Chapter 11
1793 Words
NAGISING ako dahil sa sakit sa may parte ng aking leeg. NApamura nalang ako sa nararamdaman ko.
"Damn! Ang sakit." Mabilis kong hinawakan ang leeg ko at hinaplos ito na para bang makakatulong itong mawala ang sakit. Bakit ba naman kasi ako nakatulog sa mesa. Hay naku!
"Just go home. You can't live here because you have a luxurious life outside this apartment." Hindi ko pinansin ang sinabi niya. Baka kapag nalaman nitong mas malala pa ang higaan namin noon baka mapahiya lang siya. I choose not to say a word.
"You have a comfortable home to stay. Why are you pushing yourself to stay here?" Tinignan ko lang siya and smile kahit masakit ang aking leeg. Hanep naman kasing stiff neck 'to. Sobrang sakit.
"Bahala ka diyan," bulong ko. Dahan-dahan akong tumayo at naglakad patungonr ref pada kumuha ng yelo. Hindi ko na ito pinapansin ulit dahil mas inuuna kon g tignan ang sarili ko.
"Are you even lisfening to me?" I slowly glance at him at raise my brow. Nag uumpisa na kasi akong mairita.
"Unlimited ka ba?" Kumunot ang noo nito sa tanong ko.
"What?"
"Paulit ulit ka kasi. Nakakabobo na. Alam mo ba 'yon?" Umiling ito. "Tsk!" saang planeta ba ito nanggaling at 'di man lang marunong sa linyahang bakit?
"I don't get you." Dahil nakatalikod na ako dito ay hindi ko alam kung ano ang reaksiyon niya.
"Wala--sabi ko saan ako matutulog." That's when I slowly turn around and walks towards him. Walang silbing mag explain dito dahil hindi niya din naman maiintindihan.
"Suit yourself. Ayaw mong umuwi at dahil mapilit ka, then find a room for you to sleep." Nagkibit balikat ito at pinagpatuloy ang panonood. Nakatulog na ako't nagising, nanonood pa rin? Hindi ba napapagod ang mga mata niya?
Masakit na nga ang leeg ko pero may naiisip pa din akong kalokohan. Tignan lang natin ang pagsusungit ng mokong na ito. Dahan-dahan akong naglalakd palapit dito without blinking. Nakita ko ang paglaki ng kanyang mga mata nang malapit na ako sa kanyang puwesto.
"Wwhat are you doing?" He asked while changing his position in the sofa. Natatawa ako sa isip ko dahil parang kinakabahan ito. Lalake ito pero parang ito pa ang nerbyoso sa aming dalawa. As if naman gagawan ko siya nang masama.
"Bakit?" I smiled sweetly.
"Don't you dare." Pinipilit niya ang sarili nitong gumalaw at isiksik ang katawan sa gilid ng sofa.
I smirk, "what? Anong don't you dare? Are you scared?"
"Don't you dare come near me. Sinasabi ko sa 'yo." Hindi na ito mapakali. Sa bawat galaw nito ay napapangiwi siya.
"What would you do?" ngumisi ako dito at inilapit ko ang aking mukha sa kanya. I felt him stiff. "You can't even walk, hmm.." yumuko ako para mas maglapit pa ang aming mga mukha. Malapit na akong matawa sa hitsura niya. He looks pale at pinagpapawisan. It's just that, I want to tease him. At ang mokong, hindi ko ini-expect ang sumunod niyang ginawa. Just darn it!
"Aray ko!" Malakas na sambit ko at sinamaan ito ng tingin. "Why did you do that?" Halos lamunin ko siya nang buo dahil sa ginawa niya.
Dahil, tinulak niya lang naman ang mukha ko nang pagkalakas lakas. Binigay niya na ata ang buong lakas niya dahil napaupo talaga ako sa sahig. At ang kawawa kong leeg na kanina ko pa iniingatan ay mas lalong sumakit.
"You're a maniac-- that's why." De puta itong lalakeng ito. Sa ganda at hinhin kong ito. Sasabihan niya ako nang maniac. What the f**k! As in.
