KARANLIK VE GÜL (Bir Mafya Hikayesi)

5. Bölüm

yazardan,

Elif kapı kapanır kapanmaz nefesini tuttu.

Gonca Hanım bile şaşkınlıkla kaşlarını kaldırmıştı.

“Bak gördün mü?” dedi fısıltıyla. “Adam ihaleye kendi geliyor, bu ciddi bir şey.”

Elif dudaklarını kemirdi.

“Biliyorum da… yanında durunca dizlerim titriyor. Adamın bir bakışıyla klima derecesi düşüyor sanki.”

Gonca güldü.

“Bir şey olmaz kızım, işine bak. Korkma.”

Elif çantasını omzuna astı ama kalbi hâlâ yerinden çıkacak gibiydi.

Mustafa’nın öfkesi, ciddiyeti, sessizliği…

Hepsi ayrı ayrı sinir bozuyordu.

Ama en sinir bozucusu, adam odadayken nefesini kontrol edememekti.

Mustafa tam bir saat sonra odasının kapısını açtı.

Elif ve Gonca Hanım hazır ayakta bekliyorlardı.

Mustafa hiç durmadı, yürüdü.

“Elif, benimle gel.”

“Ta–tabii efendim.”

Asansörde üç kişi bir aradaydı ama konuşan yoktu.

Gonca Hanım köşeye yaslanmış “Ben bu ikisinin arasında kalmam” der gibi telefonuyla oynadı.

Mustafa ileriye bakıyordu.

Elif ise göz ucuyla adamın yüzüne bakmamaya çalışıyordu.

Asansör kapısı açıldığında Mustafa önden çıktı.

Dışarıda iki adamı kapıyı açtı.

“Gonca Hanım, siz şirket aracıyla gelin. Elif benimle.”

Gonca Hanım başını salladı ve basıp gitti.

Elif’in midesi düştü.

Elif – Mustafa – tek araba.

En sevmediği matematik.

Arabanın kapısını açan adam kenara çekildi.

Elif yavaşça bindi, Mustafa hemen yanında yer aldı.

Kapı kapanınca araba sanki daraldı, tavan aşağı indi, hava azaldı.

Elif koltuğun kenarına yapıştı.

Mustafa ise gayet rahat tespihini eline almış sallıyordu.

Birkaç dakika sessizlik oldu.

Sonra Mustafa konuştu:

“Dün gereksiz bir panik yapmışsın.”

Elif’in boğazı düğümlendi.

“Şey… efendim… dün gerçekten—”

“Bana Cahit’i çağırman.” dedi Mustafa. “Benden korkuyorsun.”

Elif başını hızla iki yana salladı.

“Yok! Yani… evet… yani hayır… yani—”

Mustafa göz ucuyla baktı.

“Net konuş.”

Elif yutkundu.

“Bir an sinirlendiniz ya… şey… kızdınız sandım. Ben de…”

Mustafa tespihini bıraktı.

Dönüp kızın gözlerine baktı.

“Ben kimseye sebepsiz öfkelenmem.”

Elif’in kalbi hopladı ama neden hopladığını anlayamadı.

“Bana karşı korkmana gerek yok.” diye devam etti Mustafa.

Ama sesi öyle ciddiydi ki, Elif daha da gerildi.

“Elif.”

“Efendim?”

“Ben sana zarar vermem.”

Bu cümlede tehdit yoktu, ama bir ağırlık vardı.

Öyle bir ağırlık ki…

Elif istemsizce nefesini tuttu.

Araba ilerlerken bir anda telefon çaldı.

Mustafa açtı.

“Efendim,” dedi karşıdaki ses. “Nedim şirketten çıkmış. İhale yerine doğru gidiyor.”

Mustafa’nın çenesi kilitlendi.

“Tamam. Ben de geliyorum.”

Telefonu kapattı.

Sertçe camdan dışarı baktı.

Elif cesaret edip sordu:

“Nedim… rakip mi efendim?”

Mustafa gözlerini Elif’e çevirdi.

“Rakip değil.” dedi.

“Düşman.”

Araba içindeki hava iyice gerildi.

