AKITIN SI DANIEL SEBASTIAN (SPG)

Chapter 5

Nagbabaga ang init sa mga mata ni Daniel habang sinusundan nito ng tingin ang kamay ni Erin. May kung anong kilabot sa paningin nito na tila sinisilaban ang balat niya. Tumapang ang kapilyahan ni Erin—isang bahagi ng sarili niyang matagal nang natutulog—at buong panunuksong ikinulong niya ang bote ng alak sa kanyang palad.

Dahan-dahan niyang itinataas-baba iyon, hinahaplos ang katawan ng bote na parang... "You know what they say... the dirtier, the better."

Parang napigtas ang huling hibla ng pagpipigil ni Daniel. Sa isang iglap, marahas nitong hinagip ang batok niya at hinila siya palapit. Mabilis, mapusok, at walang babala—his mouth claimed her lips.

Ito na ‘yon. Ang halik na pinangarap niya noon pa man. Ang halik na minsan niyang inisip na hanggang pantasya lang. And damn, he didn’t kiss soft.

He kissed her like he wanted to erase every memory she ever had of anyone else.

Hot. Rough. Liberating.

Tumugon siya—higit pa sa inaasahan niya sa sarili. Ang daming emosyong sinabayan ng halik na ‘yon. Kagat. Hila. Sipsip. Marahang kinagat ni Daniel ang ibabang labi niya bago iyon sinipsip nang may pagnanasa.

Napadaing siya sa bibig nito.

Dumapo ang dalawang palad ng lalaki sa magkabilang s**o niya at walang alinlangang sinapo ang mga iyon, may panggigigil, may pananabik.

"Oh, God," impit na bulong niya.

Nanigas ang mga tuktok ng dibdib niya sa ilalim ng telang halos wala nang silbi. Ang bawat himaymay ng balat niya ay tila nakatutok sa mga palad nito—umaasang muli nitong pipigain, kakapain, lalaruin.

"You said you like it dirty…" mahinang sabi ni Daniel, habang bumaba ang isang kamay sa nakalitaw na hita niya. "Now, I’ll give you what you want."

Lumapat ang mainit nitong palad sa hita niya—makinis, malamnan, at bahagyang nanginginig sa anticipation. Mula roon, gumapang iyon papunta sa gitna ng kanyang mga hita.

Napasinghap si Erin. Napapikit. Napabuka ng bibig upang pakawalan ang impit na ungol nang maramdaman ang palad nito sa gitna ng kanyang mga hita.

"You’re soaking wet," paos na bulong ni Daniel, kasabay ng pagdiin ng palad niya roon. "Tangina… kanina ka pa pala basa."

May bahagi sa utak niya na gustong mahiya. Na dapat ay kinabahan siya sa sobrang halatang pagnanasa niya rito. Pero bakit niya ikakahiya? He did this to her. Siya ang dahilan ng bawat kislot ng katawan niya ngayon.

Mainit. Mabigat ang hininga niya. Parang sumasabog ang katawan niya mula loob.

Pilit niyang ginagaan ang tensyon. Paos ang tawa niya nang magsalita, "Yes... so what are you going to do with it, hmm?"

Pinalandas niya ang palad pababa sa hita ng lalaki at tinumbok ang nakaumbok sa harapan ng pantalon nito. Nang maramdaman niya ang pagtibok ng matigas na laman doon, muntik na siyang mapasinghap. Diyos ko. Ang tsismis… may katotohanan!

He was huge.

He caught her eyes, grinning. "Tingin mo kakayanin mo ‘yan?" may hamon sa tono.

Ngumisi si Erin, hindi nagpapatalo. "Kung dadahan-dahanin mo, bakit hindi?"

Ngumisi si Daniel—madilim, mapanganib, puno ng libog. "Bad news, baby. I'm not a gentleman in bed. I'm a f*****g monster. I f**k hard. And if I f**k you, I won't stop until I mark your p***y and fill it with my semen."

Napalunok siya. Tumigil ang mundo sa isang iglap. Pero hindi siya umatras.

Walang atrasan.

Tumindig siya, bahagyang iniangat ang baba at ngumiti nang mapang-akit.

"I won’t mind you coming inside me. I kinda like raw sex..."

Tumalim lalo ang mga mata ni Daniel. "Are you on pill?" tanong nito, ang boses ay puno ng sabik.

