AFTER A WHILE

Union

This is the most intimate wedding that I've come to witness so far. The kind that you would also love to experience One day.

Tipong pinag-isipan at pinagpaguran ang bawat detalye, it's a "GARDEN WEDDING" and an "OUTDOOR THEMED" reception. Which is considered to be a practical thing to do, convenient for all, kasi di na namin kailangang lumipat pa ng ibang area to be able to continue the celebration. Hassle-free, stress-free, chill-chill lang kumbaga. Ang saya-saya ng ambiance sa paligid at lahat ay may kanya-kanyang moment together with the lovely couple.

I delve in to search of a specific person, wanting to be with Azir in order to catch up things, at hindi pa pala ako nakapag pasalamat sa pag sundo niya sa'kin kanina, masyado kasi kaming nagmamadali. I immediately bond with him the moment I spotted his presence along with our friends.

The celebration then continues with some of the wedding traditions. The couple's grand entrance, kasi nuna na kaming pumasok kanina. First dance, parents dance and then followed by some speeches whom I forgot I also had a part as the bestman.

I was so indulged with their romantic gestures towards each other, masyado akong naging focus sa pagmamasid sa kanilang dalawa, that I again spaced out. Lagi na lang ba akong matutulala nito? this is not going to be funny anymore, at baka hindi lang kantiyaw ang aabutin ko galing sa kanila.

Well, masaya lang siguro ako para sa mga kaibigan, and I could wish nothing but the best for them. Buti pa sila nahanap na ang isa't isa, nabigyan na ng happy ending ang kwento nila. Ako kaya, makakahanap din ng happy ending? tanong ko sa sarili.

I was in that state of mind when suddenly...

"Ahemm-ahemm! a penny for you thoughts bro?" it was Azir who's talking.

Nilingon ko ang siya, "Gagi, may naisip lang ako..." I answered, in denial of his statement.

"Ow! A-now? Or bette' yet, Si-now?" He simply asked with a teasing smile, kahit pilit na pilit ang pagtatagalog.

Bigla akong nag blush! mukhang kanina pa siya nakamasid sa'kin ah!

"Isa pa, dadz!" itinaas ko ang hintuturo pagkasabi no'n, "galingan mo pa! 'yong mapapa walk-out talaga ako!"

"Gotcha men! Hahaha... just kiddin' bro! An'ways didn't you hear a thing? ai'nk they need a word from the

bestman!"

At saka pa lamang nag sink in sa akin ang kanyang mga sinasabi.

"Haa? Nawala ako don ah!" trying to keep my s**t together, na pinagtawanan lang niya.

"Yup! coz you' mind got stuck in the mid of ... I do' know, neve' mind, Hehe.. Go bro! the floo' is you's... better be good at you' speech," as he pushes me to move.

"Go Rhemz, share your piece," sabi ng iilang boses sa paligid, at mukhang may pa cheering squad sila ah!

No choice na naman, I need to speak up! lagi nalang ba talaga akong ma o-on the spot lately? but No! this was originally part of the programme, nakalimutan ko lang talaga siya.

"Teka muna! Wait lang... hindi ako prepared, ba't di niyo naman sinabing may speech contest pala dito?" pambungad kung mga salita the moment I stood in front.

Nagtatanong ang mukha ko habang tumitingin sa kinaruruonan ng bride at groom.

"Pwede bang sumayaw nalang ako?" then I laugh again, to lighten the mood. "Lovebirds, guys ano'to? Di pa ba sapat na nilagay niyo ang pangalan ko as bestman, without my consent? ta's ngayon gusto niyo pa akong mag speech, ng ano? Ng tungkol sa... di bale na nga lang, gusto niyo yata talaga akong magwalk-out eh! Pinauwi niyo ba ako ng Pinas para pag tripan lang?" biro ko.

Dali-dali kung pinaikot ang mga mata sa paligid na ngayon ay napuno na ng halakhakan, and when my eyes darted to a certain person, my attention suddenly diverts unto him.

"Mayor! leka nga dito, sab mo'ko dali! pag di ka tumayo, mananatili kang single forever! sinasabi ko talaga sa'yo!" pagbabanta ko sa kanya but in a slight joke tone.

Mas lalong umingay 'yong paligid, 'eto siguro 'yong na miss ng lahat sa akin, the fact na nagagawa kung ma lighten up ang mood ng nakararami gaano man ka seryoso ang lahat.

