Mahalleli uyanmadan, insanlar bizi görmeden, beni yönlendirerek arabaya bindirdi. Ellerini dizlerimde hissedince hafiften irkildim.
‘’Oturunca eteğin açıldı, onu düzeltiyorum.’’
İrkilmemin sebebi o değildi ki şapşikolatam benim… Neyse, çok da bozuntuya vermeyeyim kendimi bari. Erdem’di bu sonuçta, sağı solu belli olmaz. Az önce parmağına ağzımda özgürlüğüne koşan Clara gibi kır gezisi yaptıran o değilmiş gibi, bana medreseden çıkmışım gibi davranabilir. Eteğimi düzelttikten sonra kemerimi de taktı.
‘’Gözlerimi ne zaman açacaksın?’’
Güldüğünü duydum.
‘’Hani gerekirse bir ömürdü? Kaç dakika oldu şunun şurasında. Hemen mızıkçılık mı yapıyorsun?’’
‘’Ondan değil de… Ne kadar böyle bekleyeceğimi, nereye gideceğimi bilmiyorum. Heyecanlandım birazcık.’’
Yine güldü. Nasıl da ısırmalık olmuşt
