The Beauty of Pain (Tagalog- R18)

Chapter 09

If I had to live my life over again, I would find you sooner so that I could love you longer.

Those words are in my mind. Unknowingly. Kahit sa paggising ko sa umaga.

I woke up in my room with my whole body aching. Yes umatake na naman ang aking sakit.

This past few days was very tiring. But it was the most happiest days of my life. I was with Luca for almost 7 days. Dapat hindi lang seven days kaso on the 7th day hindi ko na kaya. Kinailangan ko ng umuwi.

The fact that we are together always. We had contact also. We f****d every night and that really exhausted me. I enjoyed and loved it but napapagod agad ako. I know my body. Kaya alam ko na hindi na maganda ang nangyayari kaya heto ako ngayon sa bahay. Umuwi before something bad will happen to me.

I can't help but to reminisce on those days that we were together. For all the things that happened to us.

"You like it?"

I was surprised. More than I could ever imagine. Akala ko kasi nagbibiro lang siya ng sinabi niya sa akin na we will go on some romantic dates.

But here we are. He really did surprised me. No doubt about it.

"I love it, Luca."

Nakangiti kong sabi sa kaniya. Nasa isang field kami na hindi ko alam saan. Somewhere sa isang race track. At sa gitna nito ay may naka set up na mat na pang picnic ang style.

The place was quiet. With some mellow music that tone down the minimal noise around the place. There are some low hanging, soft lights to give the space a warm glow.

Ofcourse, comfort food and lots of throw pillows to make the whole set up complete. The food choices are in a pack of a bento box, charcuterie board. A pair of whine and cheese. Sandwiches and a barbeque.

May pa flower pa siyang nalalaman. I'm not into flowers, really. Ayoko lang, kasi feeling ko mamatay na ako kapag binibigyan ako ng mga bulaklak. But this time was an exemption. For once gusto kung maexperience paano ang makatanggap ng bulaklak galing sa taong gusto mo.

Sa ikli ng panahon ng pagkakakilala namin masasabi kung iba si Luca sa lahat ng lalaking nakilala ko. He may not be into a serious relationship or afraid of commitment. But he is romantic and sa kaniya lang din ako nagkagusto ng ganito at nakaranas ng iba't ibang emosyon.

"Good that you love it. I was kinda hesitant at first. Because I thought you are not into this. Hence you are not the typical damsel in distress who loves mushy stuff. I know you're fierce and independent woman, though."

"Kahit naman siguro sinong mala Gabriela Silang na aura may tinatago pa ring kahinaan at naghahangad na itrato ng ganito. Babae pa rin naman ako. Mas maganda pa nga eh, lalo na pag galing ito sa lalaking gusto nila."

Nakita ko sa mukha niya na parang natigilan at nahulog sa malalim na pag-iisip. May mali siguro sa aking sinabi. Pati ako napaisip tuloy.

"mmmmh... So you really like me?"

Nagulat ako sa tanong niya. Now he is teasing me. The way he look at me. The amusement on his eyes is too visible. No way na aamin ako.

"Hindi ba pwedeng I just want to experience it? And thanks anyway. You made it happen." Kinindatan ko pa siya pagkatapos.

We dance afterwards. The song was kinda romantic but sad. There was a polaroid camera that automatically took our picture. We talk a lot sa mga gusto ko at gusto niya while we are still dancing with this beautiful song that I love.

Loving can hurt, loving can hurt sometimes

But it's the only thing that I know

When it gets hard, you know it can get hard sometimes

It is the only thing makes us feel alive

We keep this love in a photograph

We made these memories for ourselves

Where our eyes are never closing

Hearts are never broken

And time's forever frozen, still

So you can keep me

Inside the pocket of your ripped jeans

Holding me closer 'til our eyes meet

You won't ever be alone, wait for me to come home

Loving can heal, loving can mend your soul

And it's the only thing that I know, know

I swear it will get easier

Remember that with every piece of ya

Hmm, and it's the only thing we take with us when we die.

This song suits us. I like the lyrics. It tells about love, the beauty of pain in love.The beauty if waiting. If only that someone can still come home even after all the unexpected tragedies will happen. In my case. I know I won't.

I look at him and I saw him seriously staring at me. Hindi ako sigurado kung t***k ba ng puso ko o t***k ng puso niya ang aking naririnig. Ang lakas ng kabog nito.

"If you want to marry someone someday. Do you want a domesticated one or a working type?"

Bigla ko lang naman naisipan na itanong sa kaniya. Hindi agad ito sumagot tila nag-isip pa ito.

"I prefer a domesticated one. But if he wants to work, no problem with that. I will support her as long as she will not neglect her duty as a wife and as a mother of my children."

Napatango ako sa pagsang-ayon sa kaniya. Minus 1 point from me. Hindi ako magiging domesticated wife. Hindi ako submissive and I will get easily bored pag nasa bahay lang. Super hate ko ang mga gawaing bahay.

"How many children do you want?"

"Kahit ilan. The more the merrier. But it depends on my wife. Siya ang magdedecide niyan. Siya kasi ang manganganak. Hindi naman ako."

"Yah right..." Tipid akong ngumiti sa kaniya.

Bigla akong nalungkot. We are not suitable for each other, I guess. I don't want a child. Natatakot ako na manahin niya ang sakit ko. Hindi ko kakayanin. Isipin ko lang na mararanasan niya ang sakit na nararamdaman ko. Hindi ko talaga kakayanin.

"mmmh... My last question."

Parang akward itanong pero gusto kung malaman ang magiging sagot niya.

"Are you sure you only need one more question? You can ask me more. As long as you want, baby. I will answer it."

"Yah, this is the last one. If you got married then suddenly your wife died early. Will you get married again. Will you love someone again aside from your wife?"

Biglang bumagal ang bawat galaw ng paa namin. Ngunit hindi naman siya huminto. Patuloy lang din kaming sumasayaw ng banayad sa saliw ng musika.

Naramdaman ko rin ang paghigpit niya ng hawak sa aking kamay. Sobrang seryoso ng kaniyang mukha na hindi niya inaalis sa akin ang kaniyang tingin.

"I won't. I may played with woman. Afraid with commitments. But once I love a woman. I will love her even after death. Only her I will love. And I won't let it happened. She will never die."

How I wish I am that woman. The woman he will love even after death. Tipid akong ngumiti sa kaniya at ihinilig ko ang aking ulo sa kaniyang dibdib.

Sana ganito lang kami parati. Walang katapusan hanggang sa pagtanda. Sana siya na ang para sa akin.

"Why did you asked about it?" Bigla kung narinig na tanong niya.

"mmmh... wala lang. Gusto ko lang malaman. That's good to hear. Hindi ko akalain na loyal ka pala."

"I am. Once I'll love a woman. It will only be her."

"Did you?mmmmh... Do you love someone now?"

Napaangat ulit ako ng tingin sa kaniya. Mas naging malalim pa ang kaniyang mga titig. Halos tumatagos sa aking kalamnan.

"Yes...."

Ang mahina niya na pagbigkas ay nagpabilis sa t***k ng aking puso. Yung pakiramdam na parang nakikipagkarera ito sa t***k. Nawalan din ako ng sasabihin sa kaniya. Nagkatitigan lang kami. Hanggang sa unti-unting lumapit ang kaniyang mukha at hinalikan ako ng banayad.

This is the first time that Luca kissed me in a gentle and in a passionate way. Dati kulang na lang kainin niya buong bibig ko. Ngayon naman kakaiba. Tinugon ko ito ng buong alab at pagsuyo.

I will forever remember this moment even after life. Now, I am sure. I love this man. And I'll promise to love him until my very last breathe.

I didn't know how I ended up in bed with Luca and slept peacefully. Because the moment I open my eyes the refracted rays of sun hit my face.

Napabalikwas ako at biglang napabangon. Hindi pamilyar sa akin ang buong paligid. Nakaramdam din ako ng kauting kaba. I knew it. I can feel it. Nasa ibang lugar ako. Isang lugar na hindi pa ako nakakapunta dahil iba ang aking pakiramdam.

Biglang umingay ang door knob. Tanda na may papasok na tao. Hindi ko inalis sa pintuan ang aking paningin at naging alerto ako.

Tumambad sa may pintuan ang isang malaman na babae na may katandaan na. Nakangiti ito na malapad at nasa akin ang buong paningin.

"Salam, chetori?" (Hi, How are you?)

Naguluhan ako sa kaniyang sinabi. Hindi ko naintindihan. Napatitig na lang din ako sa kaniya. Hindi ko alam kung ibubuka ko ang aking bibig o ngingiti na lang. I never felt this awkard towards anybody. Ngayon lang sa isang taong ngayon ko lang nakaharap.

Pinagmasdan ko ito mula ulo hanggang paa. Base sa kaniyang mga ngiti makikita mo naman na mabuti siyang tao. Malaki ang kaniyang katawan dahil sa may pagka mataba ito. Nakasuot siya ng mahabang palda na tenernuhan ng isang blusa na close neck at longsleeve. Nakabalot rin ang kaniyang buhok. Ang makikita lang sa kaniya na walang balot ay ang kaniyang buong mukha at mga kamay na puno ng burda. Henna. Iyon ang tawag sa burda sa kaniyang mga kamay. Ang paa niya ay nakasapatos ng itim na parang mga nasa bibiliya kung ilalarawan.

Mas lalo tuloy akong naguluhan. Wala namang ganito sa Pilipinas. Halos wala ng mga saplot ang makikita sa bansang kinalakihan ko.

"sobh bekheir!" ( Good morning!)

Nginitian ko siya bigla kahit na hindi ko pa rin siya maintindihan. Ginantihan niya ako ng ngiti at dahan dahan siyang lumapit sa akin.

Hahawakan na sana niya ako sa braso ng biglang may sumigaw sa likuran niya.

"Dari chi kar mikoni?" (What are you doing?)

Hindi natuloy ang kaniyang paghawak sa akin bagkos ay bigla itong lumayo. At nakita ko ang takot sa kaniyang mukha.

It was Luca. A different one. Ngayon ko lang nakita ang nakakatakot niyang mukha at ang pagtaas ng kaniyang boses. Napaka maawtoridad ang tunog nito. Kahiy sinong masisigawan ay matatakot.

Lumapit siya sa akin. Pero bago pa man siya makalapit at may sinabi muna siya sa babae kanina sa salitang hindi ko maintindihan. Dali dali ring umalis ang nasabing babae.

Nang papalapit na siya sa akin. Biglang naman nagbago ang expression ng kaniyang mukha. It became gentle again. Like the Luca I knew.

"Are you okay?" Mahinang tanong niya sa akin.

"I'm not okay, Luca! Nasaan ako?!" Biglang napataas ang aking boses. Hindi ko mapigilan ang magalit.

"Hey, It's okay. Just trust me. I just have to tag you along with me and have a date in another country. How about that? I'm sure you will like it."

"Really? Without asking me? Without my consent? This is kidnapping, Luca dela Vega. I can sue you for this!"

"Will you?"

Bigla akong natigilan at napaisip saglit. Will I? Baka nga maging masaya pa ako. Nabigla lang ako ngayon. Hindi naman kasi niya kailangang gawin 'to. Willing naman akong sumama ng kusa. Sana pinaliwanag lang niya ng maayos.

Hindi ako umimik. Hindi ko siya sinagot. Naiinis talaga ako. At ayaw ko siyang kausapin muna.

"Welcome to Iran. My place. The country where I was born. I plan to tour you around. Maybe after you can take a good rest. Don't get mad. I will make it up to you. Nagkaroon lang ng emergency kaya habang tulog na tulog ka at ayaw gumising. Naisipan kung isama na kita. Just two to three days with me baby. Promise, ibabalik kita ng Pilipinas ng buo."

Mukhang totoo naman ang paliwanag niya. Puno ito ng pagsusumamo. Kaya lumambot din ako ng kusa. Hinalikan niya ako sa noo at niyakap.

"You rest first. Puntahan kita mamaya para dalhan ng pagkain at pag okay kana. I'll try to bring you outside for a stroll. Mabubusy lang ako saglit, okay? Stay here. Don't go out in this room. That's an order Caily."

Inirapan ko siya. Kinindatan lang ako bilang ganti at tumatawa na lumabas ng kwarto.

We will see. Kapag hindi ako mabored baka sundin ko siya. Umalis na ito at naiwan ako na mag-isa. Ano kaya ang hitsura ng labas. Imbes na matakot. Mas nangingababaw sa akin ang kyuryosedad na makita ang labas. So, I'm in Iran now.

Iran... A beautiful country.

I did try to go back to sleep but I failed. Ayaw na akong antukin. Kaya bumangon ako at sinilip ang bintana. Nakita ko ang labas na sobrang taas ng araw. Napakaliwanag nito. Knowing Iran. A country in the middle east. Nasa isip ko agad ay mainit. It is an Arab country kaya napatingin ako sa suot ko. My attire is inappropriate for this country's culture. Need kung magpalit ng damit.

Nagpalingalinga ako sa kabuuan ng kwarto baka kasi may makita ako na pwedeng suutin para makalabas ako.

Hindi naman ako nabigo. May nakita agad ako na damit. It a beautiful long dress. Mahaba ang manggas. Very detailed ang design and embroidery. A typical Arab clothes. May kasama ito na pang cover ng hair. Just like a shawl. A wool, with good texture and quality. Halatang mamahalin.

Nagpalit ako ng damit dahil naka sleeveless dress ako. Sumakto lang ang damit sa akin. Saktong sakto na parang sinukat. Sinuot ko ito at lumabas ako ng kwarto.

Napakatahimik ng buong paligid parang walang katao tao. Napakagara rin ang buong bahay. Lahat ng gamit at ultimo dingding ay may touch of gold. At alam ko na totoong ginto.

Binaybay ko ang buong hallway hanggang sa napunta ako sa dulo na may sinag ng araw. Nang silipin ko ito isang napaka gandang hardin. May isang babae na naggugupit sa mga dahon ng bawat halaman. Naisipan ko itong tanungin. Sasagutin kaya ako nito? Iba ang salita nila. English na lang siguro.

"Excuse me? Can you understand English?"

Nakita ko ang gulat sa babae. Napayuko ito. At ayaw ng tumingin na sa akin. Ito ang isa sa napansin ko sa kanila. A g takot nilang tumingin sa akin. Kapareha ng babae kanina.

"Hey, don't be scared. I'm just asking. You can look at me."

Umiiling -iling ang babae. Ayaw talaga nitong makipag-usap sa akin.

"Sorry po."

Dahil sa huling kataga na sinabi ng babae para akong nabuhayan ng loob. Pinay! Isang pinay ang babae na'to.

"Filipina ka? Nakakaintindi ka ng tagalog?"

"Sorry po. Bawal po talaga kami makipag-usap sayo. Kabilin-bilinan po yon sa amin. Bawal kami makipag-usap sa mga importanteng bisita ng amo rito. Pasensya na, po Madam."

"It's okay. Ako bahala sayo. Ano ang pangalan mo? Sabihin mo lang saan ang palabas sa bahay na'to. Sagot kita."

