Please be mine. (Book I)

Chapter 4

My shift starts at 3:00 pm. So I have time to restock my now almost empty chocolate pouch.

After waiting for Mariel to come home and eating her pasalubong, I went back to my room and slept again.

But since I had my nice sleep previously, I woke up a couple of hours later and just idled around for a few more hours.

After my daily routine I grabbed my bag and car key, then I headed out. Hapon ang shift ko kaya nauna na si Mariel sa hospital.

Bago dumiretso sa hospital ay dumaan muna ako sa mall para bumili nang chocolates at candies ko.

I parked my car and ran towards the entrance.

I checked my watch. I still have an hour left bago magstart ang shift ko.

While waiting for the elevator, I saw the spot where I met the father-and-son combi yesterday.

I unconsciously smiled.

The elevator finally opened. Pumasok ako at sinabi kung saang floor ako bababa.

My favorite chocolate is Reese's. But I usually buy assorted sweets because whenever I see young patients, I usually give them sweets depending on what they like. Some kids like candies, lollipops, gummy bears, bubblegums, or milk chocolates.

I entered the supermarket, grabbed a basket, and went straight to the sweets section.

Nilagay ko lahat sa basket ng makita ko na gusto ko na chocolates, all sizes available.

"No chocolates. You already ate one earlier."

"Nooo!" Narinig kong sigaw ng bata.

Gulat akong apalingon ako sa pinanggagalingan nang mga pamilyar na boses.

Ilang metro lang ang layo sakin ay ang mag-amang nakita ko kahapon.

Mukhang nagtatantrums na naman ang bata.

Nang makahuma ako ay tahimik kong pinagmasdan ang mga ito.

Tinignan ko ang ama nitong hindi na alam ang gagawin sa anak nito.

I chuckled and started walking in their direction.

"Hey good boy. Why are you making your daddy angry?" Tawag ko sa atensyon ng bata.

Lumiwanag ang mukha nito, malayo sa itsura nito kanina na paiyak na. Agad itong tumakbo at sinalubong ako.

Yumakap ito sa kanang hita ko at nakapout na tumingin sakin, wari'y nagsusumbong dahil pinagdadamutan ito ng chocolate ng ama nito.

I rubbed his head.

Ngumiti at tumango ako sa ama nito bilang pagbati. Tumango rin ito.

Binaba ko ang hawak-hawak kong basket dahil binitinan na ito ng bata.

"I heard your daddy said you already ate a chocolate earlier." Tumingin lang ito sa akin na animo'y nahuli sa aktong nangungupit.

Tumawa ako. Saka pinisil ang pisngi nito.

"Good boys only eat chocolates once a day. Or else your teeth will be painful." Sabay ngiti at turo ng ngipin ko.

"Do you want pain?" Pananakot ko rito.

Umiling ito ng mabilis.

Tumayo ako at binuhat ito bago naglakad patungo sa ama nito.

"Hello Mr. Simmons." Naalala ko ang pangalan nito mula sa calling card na iniabot nito kahapon.

Leonard Simmons.

Tumango ito sabay kuha sa anak nito mula sa bisig ko.

Hindi kagaya kahapon, ay agad nitong nakuha ang bata. Hindi agad nakayakap ang bata sa leeg ko.

Tinignan nito ang anak nito, bago tumingin ito sa likod ko.

"That's a lot of chocolates." Puna nito sa basket na bitbit ko kanina.

Tinignan ko ang basket. Saka napakamot ng ulo.

"May mga pasyente kasi na mga bata, minsan para mapatahan ko sila or mapatake ng meds, kailangan ko ng bribe."

Tumango ito. "Do you still have anything you want to buy?"

Umiling ako. Tinignan lang ako nito. But what he said next surprised me.

"It's on me. You don't have to pay for it. Just take it, together with the basket."

"No need. I'll pay for it." Mabilis kong pagtanggi.

"It's fine. Just treat it as my gratitude for looking after my son when he was lost. I don't know what's gonna happen if another person found him."

Tinignan ko ito sa mga mata, mukhang determinado itong wag ipabayad ang pinamili ko. I massaged my nape at nag-aalangan na tinignan ang basket ko ng chocolate.

My mouth twitched.

Even the basket?

Di kaya harangin ako ng guards kapag lumabas ako ng mall bitbit-bitbit ang mga iyon.

Bukod sa siguradong pag-uusapan pa ako ng mga makakasalubong ko.

"Well, if you insist. But, can you just let them put it in a bag or something? It would attract too much attention if I brought your basket out of the supermarket." Tumango ito.

"Sure, if that's what you want." Naglakad na ito papunta sa counter, karga ang anak nito sa mga bisig nito.

Dali kong sinundan ang mag-ama. Dinaanan ko na rin ang basket na inilapag ko kanina sa floor.

Tinignan ko ang mag-ama sa harap ko, bago ang dala kong basket.

Sana rinamihan ko na ang paggrocery kung libre maman pala. Tch.

Nakatingin pa rin ako sa basket ng marinig kong magsalita ito.

"You seem to have not introduced yourself yet." Tumingin ako sa harap, bago sa kanan ko. Bumagal na pala ang paglalakad nito at kapareho ko na ang pace nito sa paglalakad.

"Xian Perez." I offered my hand for a shake. The guy accepted it and afterward asked a few things while we were walking to the front.

"Which hospital are you working at?"

"St. Francis Medical Center." Tumingin ito sa akin.

"Are you a pediatric nurse? You're good with kids."

"No. I'm an ER nurse. Mahilig ako sa mga bata, kaya madali lang ako mapalapit sa kanila."

Habang nag-uusap ay nakarating na kami sa may counter. Pina-bag na nito ang mga sweets na dala dala ko.

Kinuha ko ang paperbag mula sa baggager matapos umusal ng salamat.

Tumingin ako sa mag-ama.

"Thank you for these." Bahagya kong iniangat ko ang paperbag na bitbit ko.

"No problem."

Tumingin ako sa wristwatch ko. Saka tumingin dito. "I gotta go. Magstart na shift ko."

Tumango ito bilang tugon.

Tumingin ako sa anak nito.

"Bye good boy. Till we meet again." I rubbed his head.

The boy smiled sweetly, that it gave me a ticklish-like feeling.

So adorable!

Tumalikod na ako at naglakad ako patungo sa exit.