Salonun önüne geldiklerinde Mustafa kapıyı açıp indi.

Elif de çantasını toparlayıp hızlı adımlarla arkasından yürüdü.

İçeri girdiklerinde herkes Mustafa’ya bakıyordu.

İhalenin en büyük oyuncusu içeri girmişti.

Elif bunu fark edince daha da gerginleşti.

Mustafa hiç kimseye bakmadan Elif’e döndü.

“Elif.”

“Buyrun efendim?”

“Yanımda kal. Ayrılma.”

Elif şaşırdı.

“Tamam.”

Mustafa bir adım daha yaklaşıp fısıldadı,

“Kimseyi umursama.

Ben varken sana kimse sesini yükseltemez.”

Elif’in boğazı kurudu.

Kalbi hızlandı.

Ve tam o anda kapı açıldı.

Nedim içeri girdi. Yirmi yıl koskoca yirmi yılda Nedim denilen herif yaşlanmış kilo almıştı. Mustafa adama sanki ailesini dün öldürmüş gibi bakıyordu. Nedim ise Mustafa'yı tanıyordu bu kalabalık içinde bu herifin kendisine saldıracak hali yoktu.

Mustafa da Elif’in az önüne doğru, koruyormuş gibi bir adım attı.

İhale yeni başlıyordu…

Ama asıl savaşın gölgesi çoktan düşmüştü.

Herkes yerine geçip oturduğunda yüreği ağzında atan Elif'de patronunun tam yanına geçti. Çok geçmeden etraf dolmaya başladı Gonca hanımda gelip Elif'in diğer tarafına geçip oturunca işte artık ihale zamanıydı.

Tam o sırada salonun kapısı açıldı ve ihale komisyonu içeri girdi.

Bir uğultu yayıldı.

Kameralar, temsilciler, şirket avukatları…

Nedim ayağa kalkıp hafif bir tebessüm etti.

Kavaklızadeler de hemen arkasından yerlerini aldı.

Mustafa tek kaşını kaldırıp Elif’e doğru eğildi.

“Görüyor musun şu şov meraklısını?”

Elif kısık sesle, “Evet efendim,” diye fısıldadı ama gözlerini kaldırmaya bile çekiniyordu.

O sırada Nedim’in bakışları yeniden Elif’e kaydı.

Mustafa anında fark etti.

Omzu sertleşti.

Elif’e fark ettirmeden bir adım, bir duruş, bir bakışla sınır çizdi.

Sanki “Buradan ileri geçme” diyen görünmez bir çember oluşturdu.

Nedim’le göz göze geldi.

Salon sessizleşti.

Havada bir anlığına iki erkek arasındaki soğuk hesaplaşma hissedildi.

Kılcal damarları bile ürpertecek cinsten.

Sonra komisyon başkanı konuşmaya başladı.

“Karahanlı Holding ve Kavaklızade Grubu dahil olmak üzere tüm katılımcılara hoş geldiniz. İhale şartnamesi bir kez daha okunacaktır.”

Elif derin bir nefes aldı ve dosyasını yeniden gözden geçirdi.

İhale odasında herkes sessizdi; kalp atışları bile sanki duyuluyordu.

Mustafa, koltuğunda dik oturmuş, tek kelime etmeden salonu süzüyor, Nedim’in her hareketini kayıt altına alıyordu.

Elif, yanında otururken titrek elleriyle notlarını düzeltiyor, ama bir an bile gözünü Nedim’den ayıramıyordu.

Komisyon başkanı şartnameyi okumaya devam ettiğinde, Nedim sunum yapmak için ayağa kalktı.

Her adımı bir gösteri gibiydi; gülümsemesi yapay, bakışları ise sinsi.

Sanki salonun tüm dikkatini üzerine çekmek istiyordu.

Elif, Nedim’in gözlerini kendisinden ayırmadığını fark ettiğinde içten içe gerildi.

Ama Mustafa, sadece başını hafifçe kaldırıp adamın hareketlerini inceledi.

Hiçbir söz, hiçbir tepki yoktu; sadece sabır ve ölçülülükle dolu bir duruş.

