Chasing the Past

Chapter 7: The Job That Could Change Everything

Pagkauwi ni Gustavo, hindi na siya nag-aksaya ng oras. Kinuha niya agad ang cellphone at tinawagan si Dennise.

“Hello?” bungad ng boses ni Dennise, medyo may halong pagtataka.

“Oh, hi, Tavo. Bakit ka napatawag?”

Huminga nang malalim si Gustavo bago sumagot. “Ahm… it’s about Francesca.”

May bigat sa tono niya, halatang hindi magandang balita ang dala.

“Why? What happened to her?” Agad nag-iba ang boses ni Dennise, may kaba at curiosity.

“Wala naman… pero she was just terminated—by your previous company.”

Tahimik si Dennise ng ilang segundo, para bang hindi agad nakapaniwala.

“Wait, what?!” halos sigaw niya. “Paano nangyari ‘yon?”

Doon na sinabi ni Gustavo ang buong nangyari—mula sa maling akusasyon, hanggang sa hindi pagkakaroon ng pagkakataon ni Francesca na ipagtanggol ang sarili.

Galit na galit si Dennise habang nakikinig. “She doesn’t deserve that,” mariin niyang sabi, halatang pinipigilan ang sarili. “Hindi siya ganun, Tavo. Alam ko ‘yon.”

Sa kabilang linya, tahimik lang si Gustavo, alam niyang tama si Dennise. Pero sa isip niya, mas malinaw ngayon na hindi niya pwedeng hayaan na manatili si Francesca sa ganitong sitwasyon.

Biglang natahimik sa kabilang linya, para bang pareho silang nag-iisip ng susunod na hakbang. Nabasag lang ang katahimikan nang magsalita si Dennise, matatag ang boses niya kahit may halong galit at pagkabigla.

“Don’t worry,” mariin niyang sabi. “Ako na ang gagawa ng paraan para magkaroon siya ng trabaho.”

“Okay, Dennise,” mahinang tugon ni Gustavo, kita sa tono ang panghihinayang. “Pasensya na, ha. Alam mo naman… wala na akong control sa mga kumpanya namin.”

“Okay lang, Tavo,” malumanay pero matigas pa rin ang boses ni Dennise. “Huwag mo nang isipin ‘yon. Ako na bahala.”

Sandaling katahimikan ulit, bago niya dinugtungan, “Gotta go. Bye.”

“Bye,” sagot ni Gustavo, ramdam ang bigat sa huling salitang iyon bago tuluyang naputol ang tawag.

Kinabukasan, habang nagche-check si Niko ng messages sa kanyang phone, napahinto siya nang makita ang isang pangalan na matagal na niyang hindi nakikita—Dennise.

Dennise: Hi Niko, how are you?

Natigilan siya. Ilang segundo lang, nagtagal na iyon ng minuto. Hindi niya alam kung ano ang isasagot. Sa huli, nag-type din siya ng reply.

Niko: I’m good, Den. How are you too? How’s life? Haven’t heard from you in a long time. Also… where did you get my number?

Mabilis ang naging sagot ni Dennise.

Dennise: I got it from one of our schoolmates who still has contact with you. I tried to message you on IG pero hindi nag-push through, so I asked some people. Also… can I call on w******p? If you’re not busy.

Nag-isip muna si Niko sandali bago nag-reply.

Niko: Yeah, no problem.

Ilang segundo lang, nag-ring na ang tawag. Sinagot niya agad.

“Hello,” unang bati ni Dennise.

“Hi,” sagot naman ni Niko, calm pero halatang nagtataka kung bakit biglang nagparamdam ang dati niyang kakilala.

May ilang segundong katahimikan bago muling nagsalita si Dennise.

“Ahm… how are you?”

“I’m good, doing well. Ikaw?” casual na tugon ni Niko.

“I’m good too. Actually… I’m in Canada already. And… married,” mahinahong sabi ni Dennise.

Saglit na natigilan si Niko.

“Oh… that’s good. And…” hindi niya natapos ang nais niyang itanong—gusto niyang malaman kung kumusta si Francesca, pero pinigilan niya ang sarili. Sa halip, iba ang lumabas sa bibig niya.

“…and do you plan to come back here? Or stay there for good?”

“Ahm… we’ll stay here for good na,” tugon ni Dennise, may bahid ng lungkot sa tono.

“Ah, okay…”

Tahimik ulit sila ng ilang segundo bago nagsalita si Dennise, parang may gustong sabihin pero hindi makahanap ng tamang paraan.

“Ahm… actually, Niko, may hihilingin lang sana ako,” sambit niya, halatang nahihiya.

Gulat si Niko, pero curious.

“Hmm? Ano ’yon?”

“Ahm… I know your family has a company in Cebu…” Napabuntong-hininga si Dennise bago nagpatuloy.

“Pwede ba… na i-refer ko sa’yo si Francesca? For any position available… as long as fit for her.”

Nanlaki ang mga mata ni Niko. Hindi niya napigilan ang biglang pagtaas ng boses.

“What??”

Mabilis na sumingit si Dennise.

“Ahm… okay lang, Niko, if wala. Nag-try lang ako…”

“No, it’s fine. Pero… can I ask why?” tanong ni Niko, bakas ang pagtataka.

