Chapter 11

3111 Words
Stellar The darkest night produce the brightest star.... That's how I describe the vast sky. Kung masaya lang ako ngayon napakaromantic siguro ng ambiance, napakatahimik. But, my heart is grieving. I am weeping of what happend. Hindi ko alam kung nasaang parte kami ng Antipolo. Alam ko lang for sure nandito kami natatanaw ko ang buong ka-Maynilaan dahil nandito kami sa pinakamataas na bahagi ng lugar. Tahimik ang gabi. Walang may nagsasalita. Naririnig ko lang ang bawat paghinga ni Luca. Kanina tahimik pa rin akong umiiyak pero ngayon naubos na siguro ang aking mga luha. Hindi ko namalayan na nandito na kami. Kahit ang paglabas ko ng kaniyang sasakyan at hindi ko matandaan paano ko nagawa. He didn't speak, nor I. He didn't ask. He let me cry in silence. I appreciate him for that. Gusto ko sana siyang tanungin kung ano ang ginagawa niya sa lugar at kung bakit nandoon siya. Hindi magawa. Pingilan ako ang aking saliri. Baka hindi ko magustuhan ang kaniyang sagot at dumagdag lang sa aking iisipin. "Caily..." I heard him whispered my name. Si Tatay Mario at Nanay Mercy. Sila ang mag-asawang matanda na nakilala ko during my college days. Tinulungan nila ako ng minsan nahimatay ako sa may gilid ng kalsada. Mula noon nakagaanan ko na sila ng loob. Nalaman ko saan sila nakatira. Gusto ko silang tulungan na umalis sa lugar na 'yon. Ngunit ayaw nila. Sinubukan ko na bilhin ang pinagkakatayuan ng kanilang bahay ngunit ayaw ibenta ng may-ari ang lugar. Hindi ako mapalagay kaya naman pag hindi ako busy, I made sure na madadalaw ko sila kahit once a month. Yung mga bata. Mga tambay palibot sa bahay naging malapit din sa akin. Kasama na ang mga bata na kinukupkop ng mag-asawa. Mga batang palaboy na wala ng mga magulang. Ako ang nagbibigay ng pera sa kanila. Minsan ayaw tanggapin ni Tatay Mario. Minsan naman wala siyang nagagawa pag nagpupumilit ako. Napaiyak na naman ako ng maalala ang lahat. Yung mga bata. Naawa ako sa kanila. Alam ko ang pakiramdam ng walang pamilya. Laki ako sa bahay ampunan pero mas masakit na sa mura g edad mawawala sila sa mundong ito. Pinakamasakit sa ganoong paraan sila kinitilan ng buhay. I was an orphan. Kasama ko sina Steve and KC. I was lucky na napunta ako sa mayamang pamilya. Pero kahit na mahal na mahal ako ng mga kinikilala kung magulang ngayon hindi ko pa rin maiwasan na mangulila sa tunay ko na pamilya. Kahit anong gawin ko parang may kulang sa akin. May hinahanap ako. Kaya malapit ang loob ko sa mga taong tulad nila. Sa mga bata. Alam ko ang pakiramdam ng namamalimos ng pagkain. Namamalimos ng pagmamahal. Umaasa araw araw na sana may pamilyang kukopkop sa akin. Na may magandang kinabukasan nakalaan para sa akin. Yung mga bata na namatay, kasamang natupok ng apoy. Hindi manlang nila naranasan paano ang umasa na balang araw gaganda rin ang kanilang buhay. Naalala ko pa mga mukha nila. Ang saya na nakaukit sa bawat mukha nila pag dumadalaw ako. Hindi matawarang saya. Nakakain sila ng mga pagkain na akala nila hanggang pangarap na lang. Mga imported na laruan na binibili ko sa bawat bansang pinupuntahan ko. I was happy looking forward to go home habang bitbit ang aking mga pasalubong para sa kanila. Sila ang isa sa mga rason kung bakit ako lumalaban at pilit nagiging masaya. Ngunit ngayon. Wala na sila. "Luca... Alam mo ba ang nararamdaman ko ngayon?" Nilingon ko siya. Hindi siya tumingin sa akin. Nakatanaw siya sa kalawakan ng dilim at malalim ang kaniyang iniisip. Hindi siya nagsalita. "Sobrang nasasaktan ako..." halos pabulong ko na pagbigas. Sobrang sakit. Mas masakit pa kesa sa sakit nararamdaman ko pag umaatake ang aking karamdaman. Tahimik akong umiyak at naramdaman ko kung paano niya akong niyakap ng mahigpit at hinagkan sa aking ulo. Ibinaon ko ang aking mukha sa kaniyang dibdib. Patuloy ang lumuha ng tahimik. "I'm sorry, baby..." he painfully whispered. Halos mag-uumaga na ng lisanin namin ang lugar. Hindi namin namalayan ang oras. Nakayakap lang ako kay Luca. Hindi ako umuwi sa bahay at lalo na ang bumalik sa Tagaytay. Iniuwi ako ni Luca sa kaniyang bahay. At magkayakap kami na natulog. *** Ang sarap ng aking naging tulog. This past few days after I came back from Iran halos hindi ako makatulog ng mahimbing kasi nga masama ang aking pakiramdam. Luca got up already. Bumangon na rin