Nedim konuşmaya başladığında, sesinin tonunu yükseltti:

“Bu projede özellikle insan kaynağının önemi büyüktür. En iyi ekip, en iyi verimlilikle çalışır ve bizimle çalışacak ekip, kalite standartlarını fazlasıyla karşılamalıdır.”

Bu sırada, Elif fark etti ki Nedim’in gözleri, ekibin en yetenekli çalışanlarını değil, onu ölçüyordu.

Kalbi sıkıştı; istemeden bile olsa bu, bir tür tehdit gibiydi.

Mustafa, tespihiyle oynayan ellerini masaya koydu ve hafifçe doğruldu.

Sadece bakışlarıyla Nedim’e mesaj verdi

'Burada bir adım daha atarsan bedelini ödersin.'

Nedim bir an tereddüt etti, hafifçe başını eğdi ama gülümsemesini kaybetmedi.

İhale odasında hava gerilmiş, herkesin nefesi kesilmişti. Uğultular baş gösterince komisyon başkanı araya girerek ortamı yumuşattı.

“Lütfen tekliflerimizi dinleyelim. Karahanlı Holding, sunumunuzla başlayabilir.”

Mustafa ayağa kalktı, dosyasını açtı ve soğuk, profesyonel bir sesle konuşmaya başladı:

“Projeye yaklaşımımız, net ve ölçülebilir sonuçlara dayalıdır. Personel seçiminde liyakat, iş disiplini ve verimlilik önceliğimizdir. Şirketimiz, sadece rakamlara değil, insan kaynağına da yatırım yapar.”

Elif, yanından Mustafa’yı izliyordu.

Adamın sözleri basit ama keskinti; hiç kimseyi küçümsemiyor, ama kimsenin üstünlük kurmasına da izin vermiyordu.

Nedim’in kaşı hafifçe kalktı, ama Mustafa’nın duruşu karşısında yapabileceği bir şey yoktu.

Sunum bittiğinde, Mustafa yerine otururken salon sessizliğe gömüldü.

Elif, derin bir nefes aldı ve kendini toparlamaya çalıştı.

Ama bilinci açık bir şekilde fark etti ki: Bu ihale sadece bir başlangıçtı.

Ve asıl mücadele, görünenden çok daha tehlikeli bir yerde, iki erkek arasında, onun gözleri önünde şekilleniyordu.

Herkes gergin bir ortamın içinde olduğunun farkındaydı.

Nedim hafifçe gülümsedi, ama bu gülümseme sahteydi; gözleri Mustafa’yı süzüyordu, sonra Elif’in üzerinden bir mesaj iletirmiş gibi odaklandı.

“Sunum güzel, Karahanlı Holding,” dedi, sesinde sahte bir takdir tonu. “Ama bizim açımızdan bazı noktalar hala belirsiz.”

Mustafa kaşlarını çattı, gözleri keskin bir şekilde Nedim’in üzerinde dolaştı.

Elif, kalbinin hızlandığını hissetti; adamlar arasındaki bu sessiz güç mücadelesi onun için görünmez bir baskı yaratıyordu.

Nedim devam etti:

“Mesela, iş gücü planlaması… Elif Hanım, sizin sorumluluğunuzdaki ekip gerçekten bu kadar deneyimli mi? Yoksa sadece rakamlara dayalı bir plan mı?”

Elif hafifçe irkilse de toparladı:

“Efendim, ekip seçimi tamamen deneyim ve liyakate dayalıdır. Her pozisyon için kriterler belirledik ve performans göstergeleri net şekilde tanımlanmıştır.”

Nedim’in kaşları kalktı, ufak bir sinsi gülümseme takındı:

“Anladım. Ama bazı durumlarda, insan faktörü her zaman öngörülemez, değil mi?”

Mustafa hemen araya girdi, sesi soğuk ve keskin:

“Öngörülemeyen durumlar, şirketimizin prosedürleri ve kriz yönetimi mekanizmaları ile minimize edilir. Söz konusu ekip, sadece rakamlara değil, deneyime ve liyakata göre seçilmiştir. Bu noktada herhangi bir şüpheye yer yok.”

