อดีตแค้น แสนรัก

ตอนที่2 งานใหม่

“นายจะทำได้เหรอ” วันนี้ผมมาสมัครงานเป็นคนขับรถที่บ้านหลังหนึ่ง พอดีผมเห็นเขาประกาศรับสมัครในอินเตอร์เน็ต

อีกอย่าง เป็นงานขับรถรับส่งลูกสาวของเจ้าของบ้านไปเรียนกลับบ้าน ซึ่งมันเลยไม่มีปัญหากับเวลาเรียนของผมด้วย

“ทำได้ครับ โดยปกติเวลาไปเรียนกับเวลาเลิกเรียนของเด็กมัธยมผมก็พอทรา...”

“เทอมนี้ผมมีเรียนไม่กี่ตัว แล้วเวลาเรียนของผมไม่กระทบกับเวลาเรียนของลูกคุณแน่นอนครับ” ผมบอกว่าที่เจ้านายออกไป เพราะเทอมนี้ผมเรียนน้อยมาก

“ก็ดีนะคะคุณ โรงเรียนลูกก็ทางผ่านไปมหาลัยพอดี อีกอย่างก็วัยไม่ห่างกันมาก ลูกจะได้ไม่เบื่อ” คุณรวีคนเป็นภรรยาพูดขึ้นกับคุณตรัยสามีตัวเอง ทำให้ผมมีหวังขึ้น

“ก็จริง... ว่าแต่มีใบขับขี่ไหม” คุณตรัยที่เห็นด้วยกับภรรยาถามออกไป

“มีครับ” ผมตอบกลับไปอย่างดีใจ เมื่อได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคน เพราะดูแล้วมีแววจะได้งานนี้

“โอเค งั้นตกลงฉันรับนายแล้วกัน อีกอย่างเห็นว่านายขยันด้วย เด็กสมัยนี้หายากนะที่จะขยันแบบนี้” คุณตรัยพูดออกมา

“ขอบคุณครับ ขอบคุณคุณท่านทั้งสองจริงๆ ครับ” ผมยกมือไหว้เจ้านายตัวเองด้วยความดีอกดีใจ เพราะงานนี้ไม่ได้ยากหรือหนักหนาอะไรเลย อีกทั้งเงินเดือนที่ได้นั้นดีกว่างานที่ผมทำอยู่สองงานรวมกันอีก

ทำงานบ้านคนมีเงินมันก็ดีแบบนี้เองสินะ

“เอาเป็นว่า นายก็ย้ายมาอยู่ที่นี่เลยก็ได้ จะได้ประหยัดค่าห้องด้วย อีกอย่างจะได้ไม่เสียเวลาไปกลับ” คุณรวีพูดขึ้นอีกคน

“ขอบคุณอีกครั้งนะครับ ขอบคุณมากครับ” ผมยิ่งดีใจเข้าไปใหญ่เมื่อตัวเองได้โชคสองชั้น นอกจากได้งานเงินดีแล้ว ยังได้ที่อยู่อาศัยฟรีไม่เสียค่าเช่าค่าน้ำค่าไฟเองอีก

แบบนี้แต่ล่ะเดือนมันก็ทำให้ผมมีเงินเหลือเก็บแน่ๆ

“อืม ไม่เป็นไรๆ ดีซะอีกที่บ้านจะได้มีผู้ชายช่วยดูแล” คุณตรัยพูดขึ้น ซึ่งเท่าที่ผมเห็นนั้นบ้านนี้ก็มีแต่แม่บ้านผู้หญิง แล้วก็คนสวนผู้ชายคนเดียวที่แก่แล้วด้วย

“อาทิตย์หน้าน้องเฌอจะเปิดเทอมแล้ว ยังไงก็เตรียมตัวย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ได้เลยนะ” คุณรวีบอกกับผมอีกครั้ง

“ได้ครับ ยังไงผมขอตัวก่อนนะครับ” ผมเอ่ยลาพร้อมกับยกมือไหว้ผู้ใหญ่ที่เป็นเจ้านายของตัวเอง ก่อนจะเดินออกจากบ้านเพื่อกลับหอพักเล็กๆ ของผมไปเตรียมตัวย้ายมาอยู่ที่บ้านแห่งนี้

“เฮ้อ! สบายสักทีนะไอ้นนท์” ผมพูดกับตัวเองขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม

ที่ผ่านมาผมลำบากมากจนแทบไม่มีเวลาได้นอน นอนไม่เคยพอสำหรับไปเรียนเพราะต้องทำงานหลายต่อหลายที่ วันไหนไม่มีเรียนผมก็จะไปรับงานพาสไทม์กะกลางคืนต่อ แทบไม่มีเวลาหายใจ

แต่ตอนนี้แค่งานเป็นคนขับรถงานเดียว ผมก็ได้เงินเดือนพอๆ กับงานสองสามงานที่ทำอยู่ตอนนี้รวมกันด้วยซ้ำ อีกทั้งยังตัดค่าเช่าห้อง ค่าน้ำค่าไฟไปได้ แค่นี้ผมก็สามารถลดงานที่ทำตอนนี้ได้เกือบทุกอย่าง แล้วหันมาทุ่มเทกับการเรียนให้เต็มที่บ้าง เพราะอีกไม่นานก็จะจบแล้ว

แค่นี้ก็รู้สึกว่าฟ้าไม่ได้กลั่นแกล้งตัวเองมาตลอด ผมก็ดีใจจนนอนหลับไปพร้อมกับรอยยิ้มเป็นคืนแรกของในรอบหลายปีเลยก็ว่าได้