อดีตแค้น แสนรัก

ตอนที่4 อะไรสนุกๆ

วันเวลาผ่านไปเรื่อยๆ ที่พี่นนท์มาเป็นขับรถให้ฉัน ตอนนี้ฉันก็ขึ้นชั้นมัธยมปีที่5 แล้ว ฉันกับพี่นนท์ไปเรียนด้วยกันทุกวัน โดยเขาส่งฉันเสร็จก็เลยไปมหาลัยต่อ

ตอนนี้เราสองคนก็คุยกันมากขึ้น แต่ก็ไม่ถือว่ามากมายอะไรถ้าไม่จำเป็น เพราะฉันเองก็ไม่ค่อยมีอะไรคุยกับเขาเหมือนกัน ก็เจอกันทุกวันนี่เนอะ

“จอดตรงนี้แหละ” ฉันบอกพี่นนท์ออกไป

วันนี้ในโรงเรียนมีกิจกรรมรถค่อนข้างติด ฉันเลยไม่ได้ให้เขาเข้าไปส่งด้านใน เพราะเดี๋ยวกว่าจะได้ออกจากโรงเรียนฉันเขาจะสายไปซะก่อน

“เอ่อ...” พี่นนท์อึกอัก เขาค่อนข้างทำหน้าที่ของเขาได้ดีเลย ถึงแม้ว่าฉันจะให้เขาพูดกับฉันปกติ แต่เขาก็ยังดูเกร็งๆ ตลอด แม้เวลาที่ฉันชวนคุย

“ข้างในรถเยอะ เดี๋ยวพี่จะสาย” ฉันบอกเหตุผลออกไป

“อ๋อครับ” แล้วพี่นนท์ก็จอดรถหน้าโรงเรียนให้ฉัน

“วันนี้อาจจะเลิกเร็ว ถ้ายังไงเดี๋ยวฉันโทรบอกนะ” ฉันบอกพี่เขาไป

“ครับ” นี่แหละ คำตอบของเขา

มันก็มีแค่นี้แหละที่เราคุยกันแต่ล่ะวัน จนฉันไม่รู้ว่าจะชวนเขาคุยอะไรทั้งที่ฉันอยากคุยกับเขาแทบแย่ แต่พอคุยไปพี่เขาก็แค่ตอบคำ

‘ครับ’ ‘ไม่ครับ’ ‘ได้ครับ’ ‘ไม่ได้ครับ’

ฉันเดินเข้ามาหาเพื่อนที่ม้านั่งในสวน วันนี้แน่นอนว่าไม่มีการเรียนการสอน เพราะที่โรงเรียนมีกิจกรรมนิทรรศการแข่งขันทางวิชาการ มีโรงเรียนในเขตเดียวกันมาแข่งที่นี่

แต่ว่าครูไม่สั่งปิดไง ให้นักเรียนมาช่วยงานเผื่อสถานที่มีขาดเหลืออะไรจะได้เรียกใช้ได้ เพราะตอนนี้หน้าที่ทุกอย่างมันจะตกมาอยู่ที่พี่รองอย่างพวกฉัน เพราะพวกพี่มัธยมปีที่6 เขากำลังเตรียมตัวสอบเข้ามหาลัยกัน

“น่าเบื่อจัง ไม่มีเรียนทั้งทีแทนที่จะได้นอนตื่นสาย” พอเดินมาถึงโต๊ะก็ได้ยินเสียงบ่นของวิวเพื่อนในกลุ่มฉันทันที

“นั่นสิ กูอุตส่าห์นัดกับพี่เดย์ไปดูหนังล่วงหน้าแล้วเพราะคิดว่าวันนี้ไม่มีเรียน” ปันบ่นออกมาอีกคนด้วยความเซ็งที่ไม่ได้ไปดูหนังกับแฟนหนุ่มของตัวเองตามนัด

