Uncle Art ( SPG) TAGALOG

Chapter 1

Chapter 1

"Hi, Nicole!"

"Akin ka na lang, Angela!"

"Please, be mine!"

"I love you, Nicole!"

Ilan lang ‘yan sa mga paulit-ulit na naririnig ko tuwing may laro. Nandito kami ngayon sa volleyball court ng university. Grade 12 student ako at kasalukuyang varsity player. Hindi naman ako ang pinakamagaling sa team, pero masasabi kong isa ako sa may nai-ambag dahilan kung bakit kami nananalo.

"Hey, Nicks! Pansinin mo naman ang mga fans mo, oh. Ayan, oh, nagkakagulo na," untag sa akin ni Beatrice habang nakaturo sa bleachers. Si Trice ang best friend ko simula pa noong elementary, at kasama ko rin siya rito sa volleyball team.

"We need to focus, Trice," sa halip ay sagot ko sa kaniya.

Kilala ko naman kung sino ang tinutukoy niya. Ang sumigaw kanina ng pinakamalakas na 'I love you, Nicole' ay walang iba kun’di si Lorenzo Dela Vega, o mas kilala bilang Enzo. Varsity player naman siya ng basketball.

Gwapo siya, matangkad, at habulin din ng mga babae. Ang kaso, parang wala talaga akong maramdamang spark sa kaniya. Matagal na siyang may gusto sa akin, simula pa noong elementary, at mas tumindi lang ang panunuyo niya ngayong high school na ako.

"Congrats!" sabay-sabay na sigaw ng mga teammates ko sa loob ng team area matapos ang laro.

Kami ang nag-champion ngayong season, at ang mas maganda pa rito, ako ang hinirang na MVP.

"Congratulations, Babe," nakangiting pagbati sa akin ni Enzo nang makalabas kami. May dala pa siyang bouquet ng bulaklak.

"Thanks sa pagbati, Enzo. Pero ilang beses ko bang sasabihin sa 'yo na huwag mo akong matawag-tawag na babe?" pagsusungit ko sa kaniya.

"Eh, sa ikaw naman talaga ang Babe ko," pa-cute na hirit pa niya sabay kindat.

"Whatever!" I rolled my eyes at tuluyan na siyang tinalikuran.

May konting salo-salo ang team namin kasama ang buong Men’s Basketball Team dahil nag-champion din sila. Si Enzo rin ang itinanghal na MVP sa panig nila, kaya naman lalo kaming tinukso ng mga schoolmates namin sa loob ng party. Alam kasi ng buong campus na matagal na niya akong nililigawan. Napuno ng kantiyawan ang buong gabi, pero pilit ko na lang itong idinadaan sa tawa.

Pauwi na ako ngayon at mag-isang nag-aabang ng taxi sa labas. Hindi kasi ako masusundo ng driver namin, bigla kasi itong nagkasakit. Alas-siyete na ng gabi kaya mahirap na ring sumakay. Isa pa, mukhang uulan na dahil panay na ang kulog sa kalangitan nang may biglang humintong mamahaling sasakyan sa tapat ko. Pagbaba ng bintana, si Enzo pala ang nasa loob.

"Hop in, hatid na kita. Alam kong wala kang sundo ngayon," aniyang paninigurado, paano niya nalaman?

"H-Ha? Enzo, huwag na. Mag-aabang na lang ako ng taxi rito," pagtanggi ko.

"Mahihirapan ka na niyan. Tingnan mo oh, bubuhos na ang ulan."

Tama naman siya, at dahil sa malakas na kulog ay wala na akong nagawa kundi ang sumakay. Magkalapit lang naman ang subdivision namin kaya mabilis lang ang biyahe.

Habang nasa daan ay panay ang kuwento at biro ni Enzo. Ito ang isa sa mga bagay kaya hindi ko siya magawang bastedin agad, isa rin kasi siyang kaibigan na hindi mapagsamantala kahit kaming dalawa lang ang magkasama.

