Masadaki adamlar Cafer’le birlikte üzerimize yürüdüğünde, Can hiç tereddüt etmeden önümde bir zırh gibi durmaya devam etti. Kerem de Can’ın yanına geçti,
tek kelime etmeden, bedenini bedenime siper ederek. İkisi birden, adeta etten bir duvar örmüşlerdi önümde.
Can hafifçe arkasına dönüp gözlerimin içine baktı ve "Ben varken sakın korkma," dedi.
Korkmadığımı göstermek istercesine dudaklarımı kıpırdatıp ona içten bir gülümseme gönderdim. Bir anlığına bakışları dudaklarımda takılı kaldı; o kısacık boşlukta zaman durdu sanki. Hemen ardından kendini toparladı, yüzünü yeniden karşıya döndü.
"Kızdan ne istiyorsun?" dedi. Kimse silahlarını indirmemişti; hâlâ bizi gösteren en az on namlu vardı. Can ve Kerem’in silahı ise ev sahibi Cafer’e kilitlenmişti.
Cafer ,önce sandalyesine geri oturup iy
