Gözümden süzülen tek bir damla yaş, dudaklarımızın birleştiği o yakıcı noktaya sızdı. Can, dudaklarımdaki o tuzlu tadı aldığında geri çekildi. . Bakışlarında saf bir şaşkınlık ve yaralanmış bir gurur vardı.
“Sen… ağlıyor musun?”
“H-hayır.” Kahretsin… Sesim titremişti.
Kaşları çatıldı, bakışları koyulaştı.
"Seni öptüm diye mi ağlıyorsun?"
Tam o anda silah sesleri arttı. Bakışlarım Can’dan koptu. "Duru! Güzelim, biz geldik!" Bu Efe’nin sesiydi. Nihayet... Ciğerlerime dolan nefes bu kez rahatlamayla karışık bir sızıydı. "Geldiler," dedim sevinçle karışık bir fısıltıyla. "Bizi kurtarmaya geldiler."
Can ise kurtulmuş olmamızla zerre ilgilenmiyordu. Öfke ve kırgınlıkla yoğrulmuş bakışlarını yüzüme sabitledi. "Bırak şimdi kurtulmayı falan, soruma cevap ver! O gözyaşı seni öptüğüm için mi
