Chapter 24
Years later... Nikolai's Point of View Ano nga ba ang purpose ko sa buhay? Kung noon pa ay napapatanong na ako kung ano nga ba talaga hanggang ngayon ay napapatanong pa rin ako. Siguro ay ang pag-aalaga sa mga pamangkin ko ang purpose ko? Siguro nga. Siguro habang buhay ko na lang ibibigay ang atensyon ko sa mga pamangkin ko. I smiled bitterly. "Nikolai, hurry up, she's waiting downstairs." Napalingon ako sa pintuan ng kuwarto nang may magsalita. I saw my mother there. Naka-upo kasi ako rito sa gilid ng kama ko habang nakatingin na naman sa kung saan at nag-iisip-isip. Pakiramdam ko, déjà vu 'to. Iyong pakiramdam na nangyari noon at parang nangyari ulit ngayon. Napatango ako kay Mama. "Yes, Ma, susunod po ako," sagot ko naman. Ihahatid ko kasi sa preschool ang anak ni Mikai na
- Writer