Malakas na ang ulan nang makarating kami sa tapat ng bahay. Medyo natagalan pa akong bumaba dahil hinanap pa namin ang payong niya sa backseat. Nang kukunin na namin pareho, nagkauntugan pa kami kaya ang ending, tawa lang kami nang tawa sa loob ng kotse.

Ngunit biglang natigil ang tawanan namin nang may marinig kaming malakas at sunod-sunod na katok sa bintana ng kotse.

Pagbaling ko, halos manlamig ako nang makita ko si Uncle Art. Salubong na salubong ang makakapal niyang kilay.

Binuksan niya ang pinto sa gawi ko at agad akong hinila palabas habang payong-payong niya ako. "Why are you late, young lady? Don't you want to go inside?" malamig at seryosong utos niya.

Bago kami tuluyang pumasok sa gate, lumingon siya kay Enzo. "And you, young man... umuwi ka na."

Magpapasalamat pa sana ako kay Enzo pero dire-diretso na akong hinila ni Uncle papasok ng bahay. Mahigpit ang hawak niya sa pulso ko habang umaakyat kami sa hagdan na tila wala siyang balak na bitawan ako.

Nagawi ang paningin ko kay Yaya na nakatayo sa may gilid para sana humingi ng tulong, pero yumuko lang siya. Takot silang lahat kay Uncle kapag ganito ang timpla nito.

Huminto kami sa tapat ng pinto ng kwarto ko. Pagkabukas niya ay pinuwersa niya akong pumasok at isinandal ako sa likod ng pinto.

Ikinulong niya ako sa pamamagitan ng dalawa niyang kamay na nakatukod sa magkabilang gilid ng ulo ko. Sobrang lapit ng mukha niya sa akin. Tinitigan niya ako nang mariin sa mga mata, pababa sa mga labi ko. Sa sobrang lapit niya, ramdam ko ang lakas ng kabog sa dibdib ko at tila ba nakalimutan ko kung paano huminga.

"Saan ka galing, Angela? At bakit ngayon ka lang umuwi, hmm?" tanong niya sa isang mababang baritonong boses.

Naiilang ako dahil naamoy ko ang mabango at amoy-mint niyang hininga. Halatang nagtitimpi lang siya ng galit.

Hindi ako nakasagot agad. Yumuko ako para subukang makalusot sa ilalim ng braso niya bago sumagot nang pautal-utal. "Ha... Uncle, may championship party po kami kanina..."

"Is that it? At sino ‘yong lalaking kasama mo? Boyfriend mo?" may tonong galit na ang boses niya nang mapigilan ako sa nais gawin.

Hinawakan niya ang panga ko para pilitin akong tumingin nang diretso sa kanya. "Hindi ba sinabi ko sa ‘yo... bawal ka pang mag-boyfriend?" Mariin pa rin niyang tanong. Halatang nagpipigil pa rin ito ng galit.

Napalunok ako "h-hindi ko po siya boyfriend, Uncle... kaibigan ko lang po siya," naiiyak kong depensa habang nagbabadya na ang mga luha sa mata ko.

Biglang lumambot ang ekspresyon ng kaniyang mukha nang makita ang mga luha ko. Marahan niya akong hinila para yakapin. "Shh... stop crying. Hindi ako galit. Sa akin ka ipinagkatiwala ng parents mo, kaya ayaw ko lang na mapahamak ka," bulong niya habang hinahaplos ang likod ko.

Bigla kong na-miss si Daddy. Ganito rin kasi siya sa akin kapag napapagalitan niya ako noon. Kaya naman niyakap ko rin si Uncle pabalik.

Kumalas siya sa yakap at pinunasan ang natirang luha sa aking pisngi. "Tahan na. Sige na, pumasok ka na sa room mo at magpahinga." Pagtapos niyang sabihin 'yon ay mabilis niya akong hinalikan sa noo.

Pagkasara ng pinto ay napasandal ako rito habang nakahawak sa sarili kong dibdib. Pakiramdam ko ay lalabas ang puso ko dahil sa bilis ng t***k nito noong hinalikan niya ako sa noo.