Elif, yanındaki patronun bu tavrından güç aldı ama aynı zamanda gerilimi hissediyordu.

Nedim’in gözleri bir anlığına onun üzerinde kaldı; sessizce hesap yapıyor gibiydi.

Komisyon başkanı araya girerek, “Lütfen tekliflerin detaylarına geçelim,” dedi.

Salonun dikkatini Mustafa’ya çevirdi.

Mustafa, hazırladığı sunumu açarken, her slaytta stratejik bir nokta işaret etti.

Sözleri kısa, net, tartışmaya kapalıydı.

Elif, onun yanından sunumu yönetirken, Nedim’in hafifçe gerildiğini fark etti.

Patronun duruşu, sessiz ama etkili bir tehdit gibi her hamlesini gölgeliyordu.

Sunum tamamlandığında, Nedim kısa bir sessizlik sonrası hafif bir gülümseme ile toparlandı:

“Güzel. Ama Karahanlı Holding, ihale sadece sunumla kazanılmaz, uzun vadeli stratejiler ve küçük detaylar da önemli.”

Mustafa bir an sessiz kaldı, sonra soğuk bir tonla yanıtladı:

“Küçük detaylar da, strateji de bizim kontrolümüzde. İhale sürecinin sonunda, tüm belgeler ve değerlendirmeler şeffaf şekilde incelenecek. Burada kimse sürpriz yaşamayacak.”

Elif, bu sözleri duyarak bir nebze olsun rahatladı.

Ama bilinci açıktı; Nedim bu oyunu bırakmayacak, her fırsatta yeni bir hamle yapacaktı.

Ve ihale salonu, görünmez bir savaş alanına dönüşmüştü.

Nihayet sunumlar ve şirketlerin kendilerini kanıtlamaları bittiğinde artık sıra oylamadaydı.

İhale komisyonu son oylamayı yaptıktan sonra başkan tekrar söz aldı.

“Karahanlı Holding ve Kavaklızade Grubu dahil olmak üzere tüm teklifler değerlendirildi. İhale sonucunu açıklıyoruz…”

Herkes nefesini tuttu. Elif, Mustafa’nın yanında küçük bir yudum nefes aldı, gözleri patronunun yüzüne takılıydı. Mustafa ifadesini hiç bozmadan, sakin ama keskin bakışlarla salonu taradı.

Komisyon başkanı devam etti,

“İhalenin kazananı… Karahanlı Holding!”

O an salon bir anlığına dondu. Nedim’in yüzü soğudu; dudaklarının arasından sert bir homurtu çıktı ama sesini kontrol etti. Kavaklızadeler aralarına çekilmiş, ama gizlice birbirlerine bakıyorlardı; açıkça şok olmuşlardı.

Mustafa, hafifçe gülümsedi; sessiz ama etkili bir zaferin tadını çıkarıyordu. Elif, patronunun yanındaki duruşundan cesaret aldı, hafifçe gülümsedi ama sesini çıkarmadı.

Nedim derin bir nefes aldı, gözlerini Mustafa’dan ayırmadan sanki plan kurar gibi dudaklarını oynattı,

“Bu bitmedi, Karahanlı…” dedi ama başkan araya girerek salonu toparladı.

Mustafa, sunumunu ve ihale sürecini yönetirken her şeyi kontrol ediyordu. Gözleri Elif’in üzerinde kısa bir an durdu, sonra sakin adımlarla yerinden kalktı ve ekledi,

“İhale sonuçlandı, prosedür tamam. Bundan sonrası planımızı hayata geçirmek.”

Elif, patronunun bu sessiz ama kararlı duruşunu görünce, iş dünyasında savaşın sadece salonlarda kazanılmadığını, stratejinin her hareketle şekillendiğini bir kez daha fark etti.

Nedim ise masasında otururken, içinde kaynayan öfkeyi gizlemeye çalışıyordu. Bu ihale onun için bir kayıp olsa da, oyun daha yeni başlıyordu. Mustafa’nın zaferi, şimdilik kesin ama düşmanın hamleleri çok yakındaydı.