Muli kong ibinaling ang paningin kay Mayor, napakamot ito sa ulo, pero hindi siya tumayo, at mas lalo pa akong pinagtawanan ngayon.

"Bahala ka diyan!" pasigaw niyang sagot, "A-ako ba best man? di ba ikaw? buti sana kung ano 'yong sinabi _ _ _ _ _ man, wag na nga lang, baka mawala tayo sa earth! hahaha..." at humirit pa ito ng isang "Migiging single forever? ok lang din, basta ba dalawa tayong magdadamayan! hahaha... Oooooops!" may mali yata siyang nasabi, kung kaya't nagpasya itong takpan ang bibig, matapos mabanggit ang huling salita.

"Ah ganon? nananadya si Mayor guys, hinahamon ako! so, tabla tabla na? at dahil diyan... wala kang pasulubong sa'kin! hahaha..." hirit ko.

"Ganon ba? pwes! binabawi ko na, madali lang naman akong kausap eh! Ah-ako nalang po! isasakripisyo ko na lahat, pati lovelife ko! wag lang manatiling single si . . ." Itinaas ang dalawang kamay, pointing towards me.

"As if naman meron ka no'n! tumigil ka, wala kang ganon! hahaha..." nagpatuloy pa kami sa pagbabatuhan ng mga salita.

"Kunyari lang naman eh, eto naman oh! pero bago tayo magkalimutan... 'yong message mo, inaantay nila, kung anu-ano pa kasing pinagsasabi mo diyan! aaay, sorry boss, sorry po! tatahimik na po!" pinalo niya ang sariling bibig. "Daldal mo! "Alalahanin mo 'yong pasalubong..." he scolded his self in front of us.

At sa muli ay napuno na naman ng tawanan ang buong area, pag nagsama-saman nga naman kami, RIOT talaga! expect the unexpected! 'ika nga nila... Parang kahapon lang no'ng huli kaming nag bonding. Parang hindi man lang dumaan ang tatlong taon. Hanggang ngayon solid pa rin ang aming samahan, that's why hinding hindi sila ipagpapalit.They have been and will always be my support system, especially at those trying times of my life. Iang beses na rin nilng napatunayan 'yon sa akin. I'm just so lucky to have found this kind of circle. And so the speech continues...

"Okay guys, that's it! salamat sa pakikinig." nasabi ko.

Biglang tumayo si Azir "You haven't say ain'thin' bro!" he utter the words to remind me, though he certainly knew na biro lang 'yon.

"Ah... wala pa ba?" I tried to act innocent, "joke lang guys, pinapatawa ko lang, namin kayo!" I paused for a while.

"Alam niyo naman, 'yoko kasi ng masyadong senti, nakaka stress kaya 'yon!" paliwanag ko pa. "Anyways, my message to the bride and Groom... " I became serious then, "KK" I just want you guys to know that I'm so so proud of you guys, of what you have achieved in life as a partner, kung sa'n man kayo dinala ng pagmamahal niyo sa isa't isa ngayon! You are just perfectly made for each other. Sabi ko nga dati, wala talaga akong ibang na pi picture out na makakasama niyo for the rest of your life. And now that you have tied the knot, masayang masaya ako, kasi I became a part of this once in a lifetime event. Continue to dream more as one and soar even higher skies. Cherish each moment, each day and create wonderful memories together. Ingatan at pahalagahan niyo ang isa't-isa, dahil hindi lahat ng nagmamahalan nabibigyan ng ganitong chance, minsan kasi mapaglaro ang tadhana, may mga taong pilit pinaglalayo for some unknown reasons,. Kahit gaano mo man ipilit... kahit gaano mo man ipaglaban, sadyang may mga bagay lang talaga na hindi pupwede." Wait... ano na naman ba 'tong pinagsasabi ko? why am I so easily carried away by such emotions? I asked myself again.

Natahimik ang lahat, nagtatanong ang mga mukha, at may narinig pa akong "hugot yoorn?" sa ere.

"Wag niyo akong intindihan guys, wala lang 'to... ano kasi," napakamot ako sa batok, "naalala ko lang 'yong pinanuod kung movie sa kotse ni Azir, habang on the way kami dito," bawi ko, trying hard to compose myself.

Kinindatan ko si Azir, as a way of saying na maki ride ka nalang bro, and spare me from my own shits.

"Ikaw kasi eh, wag mo kasi akong pinapanuod ng gano'ng klaseng palabas at nadadala ako, kung anu-ano tuloy lumalabas sa bibig ko! baka akalain nila, ano..."