“เออ พอมาก็ไม่เห็นมีอะไรให้ทำเลย” ฉันเองก็บ่นออกไปเหมือนกัน

คิดว่าอยากมาหรือไง แต่ถ้าเลือกได้ก็ขอมาโรงเรียนดีกว่าอยู่บ้าน เพราะอยู่บ้านเบื่อกว่านี้หลายเท่า มาโรงเรียนยังมีเพื่อนให้พูดคุยกัน

“หาอะไรสนุกๆ ดูไหม” แล้ววิวที่หงอยในตอนแรกก็ยกหัวจากโต๊ะขึ้นมาพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้มมีพิรุธ

“อะไรที่ว่าสนุกของมึงวะ” ปันถามออกไป ฉันเองก็รอฟังคำตอบของเพื่อนเหมือนกัน

“แถ่น แถ้น~~~” แล้ววิวก็ชูโทรศัพท์ขึ้นมา ทำให้ฉันกับปันหันหน้ามองกัน

“โทรศัพท์? แล้วมีอะไรสนุกๆ ให้ดูวะ ซีรี่ย์ก็ดูจนเบื่อ” ฉันพูดออกไปด้วยความเซ็งกว่าเดิม

ก็มีแต่เล่นโซเชียลฯ หรือไม่ก็ดูซีรี่ย์ที่ฉันดูประจำอยู่แล้ว

“หึๆ ไปห้องเก็บของกัน” ว่าแล้ววิวก็รีบเก็บของและหยิบกระเป๋าของตัวเองขึ้น

“ทำไมต้องไปห้องเก็บของอ่ะ ทั้งร้อนทั้งสกปรก” ปันพูด

“นั่นสิ ดูตรงนี้ไม่ได้หรือไง” ฉันถามขึ้นอีกคน

“ไม่ได้ มันเป็นเรื่องสนุกที่เป็นความหลับ” วิวพูดขึ้น

“งั้นไปห้องกูไหมล่ะ กูว่าไหนๆ วันนี้ก็ไม่มีอะไรต้องทำหรอก หรือไม่บ่ายๆ ค่อยกลับมาดูอีกทีก็ได้” ปันเสนอออกมา บ้านปันอยู่ไกลโรงเรียนมากๆ ทำให้ปันต้องอยู่หอ และก็อยู่กับแฟนมันด้วย

“เออเอาดิ งั้นโดดเลยดีกว่า” วิวที่ได้ฟังแบบนั้นก็พูดขึ้น

พวกเราเลยพากันลุกออกจากโรงเรียนก่อนจะนั่งรถเมย์ไปหอพักของปันที่อยู่ไม่ไกลจากโรงเรียนมาก ซึ่งที่นี่เป็นหอรวม ก็จะมีทั้งก็นักศึกษาและนักเรียนอยู่รวมกันทั้งนั้น เพราะจากโรงเรียนฉันไปก็ไม่ไกลจากมหาลัยเท่าไหร่ หนึ่งในนั้นก็มีมหาลัยที่พี่นนท์เรียนอยู่ด้วย

“มาๆ ดูกัน พอดีเพื่อนของเพื่อนผู้ชายสมัยประถมกูมันส่งมาให้ดูในกรุ๊ป กูเลยเอามาฝากพวกมึง โดยเฉพาะมึงอีปัน” วิวพูดเมื่อมาถึงห้องของปันแล้วพากันทิ้งตัวลงนอนบนเตียงเรียงสาม

“ทำไมต้องเป็นกู” ปันถามขึ้น

“ก็เพราะว่ามึงมีผัวแล้ว มึงจำเป็นต้องใช้จริง แต่กูกับอีเฌอยังไม่มี ก็ดูเป็นแนวทางไว้” วิวพูดออกมา มันทำให้ฉันและปันรู้ได้ทันทีว่าสิ่งที่วิวพูดออกมานั้น...

“มึงอย่าบอกนะว่า...”