malaman kung anong dapat maramdaman sa mga oras na'yon! mukhang magugulo na naman ang mundo ko nito. Nakaka pressure din kasi ang mga fans minsan. Ang daming expectations na kailangan kung e meet, kaya siguro ako nasasagad ng todo. Kaya ko piniling mag lie low na muna, I've been away from the main stream for quite a while... although nag u-upload pa din naman ako ng mga ganap ko sa China, pero madalang nalang talaga, wala ng live live, just more on DC's pampa balance lang ng stress sa work! Mas nag focus na talaga ako sa pagiging CEO doon.

But come to think of it! kahit hindi ako naging gano'n ka active lately, ayaw pa rin talagang paawat ng mga fans, ano bang nakita ng mga ito sa akin at gano'n nalang sila kung kumapit? minsan kasi nagkakaroon parin ako ng self doubt. Pero ang mga 'to grabeeeeh!

"Salamat guys, sobra sobra kayong magmahal! Nakakataba ng puso! kahit parang hindi na ako deserving sa pagmamahal niyo, mas pinili niyo paring mag stay! kahit ang kukulit niyo minsan, ang kakalat pa at may mga warriors sa gilid, alam ko naman na mabubuti kayong tao! Mahal na mahal ko kayo guys, sana ramdam niyo pa rin 'yon! Hindi man sa paraang ninanais niyo, kundi sa paraang alam ko at kaya ko! Sana masabi ko 'to lahat sa inyo, ONEDAY..." bulong ko sa sarili.

At nagpatuloy pa ako sa pagbabasa

An old familiar feelings strikes me once more, the moment I saw that name flashes thru the screen. Ilang taon na ang lumipas pero ba't gano'n parin ang impact nito sa akin?

Kumusta na kaya si Miss Independent? at anong ginagawa niya sa mga oras na'to? Alam na kaya nito na nandito na ulit ako? mga tanong sa isipan ko.

Eto na naman po siya, parang tanga lang! di na talaga siya natuto!

Natutulog na siguro 'yon, madaling araw na kaya! baka nga naka ilang panaginip na marahil, sagot parin ng utak ko.

Naa-alala pa kaya niya ako? kahit sa panaginip lang? baka lang naman!

Shuta ka Lucio, kung anu-ano na naman sumasagi sa isipan mo! Nangangarap ka na naman ng gising eh! di ka nga umobra dati na abot-kamay mo pa siya, no'ng nga panahong nag-uusap pa kayo! how much more ngayon?

Ang dami dami ng nangyari after Three years of losing contact! wala ka na sa sistema no'n for sure! baka nga may JOWA na 'yon. Sa dami ba naman ng admirer's niya inside and outside showbiz, pretty sure may nakabihag na ng puso no'n. Sa tinagal tagal ba naman ng panahong lumipas, imposibleng wala pa itong napili. Marahan kung pinagsabihan ang aking sarili.

Pero di maiwaglit ang alalahaning may nakabihag na nga ng puso niya. Ang swerte naman ng lalake na 'yon, kung sino man siya!

Masaya akong isipin na may nagpapasaya na talaga sa kanya, kasi deserve na deserve niya ang tunay na kaligayahan, pero ba't gano'n? parang nakaramdam ako ng konting kirot all of a sudden?

Akmang sisilipin ko na sana niya ang kanyang profile, yet I opted not to... para ano pa? para mawala na naman ako sa focus? Naka move on kana Lucio, panindigan mo nalang! I whispered in silence.

Kaya pilit kung iwinaksi ang alalahaning iyon! kasi as far as I'm concerned, matagal ko ng tinanggap sa sarili na hanggang do'n lang talaga kami, hanggang "GREAT FRIENDS" lang. Gano'n pa man, I still truly cares for the girl na minsa'y naging laman ng aking puso't kaluluwa.

Sana lang ingatan at mahalin siya ng taong pinili niya. The last time I checked she's linked into someone na mukha namang matino at magandang lalake rin! pero hindi ko na inalam kung ano'ng naging real status nilang dalawa, its none of my damn business anyway.

As for me, di ko parin talaga masasabi... everyone's asking on why I am still single up until now, eh sa wala talaga akong mahanap. Ang taas raw kasi ng standard ko sa babae sabi nila, which is di naman totoo! it's just that... may hinahanap lang talaga ang puso ko na hindi ko ma point out kung ano!

Yes I do go out on a date, actually medyo nakakarami na nga rin, pero hanggang do'n lang 'yon! nothing intimate kasi nga, wala lang... di nga rin ako makapaniwala, dati kasi ang bilis-bilis kung ma fall. Di ko nga yata naranasang ma zero ang lovelife in my younger days at minsan may pag o-overlap pang nagaganap.

Natatawa na lamang akong alalahanin ang mga sandaling 'yon! mga panahong nag e-experimento pa ako sa buhay. Sad to say may mga nasaktan talaga akong tao along the way, ang dami kung nagawang katarantaduhan dati. Mga bagay na matagal ko ring pinagsisihan at inihingi ng kapatawaran. 'ika nga all of those were part of history na. A thing of the past, 'cause I am a different person now, as others would say... at hindi 'yon self proclaimed. It was a hard earned praises that I was able to obtain through the years of living a good life.

I am trying my best to be better each day, and as much as possible ayaw na ayaw kung makasakit pa ng iba! kaya mas pinipili kung laging umunawa at magpatawad. Gone with those wild and carefree days, as I learn to be prudent in such ways I never imagined.

I catch a glimpse of the past again, on how I managed things at my convenience at kung paano ako natuto. Sabagay, gan'to naman talaga ako everytime I find the perfect moment, I promptly engaged myself to it. Hanggang sa unti-unti ko ng maramdaman ang antok, I finally drifted myself into sleep after long hours of waiting.