"I am," sagot niya, nanginginig ang labi kahit sinusubukan niyang magmukhang relaxed. Ang totoo, nanginginig na ang kalamnan niya. Sa labas, maangas. Pero sa loob, halos mabaliw siya sa anticipation at kaba.

"Good. I’m clean."

Tumikom ang labi niya. "May proof ka?"

Hindi sumagot si Daniel. Sa halip, binuksan nito ang wallet mula sa bulsa ng pantalon at inilabas ang isang card—blood donor card. Ipinakita iyon sa kanya na parang tropeo.

She stared at it.

Malinis siya.

Kung ganoon, wala nang dahilan para umatras. Walang babala, walang pwedeng isumbat sa bandang huli.

"So… what’s your plan?" tanong niya kapagkuwan, ang boses ay halos paos sa excitement.

Sa halip na sumagot, tumayo si Daniel. Madilim ang ekspresyon, mabangis. Iniabot niya ang kamay.

"Come with me."

Napalunok ulit si Erin habang tinatanggap ang kamay nito. Ramdam niya ang init ng palad ni Daniel—matigas, mainit, at tila may kuryenteng dumadaloy mula roon papasok sa ugat niya.

Habang naglalakad silang palabas ng Sad Girl Club, ramdam pa rin niya ang mabilis na t***k ng puso niya. Parang sinasakal ng excitement ang dibdib niya, at nanlalamig ang kanyang batok sa sobrang anticipation.

This is it.

Lahat ng fantasies niya, lahat ng late-night wet dreams, all pointed to this moment.

Kung akala ni Daniel na matatakot siya, nagkakamali ito. She wanted him just as badly. Maybe even more.

At ngayong hawak niya ang kamay ng lalaking matagal niyang pinagpantasyahan, hindi na siya bibitaw.

Matagal niya nang pantasya si Daniel.

Pero hindi lang katawan ni Daniel ang dahilan. Oo, abs pa lang, puwede na siyang magka-pulmonary arrest. Pero ang totoo, iba ang dating ng lalaki sa kanya. Hindi ito gaya ng mga lalaking nakilala niya dati—mayabang, puro angas, pa-cute, puro salita. Si Daniel, tahimik. Minsan, hindi mo agad mahuhulaan kung anong iniisip. Pero sa mga mata pa lang nito, may lalim na. May misteryong parang gusto niyang tuklasin.

At ngayon? Nasa iisang lugar na sila. Magkasama. Mag-isa.

At si Daniel? Nakatitig sa kanya. Para bang... para bang may alam ito.

Pucha.

Hindi siya handa.

Akala niya, sa pantasya lang mangyayari ang ganito—na lalapitan siya ni Daniel, tititigan siya ng ganoon, na parang siya lang ang babae sa mundo. Akala niya, sapat na 'yong mga gabi na kinailangan niyang paandarin ang imahinasyon niya habang yakap ang unan, iniisip kung anong pakiramdam kapag niyakap siya ng lalaki. Kung gaano kainit ang hininga nito habang nakadikit sa balat niya.

Pero ngayong narito na sila—flesh and blood, hindi na pantasya—parang gusto niyang umatras. Hindi dahil ayaw niya. Kundi dahil masyado niya itong gusto.

At kapag masyado niyang gusto ang isang bagay, natatakot siyang masaktan.

"Okay ka lang?" tanong ni Daniel, mababa ang boses, parang may halong pag-aalala.

Tangina, Daniel. Huwag kang mag-ganyan.

Lalo siyang pinapaikot ng boses nito. Kung may kahinaan siya, ito ‘yon—lalaking may boses na puwedeng ipang-lullaby habang pinapaandar ang kahalayan.

Napalunok siya. Hindi siya makasagot agad. Ayaw niyang ipakita na kinakabahan siya. Pero kinakain siya ng kaba. Excitement. At kaba ulit.

Kaya ko ba 'to?

Kasi kahit hindi pa niya alam ang buong pagkatao nito, pakiramdam niya, may puwersang humihila sa kanya papalapit.

Pero baka naman iniisip lang niya 'yon. Baka nauna na naman siyang gumawa ng kwento. Baka sa kanya lang ito espesyal—at kay Daniel? Wala lang.

Pucha talaga. Gusto niyang sumigaw. Gusto niyang i-hug si Daniel. Gusto niyang umalis. Gusto niyang manatili.

Ang gulo ng utak niya, pero isang bagay ang malinaw:

Ayaw na niyang pantasya lang si Daniel. Gusto niya itong maramdaman—ng totoo.