Chapter 45
Kesha Silvy
Tatlong tao na nawalay ako sa mga kapatid ko at kaibigan. Tatlong taon nagtago ako ama ng mga anak ko. Hindi ko alam ano ang sasabihin ko kapag nakita ang nag-iisang lalaking mahal ko. Sana mapatawad niya ako. Alam ko malaki ang kasalanan ko sa kanya. Hindi ko namamalayan ay tumulo na pala ang luha ko. Kaya ko naman tanggapin kung anong sakit na mga sumbat niya sa akin. Dahil ako naman ang may kasalanan dahil binabalutan lang ako ng takot kaya ko nagawa ito. Bumuntong hininga ako. Nilakasan ko ang loob ko, makakaya ko ito alang-alang sa mga anak namin.
Ngayon ang araw na pagbabalik ko sa Pilipinas. Sinuot ko blue dark coat ko, bumaba ako na bitbit ko ang hand carry na maliit suitcase. Dito ko nilagay ang mga importanteng gamit namin. May extra bag din ako para sa