At doon, wala nang nagawa si Dennise kundi sabihin ang lahat—kung paano na-terminate si Francesca nang walang kasalanan, kung paano siya naghirap, at kung paano siya halos mawalan ng pag-asa. Habang nakikinig si Niko, bawat salita ay parang kutsilyong dumudurog sa puso niya.

Hindi siya makapaniwala. Si Francesca… dumaan sa ganito?

Oo, naghiwalay sila noon ng hindi maganda. Pero ngayong alam niya ang nangyari… para siyang sinampal ng matinding pagsisisi.

Kung hindi ko siya iniwan noon, siguro hindi niya naranasan ’to. Siguro hindi siya naghirap ng ganito.

Pero tapos na. Wala na siyang magagawa para balikan ang nakaraan.

At buong araw na iyon, isa lang ang laman ng isip niya—si Francesca. At doon nagsimulang umusbong ang isang plano.

Plano na ni Niko na tuluyan nang magretiro sa basketball at bumalik sa Cebu para doon na manirahan at i-manage ang mga kumpanya ng kanilang pamilya. Wala nang atrasan—iyon ang gusto niya.

Pagkauwi niya mula sa practice, kinuha niya ang cellphone at tinawagan ang kanyang manager.

“Bro, I’ve made up my mind. File my retirement papers,” malamig pero matatag niyang wika.

“Sigurado ka ba, Niko? Alam mo bang malaking balita ’to?”

“I’m sure. Process everything. Submit it as soon as possible.”

Alam ni Niko na magagalit si Erika—hindi dahil sa pagre-retire niya, kundi dahil sa plano niyang bumalik sa Cebu. Pero wala na siyang pakialam. Ito ang gusto niya. Ito ang kailangan mangyari.

Mabilis kumalat ang balita. Isa-isa siyang tinawagan ng mga teammates niya.

“Bro! Totoo ba ’to? Magre-retire ka na?”

“Sayang, man! Ikaw ang star player natin! Isa ka sa dahilan kung bakit tayo nanalo!”

Nanghihinayang silang lahat. Pero kahit anong salita ng iba, buo na ang loob ni Niko.

Nag-aya ang team ng inuman sa isang club sa BGC. Sige, pumayag siya. Huling gabi na rin ito bilang bahagi ng team.

Sa club, nagtatawanan ang lahat, nagbubuhos ng alak, nagbabangayan ng kwento ng nakaraan. Pero si Niko? Tahimik. Pinagmamasdan lang ang mga bote sa harap niya. Hindi niya maramdaman ang kasiyahan.

Tama ba ’tong ginagawa ko? tanong niya sa sarili. Pero sumunod agad ang kasagutan. Oo. Ito ang gusto ko. Ito ang kailangan kong gawin.

Biglang nag-vibrate ang phone niya. Erika.

Sinagot niya ang tawag.

“Hello,” bungad niya, malamig, walang gana.

“Where are you?” mariing tanong ni Erika, halatang galit. Rinig sa boses niya ang tensyon, at sa likod nito ang maingay na tugtog mula sa bar.

“Club,” sagot ni Niko, walang emosyon.

“Okay… you haven’t called, you haven’t texted… Do you have something to tell me?” halos pasigaw na si Erika.

Huminga nang malalim si Niko bago sumagot.

“I guess… alam mo na. So?”

“So? So?! Nabalitaan ko pa sa ibang tao, Niko! Nakakahiya ka!”

Bago pa siya makapagsalita, pinindot na niya ang end call. Hindi niya kayang makipagtalo ngayon. Bukas na niya haharapin si Erika. Ngayon, kailangan niya ng katahimikan sa gitna ng ingay.

Sa kabilang linya, galit na galit si Erika. Ramdam niya ang pagkulo ng dugo nito—at alam niyang hindi iyon basta-basta matatapos.

Maagang umuwi si Niko mula sa inuman. Wala na siyang gana makisaya, lalo na matapos ang tawag ni Erika. Habang nagmamaneho pauwi, ramdam niya ang bigat sa dibdib—hindi lang dahil sa pagod, kundi dahil sa mga desisyong kailangan niyang harapin.

Habang tumatakbo ang sasakyan, biglang nag-red ang stoplight. Huminto siya, napatingin sa gilid ng kalsada. Doon, may isang pamilyar na mukha na agad nagpatigil sa mundo niya.

Francesca.

Patawid ito, hawak ang isang maliit na bag, tila papunta sa sakayan. Napatitig si Niko. Parang bumagal ang lahat habang pinagmamasdan niya ito—ang mahabang buhok na medyo magulo, ang pagod na bakas sa mukha, at ang lungkot na hindi niya kailanman nakitang ganito noon. Pero sa kabila ng lahat, nananatili itong maganda, simple, at marangal sa mata niya.

Napakuyom ng kamao si Niko sa manibela. Gusto niyang bumaba, gusto niyang lapitan, gusto niyang sabihing “Sakay ka na, ihahatid kita.” Pero alam niyang hindi iyon ganoon kadali. Hindi niya alam kung tatanggapin ba nito ang presensya niya, lalo na pagkatapos ng lahat ng nangyari sa kanila.

Nag-green ang ilaw. Napasinghap si Niko at muling tumingin kay Francesca—isang huling sulyap bago niya apakan ang silinyador. Umalis siya, dala ang bigat sa dibdib at isang tanong na paulit-ulit sa isip niya:

Ito na ba ang simula para maayos ko ang lahat… o huli na para bumalik?