"MAnyak agad-agad? Grabe 'to. Saka, what made you think that I'm a maniac? Ikaw mamanyakin ko? Well, well, well---" tinignan ko muna siya mula ulo hanggang paa gamit ang aking mga mata without moving my neck. Then I smirked, "you're not even my type to begin with. Saka, wala namang kamanyak manyak sa 'yo."
"Is that so?" ngumisi ito at hinawakan ang dulo ng kanyang damit. Napalunok ako bigla. Shet na malagkit! Is he going to undress his t-shirt? At bago pa ako makareact ay nahubad na nga nito ang kanyang damit. What the! My jaw dropped. "Your reaction seems satisfying." he smirk.
"I was only shock kaya ganoon ang reaksiyon ko." Pilit kong inaayos ang sarili ko. I won't give this mokong the satisfactory. "Saka, ngayon lang ako nakakita ng half n***d man sa personal. So, ganyan pala ang real abs." Kung hindi lang siguro ako may stiffneck baka napatango-tango pa ako.
"I don't believe you. Halos maglaway ka na nga, pagkahubad ko." He's accent really amaze me. Ang cute niyang magsalita in tagalog. He's right but I don't want him to know that. Kalaway-laway naman kasi ang kanyang katawan. An eight pack abs, tapos sweaty pa. Shocks! Sarap kayang haplusin. His muscles are in exact places. Oh... I love this view.
Napabalik ako sa huwisyo ko nang tumikhim siya.
"You're spacing out. Nabusog ba mga mata mo?"
I laughed, "are you serious? Me? Spacing out? You've got to be kidding me. I am just thinking kung kaninong abs ang mas higit diyan sa 'yo. I've seen on tv's like John Cena? He's great!" Pinasigla ko pa ang boses ko to look like na kapanipaniwala ang sinabi ko. Although, idol ko talaga si John Cena, lalo na kapag nasa loob na siya ng ring. He's perfect muscular body. "Kung kasing katawan mo na siya, saka mo lang ako mapaglalaway."
Nginitian ko siya at tumayo bago naglakad ulit palapit dito.
"Saka, wala akong balak manyakin ka. Lumapit ako dito kasi--" putol ko at mas lumapit pa dito habang hawak ko pa din ang masakit kong leeg. "I need this." Kinuha ko ang bag sa tabi nito at itinaas. "Andito kasi ang mga gamot ko. I wanted to ask if you can hand that to me kaso baka mapagod ka kaya ako na lang ang lumapit sa 'yo to get it. Kaso, iba na pala tumakbo sa isip mo.Did I already cleared your dirty thoughts or should I say green mind of yours?"
Tila napahiya ito at hindi na lang nagsalita. Ibinalik niya ang kanyang paningin sa tv at tuluyan na akong inignora. Napangiti na lang ako bago tumalikod t naglakad pabalik sa mesa.
"Okay din palang maging naughty minsan." Ngingiti-ngiti talaga ako habang nilalapag ko ang bag sa mesa at inilabas ang gamot bago ininom. Next kung ginawa is i-cold compress ang aking leeg para kahit papaano kumalma ang sakit ng stiffneck ko.
Napaisip ako sa sinabi niyang suit myself daw at maghanap nalang ako ng kuwartong tutulugan ko.
"So..." napaisip ako at napangiti. "Iisa lang ang room na mayroon ito. So-- I guess, doon ako matutulog. Ang bait naman pala ni Mr Sungit, eh."
Inayos ko na ang bag ko at naglakad papunta sa kuwarto nito. Nasa may pinto na ako ng kuwarto nang may nagsalita.
"Stop right there. Where do you think you're going?" Tinignan ko siya at nginitian.
"Matutulog," sagot ko at nakita ang pagkunot ng kanyang noo.
"In my room?" Lumingon ako sa paligid bago bumalik ang tingin ko dito.
"Absolutely. May iba ka pa bang kuwarto maliban dito?" Tanong ko at itinuro ang papasukan ko na sanang pinto. "Baka naman, may invisible kang kuwarto at ikaw lang ang nakakakita."
