Lucio POV
“Don... we have some good news about Mrs. Nenefe Cerrutti!”
In an instant, it felt as though my heart, long shrouded in hopelessness, began to beat again.
Napahinto ako sa pagbuhos ng whisky sa aking baso.
Dahan-dahan kong ibinaba ang bote sa ibabaw ng mesa.
“Repeat what you just said.”
Malamig ang boses ko, ngunit kahit ako mismo ay narinig ang bahagyang panginginig nito.
Hindi ako kailanman nagpakita ng emosyon sa harapan ng aking mga tauhan. Sa loob ng maraming taon, itinuro ko sa sarili kong ang isang lider ay hindi dapat nagpapakita ng kahinaan,Walang takot.Walang pag-aalinlangan.
At higit sa lahat... walang emosyon.
Ngunit pagdating kay Nenefe, lahat ng batas na itinakda ko para sa sarili ko ay unti-unting nababasag.
“Don...” Lumunok muna ang aking tauhan bago mul
