Hindi ko talaga in-expect na gagabihin kami ni Rush sa paglalaro sa lumang parke. Kung tutuusin, maganda pa sana ang simula ng hapon. Medyo gloomy ang langit pero masaya naman kaming dalawa. Si Rush, kahit hindi nakakapagsalita, kitang-kita ko sa kilos niya na nag-eenjoy siya. Eh sino ba naman ako para sirain ang moment na ‘yon, di ba? Pero noong biglang bumuhos ang ulan, na-realize ko na siguro nga dapat nagpaalam na kami kanina pa.
Nako, kalbaryo talaga kapag nagkasakit. T’yak hindi lang singhal mula kay tita ang matatanggap ko. Baka mapalayas na talaga ako. But no! Hindi ako lalayas kapag hindi ko malasap ang kanyang mapulang kepy4s. Masarap Kasi ‘yon. Sure akong mag-eenjoy ako sa pagkain ng kanyang mani. Like wow! Fresh na fresh!
Pagdating ng mga 6pm, medyo madilim na rin ang paligid