"Don't worry bro, next time, we'll watch Horror instead!" sagot ni Azir habang pigil na pigil sa tawa.

"Okay, tama na guys mahaba-haba na exposure ko! hindi ko pa naman birthday. Again to the lovebirds, do know na nandito lang ako palagi if ever you need me, congratulations again and "CHEERS TO A BEAUTIFUL AND BOUNTIFUL LIFE AHEAD" I love you guys, alam niyo 'yon! karga karga ko kayo parati, dito," as I place my right hand at the center of my chest.

Nagpalakpakan naman ang lahat sa narining, daig ko pa yata ang kumandidato sa eleksiyon sa mga oras na ito.

May iba pang nagsalita after me, mukhang sa side ng bride, and of course hindi mawawala ang aming Nanay at Tatay, Kuya Kem and Mami Hein na kabilang din sa mga naging sponsors.

We offered a celebrated toast for the newly wed couple, then other wedding traditions came after.

Cake cutting, Bouquet and garter Toss, Money dance at kung ano-anu pa.

Nag bigay din ng kanya-kanyang surprised number ang couple for each other, at siyempre di rin kami nagpaghuli sa sayawan.

Then it ended with a heart warming speeches that somehow dedicated to the people who has been a part of their journey.

Wedding/Reunion ang ganap sa araw na'yon (2-in-1). Kantahan, sayawan, kainan at inuman, ang saya saya lang. Parang na drain 'ata lahat ng energies ko for that day. After a long flight, diretso agad ako sa kasal, down to the reception with my on the spot messages at kung ano-anu pang pinagagagawa nila with my unli-kulitness inside, na hindi ko rin mapigilang di ilabas. ]

Di bale ng ma lowbat ako, at least may sense naman! ang saya-saya kaya namin, ang saya-saya ko! Para na rin itong welcome back party for me. It was really fun, indeed! and perhaps the best way to start my day right, dito sa Pinas.

Umalis ako ng venue ng hindi naalis ang ngiti sa aking labi, I manage to smile, despite of being exhausted. I am still overflowing with intense emotions, kahit pagod na pagod na ang aking katawan.

Matapos ang isang napakahabang araw, ngayon ay nandito na ulit ako sa apat na sulok ng aking dating silid. I am now lying in my bed after taking a hot shower kanina. How I truly missed this place, ang lugar na minsa'y naging saksi sa lahat ng saya at ka dramahan ko sa buhay. Ang naging comfort zone ko sa mga panahong kailangan kung maglabas ng sama ng loob, without pretensions, without the reservations.

Although I have my friends na pwede kong matakbuhan anytime, pero minsan kasi what I only need is a shock absorber na puwedeng mag higop ng lahat ng negative energies ko sa katawan, in a way na wala akong ma i-istorbong tao.

Walang madadamay at walang ibang magpapasan ng bigat na aking dinadamdam. Wala nga naman kasi siyang pakiramdam, kaya okay lang na mag release ako ng iba't ibang emosyon dito. Hindi niya ako huhusgahan at hindi nito ipagdidiinan ang mga bagay na medyo off beat sa panahong magulo pa ang aking mga brain cells.

Kung nakakapag-salita lamang ang naturang silid, ano kaya ang sasabihin nito sa akin? tanong ko sa sarili.

Natatawa ako sa maaaring mangyari 'pag nagkataon... baka nga matagal na ako nitong binatukan! if it holds the power to. Marahil ay kotang kota na ito sa lahat ng mga emotional tortures na pinaparanas ko sa kanya for the past years of my life. Nagpahinga lang siya no'ng akoy umalis, and now that I'm back...

"Ano, panibagong chapter ulit? magbibilang na naman ba tayo?" bulong ko sa apat na sulok nito.

Para akong tanga na kinakausap ang mga pader na nakapalibot sa kanyang bawat bahagi. Natatawa akong balikan ang mga ala-ala ng kahapon na minsan kung iniwan sa aking noo'y naging munting paraiso. Mga kabanatang nagdulot ng malaking impact sa kung naging ano at sino ako ngayon!

Pinipilit kung ipikit ang aking mga mata, trying to ignore the things in my head. Kailangan ko ng magpahinga dahil na sagad ang aking katawan sa buong araw na aktibidad. Pero ano't lumipas na ang isang oras, heto't gising na gising pa rin ang aking diwa.

Bakit ba ayaw akong dalawin ng antok? isa na namang tanong ang bumabagabag sa aking isipan.