JİYAN MİROĞLU
Sadık ile beraber ikinci kata çıkarken kalbim, içimde ansızın patlayan bir bomba gibi atıyordu. Kardelen’e dair hiçbir şey bilmiyordum henüz. Aslan’ın yüzündeki ifade çok şey anlatıyordu ama laf ettirmedi. Merdivenleri çıkarken nefesim hızlanmıştı bile. Karnımı tutarak yavaşlıyordum, Sadık hemen destek olmaya çalıştı.
Koridoru dönerken aceleyle gelen biriyle çarpıştım. Bir anda dengemi kaybettim. Korkuyla elim hemen karnıma gitti. Gözlerim büyümüş, içimden sadece bir şey olmasın, lütfen bir şey olmasın diye geçiriyordum.
“Ay! Çok özür dilerim! İyi misiniz?” dedi telaşla genç bir kız sesi. Başımı kaldırdığımda karşımda, uzun saçları omuzlarına dökülen, belinden oturan bordo elbiseli, yumuşak bakışlı bir kız gördüm.
“Gelin buraya oturun, ben hemen su getirteyim,” dedi endiş
