CIHAN ALİ
Nefesim düzensizdi. Damat odasında oturmak, beklemek, ellerimin titremesine engel olmaya çalışmak... kolay şeyler değildi. Sisi’nin kapı önünden bağırarak, “Son dokunuşlar tamam, beş dakika sonra hazır!” demesiyle birlikte ayağa fırladım.
Ayakkabımı düzelttim, gömleğimin son düğmesini kontrol ettim. Aynaya bir göz attım... ama ne yaparsam yapayım o içimdeki deli kalbi susturamıyordum. Elim kapıya gittiğinde, hemen yanımda biten Arif’in sesiyle irkildim. “Ağam… sakin ol ha. Bak yine bayılmayasın kapının önünde.”
Gülmemek için kendimi zor tuttum. Ama ona belli etmedim tabii. Döndüm, bir tane ensesine yapıştırdım. “Sus lan! Dalga geçme sikerim belanı!”
Bir kıkırtı koptu arkamdan. Aslan kolunu kapıya yaslamış, keyifli keyifli sırıtıyordu. “Doğru söylüyor çocuk. Bayılan siz, susma