Ano kaya ‘yon? Siguro dahil lang sa takot ko kanina. Tama... dahil lang sa takot.

Kinabukasan, tanghali na akong nagising. Weekend naman kaya ayos lang. Kahit papaano ay nakabawi ako ng tulog at nabawasan ang sakit ng katawan ko mula sa laro kahapon.

Matapos ang aking morning routine at paliligo, nagbihis ako ng pambahay—isang denim shorts at maluwag na white t-shirt. Lumabas na ako ng kwarto para bumaba.

"Good morning po, Yaya. Si Uncle po?" bungad kong bati kay Yaya nang makita ko siya sa kusina. Alas-diyes y media na ng umaga.

"Good morning din, Nicole. Umalis nang maaga ang Uncle mo, may pupuntahan yatang lote at tinitingnan. Hindi ka na niya ipinagising dahil alam naming pagod ka sa laro mo kahapon," nakangiting sagot ni Yaya.

“Ganoon po ba? Ano pong almusal ang inihanda niyo?” Napangiti ako parang masarap ang kasi naaamoy ko. Umupo ako sa hapag-kainan kung saan nakahain na ang mga paborito kong pagkain. At syempre, hindi kailanman nawawala rito ang oatmeal na may gatas at hard-boiled egg — ito ang lagi kong kinakain para mapanatili ang lakas at enerhiya bilang isang atleta.

Pagkatapos kumain ay lumipat ako sa pool area. May malaking payong naman doon kaya hindi mainit. Inilapag ko ang aking mga libro para gawin ang mga assignments. Kahit varsity ako, hindi ko pinapabayaan ang academics ko. Sa katunayan, kasama ako sa top 2 ng aming batch.

Habang seryoso ako sa pagsusulat, biglang nabulabog ang katahimikan ng bahay dahil sa nakakarinding boses ng isang babae mula sa sala.

"Where is Simon?!" dinig kong sigaw niya.

"Miss Anicka, wala po rito si Sir Arturo," sagot naman ng isa naming kasambahay.

"Saan siya nagpunta? Kailan pa siya dumating? Bakit hindi siya nagpakita sa akin? Gosh, nakakainis talaga ang lalaking 'yon!" maarte nitong reklamo.

Naglakad siya patungo sa gawi ko at agad akong tinaasan ng kilay nang makita niya ako. "And you? Hanggang ngayon ba naman ay nandito ka pa rin?" sabay turo niya sa akin.

"Bakit ba you always make siksik here, ha? Dahil sa 'yo, hindi matuloy-tuloy ang kasal namin ni Simon! Until you reach 18 pa raw, and it's so tagal, gosh!"

Tinaasan ko na lang din siya ng kilay at hindi ko siya pinansin. Ipinagpatuloy ko lang ang pagsusulat.

"Hey, kid! I’m talking to you. Don't you have any manners? Gosh, pinalaki ka sigurong bastos ng mga magulang mo kaya ganyan ka!"

Biglang nagpantig ang tainga ko sa narinig.

"Excuse me po, ha? Anong kinalaman ng mga magulang ko rito? Porke hindi ko lang kayo sinagot, idadamay niyo na ang mga magulang ko na matagal nang wala?" nanginginig ang boses ko at tuluyan nang naiyak sa galit.

Sasagot pa sana siya nang biglang may pumailanlang na pamilyar at baritonong boses mula sa likuran namin.

"Anicka, what are you doing here?"

Nilapitan ako ni Uncle Art habang matalim ang tingin sa fiancée niya. "Ano'ng ginawa mo sa bata, ha?" nakakunot-noong tanong ni Uncle.

"Gosh! Kakampihan mo pa ba ang batang 'yan over me na fiancée mo? Nag-iinarte lang 'yan, wala naman akong sinabing masama, my gosh," maarteng depensa ni Anicka sabay flip ng kanyang buhok.

