KARDELEN
Az önce başlattığım konuşmanın yanıtının bu olacağını asla düşünmemiştim.
“Ben... Arif’le yattım.”
O an kalbim yerinden fırlayacaktı. Bir anda doğrulup üstüme düşen yorganı ayağımla ittim, dönüp şaşkınlıkla yüzüne baktım.
“Ne dedin sen?”
Gözlerim fal taşı gibi açılmıştı. “Ne zaman? Ne ara? Siz daha birbirinizin yüzüne bile bakmıyordunuz! Aşk mı yaşıyordunuz siz?!”
Yeşim başını yorganın içine soktu önce, sonra yan dönüp bana baktı. Yanakları alev alevdi.
“Off... Ne olur yargılama beni... Aslında biz yıllardır birbirimize aşığız.”
“Ne?!” diye bir daha fısıldadım. Ağzım açık kalmıştı. O ise hızla konuşmaya devam etti, sanki içindekileri artık bir nefeste dökmek istiyormuş gibi:
“Ama Arif hep benden uzak durdu. Çünkü Cihan Ali’nin kuzeni olduğum için bunun bir ‘ihanet’ gibi a