ako at nag-ayos. Iba na rin ang suot ko. Nawala sa isip ko na may damit na pala ako rito sa kaniyang bahay. Tahimik ang bahay. Nakakamiss din pala ang lugar na'to. "Morning! Good thing your up. Come and eat." I was greeted a very yummy man infront of me. Why yummy? He is half naked. Wearing a black jogger pants paired with a rubber shoes. His whole upper body is full of sweat. His skin is glistening out it. The six packs abs and the visible v-line that is so inviting. Damn! I think I'm horny. "Eyes up here, baby!" I rolled up my eyes. "tsss!" I heard him laugh with my reaction. Sumunod ako sa kaniya papuntang kusina. Hindi manlang nagsuot ng damit. "Luca, if you want me to it the food you cook. Be a decent man. Wear something!" Sigaw ko rito. Kakainis. He was grinning from ear to ear because of what I have said. "What's wrong? I did work out. I will eat first then I will take a bath. Problem solve." "Duh, so you want me to eye f**k you? I can't eat properly. I'm too horny to eat." Tinaasan ko ito ng kilay. He was now laughing. "Damn, woman! I miss you pretty mouth. Come here." Lumapit ako sa kaniya. Hinapit niya ako sa aking baywang. Napahawak ako ng mahigpit sa kaniyang mga braso. "We will eat then let's take a bath together. What you think?" He whispered sexily on my ears. I can't help but to moan. Nagtaas kasi mga munting balahibo ko sa leeg. "A-awkie..." nauutal kung sagot. "Are you up for an adventure?" Biglang niyang tanong habang kumakain kami. "What is it?" "Just some trail experience you might want to try...." Napakunot ang aking noo. Yes, I like those. Gusto ko sana agad itanong pero naisip ko ang condition ko. Noong isang araw hindi pa ako masyadong nakakabawi ng lakas. Ngayon lang talaga naging maaliwalas ang aking pakiramdam. But I want to be with Luca. Minsan lang 'to mangyari. He seldom ask me out. For the couple of months we've known each other, what we did is to f**k when there was a chance. I'm in good hands naman for sure. I trust Luca. "I don't have clothes for some trailing adventures." Nag-aalangan pa ako. May damit ako sa closet niya but non of those are fit for hiking and trailing. "No worries. I already asked my secretary to buy you the clothes needed. Eat up. We will leave before nine." Binilisan ko ang aking pagkain. Gusto ko pa sanang itanong kung saan niya ako dadalhin. I just zipper my mouth. With his tastes for sure mag-eenjoy ako. Like what he said. We take a bath together. But definitely hindi lang ligo ang gagawin namin. Because Luca is now eating me down there. "Oh my god! Luca." I finally gasped out as I felt his teeth bite on my c**t. My hands went down towards his head and my fingers were soon lost in the lock of his hair. "s**t! Ahhhhh!" Idiniin ko pa ang kaniyang ulo sa akin. The next thing I knew two fingers were inside me as he came back up. He is finger f*****g me at the same time eating my p***y. All in one. "Oh, baby. f**k! I coming. Don't stop please." He continue what he is doing and then I convulsed. Halos manghina ang aking mga tuhod. Good thing Luca catched me before I fall down. "Let's take a bath now." Tumayo siya at niyakap ako. Dahil nanghihina pa ako. Nakayakap ako sa kaniya habang naliligo kami. "Ikaw?" Nahiya naman ako na ako lang ang ginawan niya ng favor. "Next time? Ayaw kitang pagurin. Baka hindi ka makaakyat sa pupuntahan natin." Tumango ako sa sinabi niya at we finished taking a bath after a while. Tanay, Rizal "We are here..." Naalimpungatan ako sa boses ni Luca. Sobrang babaw lang naman ng pagkakatulog ko kaya nararamdaman ko pa rin ang mga nangyayari sa aking kapaligiran. Umayos ako ng upo at ginala ko ang aking paningin sa labas. Where are we? May nakita ako na sinage sa dulo. Nasa Tanay, Rizal kami. Welcome to Masungi Georeserve! So, nandito pala kami sa sikat na Masungi Georeserve. I heard a lot about this. Hindi lang ako nakakapunta pa kasi wala akong makakasama. Hindi ko naman pwede ayain si KC. Ayaw niya ng mga ganito. Very reserve kasi 'yon. "Hindi ko alam na mahilig ka pala sa mga ganito. Wala sa mukha." Natatawa kung komento. I looked at him. Nakatingin din siya sa akin. Seryoso. "There are a lot of things you don't know about me, Caily. A lot." Napapikit ako. I heaved a deep sigh. "I know." Lumabas siya ng sasakyan at pinuntahan sa banda ko. Pinagbuksan niya