Hindi na nakipagtalo si Uncle. Tinawag niya si Yaya at marahas na kinaladkad si Anicka palabas ng pool area patungo sa kung saan.

"Pagpasensiyahan mo na si Miss Anicka, Nicole. Mabait naman 'yon, sadyang maarte lang talaga," pag-aalo sa akin ni Yaya habang inaabutan ako ng tissue. Pinunasan ko ang aking mga luha at pilit na ngumiti na lang sa kaniya.

Isang oras ang lumipas. Natapos ko na ang aking mga homework at wala na rin akong naririning na ingay mula sa fiancée ni Uncle Art. Marahil ay umuwi na ito pagkatapos silang mag-usap.

Nagpaalam ako kay Yaya na aakyat na muna sa kwarto ko. Bago ko marating ang sarili kong silid ay madadaanan ko muna ang kwarto ni Uncle.

Napansin kong medyo nakaawang ang pinto nito. Nakaramdam ako ng kuryosidad dahil kailanman ay hindi pa ako nakakapasok sa loob ng silid niya.

Dahan-dahan akong naglakad para hindi lumikha ng ingay at sumilip sa loob. Gusot ang kama niya pero napakalinis at napaka-organisado ng lahat. White at gray ang tema ng kwarto. Mula sa pintuan ay natatanaw ko ang closet niyang puno ng mga puti at itim na polo, at maayos na nakasalansan ang kaniyang mga kurbata. May collection din siya ng iba't ibang mamahaling brand ng relo.

Paalis na sana ako nang may mahagip ang aking mata, isang picture frame sa ibabaw ng kanyang nightstand. Lalong lumalim ang kuryosidad ko kaya pumasok ako nang tuluyan para tingnan ito.

Wait... sina Mommy at Daddy ito, ah? Kasama ako.

Siguro nasa dalawang taong gulang pa lang ako sa litrato, karga ng isang gwapong lalaki na kamukhang-kamukha ni Uncle Art—ang mas nakababatang bersyon niya.

"Hmmm..." isang malalim na tikhim ang narinig ko sa aking likod.

"Ay, kabayo!" napasigaw ako sa gulat habang napakahawak sa aking dibdib.

Pag-ikot ko, tuluyan akong natigilan. Si Uncle Art ay nakatayo sa harapan ko, nakatapis lang ng tuwalya sa kanyang baywang at walang suot na pang-itaas. Agad akong tumalikod habang nararamdaman ang matinding init na umaakyat sa aking mga pisngi.

"S-sorry po, Uncle! Nakialam po ako sa gamit niyo... lalabas na po ako," natatarantang paalam ko at mabilis na humakbang patungo sa pinto.

Ngunit bago pa man ako makalabas ay, biglang bumukas ang pinto ng banyo sa loob ng kwarto niya. Lumabas doon si Anicka, na nakatapis din ng tuwalya mabuti na lang at agad akong nakalabas ngunit bago pa ako makaalis narinig ko pa silang nag-usap.

"Sino 'yan, Hon?" maarteng tanong ni Anicka habang nagpupunas ng buhok.

"It's just a cute kitten. Lumabas na," simpleng sagot ni Uncle habang nakatingin pa rin sa akin.

Hindi ko na sila hinintay pang magsalita uli. Kumaripas ako ng takbo pabalik sa aking kwarto at mabilis na isinara ang pinto.

Napasandal ako habang sapo ang aking dibdib. Sobrang bilis ng t***k nito lalo na kanina noong makita ko ang hubad na katawan ni Uncle... pero noong lumabas si Anicka mula sa banyo na nakatuwalya rin, may kung anong matinding kirot akong naramdaman sa aking dibdib.

Bakit ganito ang nararamdaman ko? Dahil ba alam kong tuluyan na siyang mag-aasawa kapag sumapit na ako sa edad na labing-walo?

Dalawang buwan na lang... birthday ko na.

Kapag umalis ako rito, saan naman ako pupunta? Kaya ko na kaya ang mag-isa?