He's pissed. It's obvious.
"You're losing my temper, Miss Disaster." Halatang kinokontrol niya ang inis nito sa akin. "You can't sleep in my room." Ang g**o din nitong kausap, noh? May pa-suit yourself, suit yourself pa siyang nalalaman. Hmmp!
"Okay, saan ako pwedeng matulog?" Tanong ko na lang to dismiss the topic. Since apartment niya ito, siya ang masusunod.
He sighed, "okay, you can sleep there. But-- don't touch anything. Got it?"
I nodded before saying thank you.
Pero, napaisip ako bigla. If he's gonna sleep on the sofa, baka mas sumakit ang katawan niya. He needs to sleep comfortable. Saka, maaga pala ako bukas to cook and prepare his meds. Napagdesisyunan kong sa sala nalang ako at sa kuwarto siya.
"Ako nalang pala diyan sa sofa. You need to sleep in your bed. Hindi ka pwedeng matulog diyan dahil mas sasakit ang katawan mo."
Umiling ito, "I sleep around two."
"Then, I'll sleep on the floor. Do you have any extra blankets?" Tila hindi pa ito makapaniwala sa sinabi ko.
"You can sleep on the floor?" Shock is written all over his face.
"Yes..." nginitian ko siya at tumango. Sa uri nang tingin nito ay halatang hindi talaga ito naniniwala.
"Just give me an extra blanket. Inaantok na ako and wala na akong lakas makipagbiruan sa 'yo. Just lend me some blankets, please." Humahapdi na kasi ang mata ko. It means kailangan ko nang ipahinga.
May itinuro siyang kabinet sa malapit.
"Theres an extra pillow and blankets on that. Just get it." Bigla nalang itong naging mabait ngayon. Napailing nalang ako dahil ang bilis magbago nang mood niya.
"There..." Turo nito sa kabinet at tinatantiya kung ano ang gagawin ko. He's some kind of two personalities. Kanina lang ang sungitthen ngayon ang bait. Hay naku.. Naloloka ako sa ugali niya.
Nagpasalamat nalang ako dito bago tinungo ang kabinet at kumuha nang kakailanganin ko. Nang makakuha na ako ay agad akong naglatag nang hihigaan ko.
Binalingan ko siya, "goodnight, Mr Sungit. MAy isa lang akong hihilingin sa 'yo." Tumingin ito sa akin nang nagtataka bago tumango. "Just please-- don't be such a hard headed man. Para sa 'yo ang mga sinasabi ko. Ayaw mo naman sigurong matuluyan 'yang paa mo? Saka kapag hindi pa naging okay 'yan in a week. It means, kailangan ulit itong icement and it will last another week. At isa lang ibig sabihin niyan, mas magtatagal pa ako dito. Which is ayaw mong mangyari. Right? So, if I were you, sundin mo nalang ako para gumaling ka kaagad."
He deeply sigh," okay, okay, you stop. Just shut up. Akala ko ba matutulog ka na? You're talking too much. Tsk." napailing na lang ako habang nakatingin dito. He don't have that enough patience. Ang bilis niyang mainis.
" Goodnight again, Mr Sungit. " sambit ko bago ako tuluyang humiga.
" Dont call me that. " naiiritang sabi nito.
" Why not? "
" Irritating," sagot nito.
" Then stop calling me Disaster. That's even," tumingala ako dito dahil nakahiga na ako sa sahig at nasa sofa siya.
"You can't decide what will I call you." I cut him off.
"Then---" I smiled at him. "same as me. I won't allow you to tell me what to call you. Goodnight, Mr Sungit. Matulog ka na, maaga pa kitang gigisingin bukas for your medicines. Mauuna na akong matulog. I'm too sleepy."
Hindi ko na nahintay pang sumagot ito. Nararamdaman ko na kasi ang pagbigat ng talukap ng aking mga mata. Hindi ko na namalayang nakatulog na ako.
- Writer
