CİHAN ALİ
İçimde yanardağ patlamış gibiydi. Gözlerimin önünde olanları anlamaya çalışırken vücudum zaten harekete geçmişti. Kardelen’in yere düşüşü, o çığlığı... beynimde yankılanıp duruyordu. Üstüne o alçak herifin o sandalye darbesiyle neyi hedeflediği belliydi. Gözüm dönmüştü. Hiç düşünmeden, hiç tartmadan, belime uzandım.
“Geberticem lan seni, orospu çocuğu!”
Silahı çektim. Herkes donmuştu. Parmaklarım tetiğe bastığında geri dönüşü olmayan yola çoktan girmiştim. O kirli sakallının karnına doğrulttum ve tek atışla mermiyi yolladım. Kurşun onun bedenine gömüldüğünde, zaman adeta yavaşladı. Adam bir an sendeledi, sonra dizlerinin üstüne düştü. Arkasındaki adamlar şok içinde geri çekildiler. Arif ve Tufan donakalmıştı.
Silahın sesi çarşının daracık sokaklarında yankılanırken mağaza bir