ako ng pintuan. Well, one thing I knew about him. Despite his very intimidating appearance. He is a gentleman. No doubt. Masungi Georeserve. Located only an hour and a half away from Metro Manila, the Masungi Georeserve is a conservation area and a rustic rock garden tucked in the rainforests of Rizal. Masungi's name is derived from the word "masungki" which translates to "spiked" - an apt description for the sprawling limestone landscape found within. It is popular so you'll need to put in a trail visit request ahead of time, especially if you plan on going over the weekend. It costs PHP 1,500 per person during the week and PHP 1,800 over the weekend. "Are you ready?" Ngumiti ako sa kaniya at tumango. "Let's go." He held my hand and our fingers intertwined. Hila hila niya ako papasok. May orientation pa na magaganap. About the place. What are the propers things to do and what to expect. Saan pwede magpicture and others. Perfect naman na ang get up namin ni Luca. Parang climbing. May water din kami na dala. Isa sa akin at dalawa ang nakasabit sa bag niya. May kalakihan pala siyang dalang backpack. Hindi ko alam ano ang laman. Hindi ko na inalam. Wala kasi akong dala. Towel lang. Binigay niya sa akin kanina para pamunas ko ng pawis. I do climb and do some trail adventure. But not a fan of it. Paminsan minsan lang but Luca seems an expert with this. The way he communicate with the staff. I never thought he could be this hot. The hotness side of Dr. Luca dela Vega. Damn sarap niyang papakin. "We will start the trail adventure to climb at the top and explore the place. Don't worry this is not high as the mountain. This place is more on trailing and exploration. Just tell me if you are tired. Okay? So we can take a rest." Sinusuot niya sa akin ang helmet habang pinapaliwanag niya ang gagawin namin. I can't help to touch the side of my mouth to suppress my smile. Kinikilig ako. Nakita ko naman ang reaction niya na nangunot ang noo. "Has someone told you that you are super sexy when you are like this?" I whispered to him. Nakita ko paano namula ang kaniyang tenga at leeg. I heard him uttered a curse. "Stop teasing me, woman." "You are, babe. It's making me horny again. Can we have some fun in here also? Like s*x adventure? Just a quickie one." Kita ko na napatigil siya sa pag-aayos sa akin. Dumilim ang kaniyang mukha. Now, I am provoking the mighty king, in the name of Luca. I can't help but laugh. Napatigil lang ako ng higpitan niya ang paglalagay sa akin ng parang safety belt. "Stop teasing me. Mamaya ka sa akin. Hindi ka makakabangon bukas. Don't try me." He whispered into my ear. He even gave me feathery kisses below my ear, on the side of my neck bago niya ako binitawan. The hike felt a bit challenging at times. It’s probably a different kind of hike at Masungi Georeserve from a regular one, so some may say it’s even not a real hike. You do climb stairs a lot and step on rocks. You must be careful, though, because you are constantly putting your feet on uneven surfaces. Water is not a problem. There are filtered water available. Kaya okay lang din maubos ang dala namin. But Luca as being Dr. Luca dela Vega. "It's still safe if we will drink our own water. Specially you." Ano akala niya sa akin. Masilan. Nainum ako kahit ano pa yan. I understand him. He is concerned towards me. And him coming from a ruch family, no doubt. There's no available bathroom during the hike. Kaya ayaw ko rin uminum ng uminum baka maihi ako. The designated bathroom was located downstairs upon our arrival. Kaya ko naman magtiis. It's just four hours. "Don't be out of my sight Caily. Hold me as you can, please. Don't make me worry here. Behave." Napaka authoritative ng kaniyang pagkakautos. Wala naman akong balak magpasaway ngayon. Wala akong lakas. Good things halos two groups lang kami na nag hike ngayon. Nauna sa amin madami sila at kami ni Luca dalawa lang. Ang alam ko mas mahal ang bayad pag dalawa lang. May minimum kasi na number on each designated group sa price na posted nila. Anyway, si Luca naman ang nagbayad. So, from time to time we are resting. Nahihingal ako pero carry lang. Luca is holding my hands. Hindi niya talaga ako binitiwan. Kahit sa pag-inum ko ng tubig, siya ang humahawak sa tumbler. We reached the web-net like. It's not that