"Nako po. Baka po hindi ako makalabas ng buhay if gawin ko po'yon. Bonah po ang pangalan ko. May lahing Pinoy po ako. Bawal po kami magsabi palabas pero may sekreto po kami na daan palabas na kami kami lang mga tauhan ang nakakaalam. Basta madam. Ipangako mo po na babalik ka pagkatapos ng isang oras."

"Isang oras? Ang ikli naman ng time frame. Make it two or three?"

"Nako maam hindi pwede. Dalawang oras lang daw mawawala ang mga amo. Balik po kayo agad kung gusto niyo hindi sila magalit."

"Okay, one and a half hour. Ikutin ko lang ang lugar na ito."

Hindi sumagot si Bonah. Tanda siguro na okay sa kaniya ang aking sinabi. Hindi pa rin ito nagtataas ng tingin. Nakatungo pa rin ito na nagsasalita at sumasagot sa akin.

"Sige madam pwede po. Basta huwag lang kayong lalayo para hindi po kayo mawala. Sa likod ng pintuan may pera po ako na kunti. Gamitin niu muna baka magutom kayo sa labas. Huwag po kayo makikipag-usap sa kahit na kani-kanino. Wala po kayong kilala sa bansa na'to. Ingat po kayo."

"Salamat Bonah. Balang araw masusuklian ko ang tulong mo na'to."

Mabilis ang aking mga hakbang na lumabas ng mansion na'yon. Alam ko magara ang bahay na'yon kaso wala akong oras para libutin sa ngayon. Siguro bukas pag si Luca na ang aking kasama.

Sinunod ko ang sinabi ni Bonah. Nakuha ko ang pera. Hindi ako familiar sa pera nila pati ang value. Wala akong telepono na dala. Speaking of cellphone. Wala akong napansin simula paggising ko. Makakatikim talaga ang Luca na'to sa akin. Kinuha nito sigurado.

Ang saya na nararamdaman ko ay hindi ko maipaliwanag. Kabaliktaran sa dapat kung maramdaman. Dapat kakabahan ako. Pero hindi. Sobrang saya ko at excited. Siguro dahil I love adventure. I love the thrill. At kampante rin ako na if mahuli ako. Luca will never get mad at me.

Tehran, the Capital City of Iran

So, I'm here at the Capital City of Iran. Particularly near the shrine at Tajrish Square. It is a mosque and Shia Shrine.

It is located next to the Tajrish bazaar and like so many others, displays exquisite mosaics and architecture. Yes, it's kinda polluted here. Maraming tao. At halos lahat sila napapatingin sa akin. Dahil siguro sa suot ko na very traditional. Iba na pala ang sense of fashion nila though women still cover their hair.

However, I found this place to be tranquil and spiritual. Inikot ikot ko ito hanggang sa mapadpad ako sa pinakadulo ng mosque na walang masyadong tao.

Hindi ako nagtanong. Ayoko magtanong kasi hindi ko naman alam ang sasabihin ko. Tinandaan ko lang ang mga dinaanan ko. Good thing I'm good in remembering places.

Habang binabayabay ko ang pasilyo patungo sa pinakadulo bigla ako nakaramdam ng kakaibang pakiramdam na hindi ko maipaliwanag. Bumilis ang t***k ng aking puso.

May natanaw ako na isang pigura. Isang babae na halos kasengtangkad ko lang at kasing katawan. Nakabalot din ang kanyang buhok. Bigla itong napalingon at nagtama ang aming mata.

Mas lalong bumilis ang t***k ng aking puso. Hindi ko maipaliwanag ang aking nararamdaman. Para akong nakatingin sa isang repleksiyon ng aking mukha. Ang kaniyang mga mata walang pinagkaina sa aking mata. Nakita ko ang gulat sa kaniya at napalitan din ng isang kakaibang emosyon.

Segundo. Minuto. Hindi ko mabilang. Biglang naging tahimik ang lahat. Ako ay nalunod sa kakaibang emosyon na hindi maipaliwanag.