EIDE
Napatingin ako sa nagsalita. Para akong napako sa kinatatayuan ko nang muli ko itong makita.
There’s a strange feeling that I don’t want to acknowledge.
Walang emosyon akong naglakad palapit. Tumayo ako hindi kalayuan sa kanya.
“Hindi ho ako si Heide, sir,” malamig kong tugon.
Mabilis na gumuhit ang sakit sa mata nito. Magkahalong sakit at pangungulila ang mababanaag sa kanyang mga mata.
“May gamot ka ba sa allergy mo? May pagkakataon pa rin ba na aksidente kang nakakakain ng peanut, anak?” puno ng pag-aalala niyang tanong.
Hindi ako kumibo. Nanatili akong walang emosyon habang nakatingin sa kanya. Hangga’t maaari ay nilalabanan ko ang emosyon na unti-unting nabubuhay sa buong sistema ko.
“Anak—”
“How many times do I have to tell you I’m not your daughter? I already have