high. Wow, Breathtaking! I love nature. The beauty in it. I look at Luca. His eyes are closed. He is like breathing the fresh air that surrounded us. He is sexy as hell. Hindi kami nag-uusap kung hindi kinakailangan. Which is favor sa akin. I know part of coming here is having fun and a time alone in silence. And I like the idea of it. And of course. Hindi mawawala ang picture taking and selfie. I did some selfies. Para ipost ko sa IG. May picture rin kami ni Luca. May dala pala siyang tripod. There were part of the place that we were asked not to speak and remain silent. So we did. We sit in one corner. Magkatabi pa rin kami. But this time, he let go of my hand. We savor the quietude that surrounds us. We close are eyes and pay attention the sounds of nature and it's message that it may conveys to us. It was really nice. This place is really good for every well being. Most specially, good for our mental health. Breath deeply. Calm your mind. Descending may actually worst than going up. There are rope courses in going down. And it's well made. No need to worry. "Are you okay with this? Just hold my hold." I saw worry in his eyes. "I'm okay. Mas okay ata na huwag muna akong hawakan muna." Sinunod naman niya ang sinabi. Which was actually good decision. Mas mahihirapan akong bumaba kung hawak hawak niya ang aking kamay. There were hangings bridges. The pathway going to the cave was tall enough. "Be careful. There are some pointy rocks, baby. Watch your head." I heard Luca shouted. Yes, napansin ko nga. We went inside a cave. It was pretty nice inside. We rested for a while then move on to the next. Nature. And it's beauty. So green! I couldn't describe the scale of the beauty of nature. No right words can describe. You have to see and experience it yourselves. I thinks we are almost done. Nauhaw at nagugutom na ako. We went to some tables and Luca prepared our snack. It was sandwiches and salad. "Ikaw naggawa?" Hindi ko mapigilan magtanong. I was amazed. "Yes, baka magutom ka." He smirked. I can't help but smile. And I give him a light kiss on his lips. "Thank you...." Nagsimula na kaming kumain saglit. Tahimik lang din kami. Most of the time nagtitigan kami. Yung mga mata lang namin ang nag-uusap. "After here we are going down directly to the parking." Tumango ako sa kaniya. So matatapos na pala kami. It was a nice short adventure with Luca. I won't forget this moment with him. We go through one more suspension bridge. And it was a bit long. But, It was fun! Dito magkatabi na kami ni Luca na naglalakad. He was holding my hands. We walked and take our time. Enjoying the last bit of adventure. Then suddenly he pulled my waist and he kissed me. I was totally shocked. Saglit lang naman. We were kissing hanggang sa may tumukhim sa likuran naman. Damn! Yung isang group pala dadaan. Nagtawanan kami at sila naman nagtilian. "Gusto niu picturan namin kayo?" Nag volunteer yung nauna na babae. Luca gave his fon to the young lady. We dud our pose with the nature as our background. One to two normal poses. The third one Luca kissed me. That was sweet. Pa-fall talaga ang kumag. Nagtiliian na naman ang group na kasabay namin. Pinauna na lang namin sila. Luca and I walked slowly until we reached the car. We fixed ourselves. Like we change out shirt. Nagbihis ako sa loob ng kaniyang sasakyan. Tinted naman. While siya sa labas. We sat in silence first at nagpahinga bago niya buhayin ang makina ng sasakyan. "Tired?" "A little bit. But I'm happy. Thank you for this wonderful adventure with you." Nakangiti kung sabi sa kaniy. He hold my chin and he stared at me for a moment. "Good that you like it. I'm happy also. I want to make more memories with you." Sa sinabi niya bigla akong nakaramdam ng sakit. It's like a sting in my heart. I was taken back to reality that all of this will become a memory. Just a memory of us. I stared at him. A tear fell down from my eyes. "Hey, what's wrong?" Nakita ko ang biglang pag-aalala sa kaniyang mukha. Umiling lang ako sa kaniya. "Nothing, let's go." Tumalima naman siya at binuhay ang makina. We leave the place. Gusto ko sanng sabihin sa kaniya ang nasa isip ko. Ang nararamdaman ko ngayon. Pero pinigilan ko. Luca... Every moment with you are the best memories I've ever had...
Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD