CHAPTER ELEVEN
1193 Words
THIRD PERSON:
Bahagyang lumuwag ang pagkakahawak ni Silas sa pulsuhan niya, pero hindi para siya pakawalan—kundi para ipatong ang kamay sa pisngi ni Althea. Ramdam niya ang gaspang ng palad nito, malamig ngunit parang apoy ang dala sa balat niya.
“Look at you…” mariing bulong ni Silas, halos sumayad ang labi sa gilid ng kanyang tainga. “Kahit nanginginig ka sa takot… lalo lang kitang gustong angkinin.”
Nanlaki ang mga mata ni Althea, pilit na iniiwas ang mukha. “Huwag, Silas! Wag mo akong hawakan!”
Ngunit mas lalo lang itong lumapit, hinawakan ang kanyang baba at marahas na ipinihit ang mukha niya paharap. Ang titig nito—matalim, mabigat, parang isang kulungang hindi niya matakasan.
“Ayaw mong tumingin sa akin?” malamig ngunit nanginginig sa pagnanasa ang boses ni Silas. “Then I’ll make you.”
Dumulas ang hinlalaki niya sa labi ni Althea, pinilit buksan ang kanyang bibig. Dahan-dahan, unti-unti niyang inilapit ang sariling mukha—hanggang sa halos maglapat na ang kanilang mga labi.
“Silas… please, huwag…” halos pabulong na pagsusumamo ni Althea, nanginginig ang boses. Ngunit tila bingi ito sa kanyang pakiusap.
“I can’t stop, Althea…” bulong ni Silas, puno ng pagkahumaling at pagkabaliw. “The more you fight me… the more I want you.”
Ramdam ni Althea ang mainit na hininga nito, ilang pulgada na lang ang pagitan bago tuluyang bumagsak ang halik na alam niyang hindi na niya matatakasan.
Halos magdikit na ang kanilang mga labi. Ramdam ni Althea ang bigat ng hininga ni Silas, mainit, mabigat, at puno ng pagnanasa. Sa bawat segundo ng paglapit nito, pakiramdam niya ay unti-unting nawawala ang kontrol sa sarili, nilalamon ng takot at ng hindi maipaliwanag na kaba.
“Sabihin mo…” bulong ni Silas, nakangisi at mabigat ang tinig. “Sabihin mong akin ka—dahil kung hindi, mas lalo lang kitang pipilitin.”
Mariing pumikit si Althea, pilit pinipigilan ang kaba at pagkahilo. Ramdam niyang unti-unti nang lumalapit ang labi nito sa kanya—isang iglap na lang at tuluyan na siyang mahuhulog sa sitwasyong kinatatakutan niya.
Ngunit bago pa man tuluyang maglapat ang kanilang mga labi, buong lakas niyang itinulak si Silas. Halos matumba ito, pero agad din nitong nabawi ang balanse. Nanlilisik ang mga mata, mabigat ang dibdib, para bang mas lalo lamang siyang ginatungan ng pagtutol ni Althea.
“Don’t you dare push me away again, Althea…” malamig ngunit garalgal ang tinig ni Silas, puno ng babala. “Every time you resist, it only feeds this fire. And trust me… I won’t stop until you surrender to me.”
Halos mawalan ng hininga si Althea sa matalim na titig na iyon. Nanginginig ang buong katawan niya, ngunit pinilit niyang itaas ang baba, pinilit magpakita ng tapang kahit na nilalamon na siya ng takot.
“Hindi ako kailanman magiging iyo, Silas,” mariin niyang sigaw, nanginginig ang tinig. “Mas gugustuhin ko pang mawala—kaysa maging alipin ng pagkabaliw mo!”
Saglit na katahimikan. Ngunit imbes na magalit, unti-unting gumuhit ang ngiti sa labi ni Silas—isang ngiting puno ng pagkabaliw at pagkahumaling.
“Then I’ll make you choose me…” bulong nito, mas mababa at mas mapanganib. “Even if it means destroying everything else around you.”
Bago pa man makaiwas muli si Althea, mabilis siyang hinapit ni Silas pabalik. Mariin ang pagkakahawak nito sa kanyang pulsuhan, halos bumaon ang mga daliri. Pinagdikit niya ang kanilang katawan, at bago pa man makapagsigaw si Althea, bigla niyang inilapit ang mukha.
“Althea…” halos garalgal na ang tinig ni Silas. “Your fear, your defiance—it only feeds me. You’ll never understand how much I want you.”
Mabilis na dumampi ang labi niya—hindi sa labi ni Althea, kundi sa leeg nito. Ramdam ni Althea ang init at bigat ng bawat haplos, parang apoy na unti-unting nilalamon ang kanyang lakas.
“HMMPP!!” napaigik si Althea, mariing napakuyom ang kamao, halos mabali ang kuko sa pagkakabaon sa palad. Ramdam niya ang init at lambot ng labi ni Silas na humahaplos sa kanyang balat, at ang bawat segundo’y parang nagiging lason na gumagapang sa kanyang buong katawan.
Nanlaki ang mga mata niya, nanginginig sa kaba at galit. Pilit siyang nagpupumiglas, ngunit mas lalo lamang humigpit ang pagkakahawak ni Silas sa kanya, para bang wala nang makakawala sa mga bisig nito.
“Stop struggling…” malamig na bulong ni Silas, sabay isa pang mariing halik sa gilid ng leeg niya. “…because every sound you make, every tremble of your body… only proves that you’re mine.”
Halos mawalan ng hininga si Althea. Pinilit niyang itulak ito, ngunit ramdam niyang para siyang nakikipaglaban sa isang pader. At sa bawat halik na tumatama sa kanyang balat, mas lalo niyang nararamdaman ang pagkakadurog ng kanyang paninindigan—kahit ayaw niya, kahit galit na galit siya, nilalamon siya ng apoy ng obsesyon ni Silas.
“Napakahayop mo, Silas!!” halos sigaw na bulong niya, habang pumipiglas. Ngunit sa halip na magalit, lalo lang gumuhit ang ngiti sa labi ng Gobernador.
“You can hate me all you want…” dumulas muli ang labi nito sa kanyang leeg, mabagal at puno ng pag-aangkin. “…but you’ll never escape me.”
“Silas!” halos pasigaw na bulalas ni Althea, nanginginig ang tinig, halong takot at galit. Mariin niyang itinulak ang balikat nito, desperadong makawala sa bisig na para bang bakal ang higpit. Ngunit sa halip na bumitaw, mas lalo lamang humigpit ang kapit ni Silas—parang isang halimaw na lalong ginaganahan sa kanyang pagtutol.
Biglang tumayo si Silas, nakangisi habang nakatitig kay Althea.
“Siguro naman,” aniya, puno ng panunukso, “hindi na mahapdi ang sugat mo sa halik ko.”
Nanatiling nakahiga si Althea, nakatitig sa kisame, halos hindi makahinga sa kaba at inis.
“Ahhh… baka gusto mo sa labi na kita halikan. Gano’n ba?” dagdag pa ni Silas, mabagal ang bawat hakbang palapit.
Agad namang kumilos si Althea, bigla siyang umupo at pilit na inilayo ang sarili.
“Huwag…” mahina niyang sambit, nanginginig ang boses, halos pabulong.
Sandaling natigilan si Silas, pero hindi nawala ang ngisi sa kanyang labi.
“Pwede kang umiwas ngayon,” malamig at mariin niyang bulong, “pero tandaan mo, Althea… sa huli, akin ka pa rin.”
Mariing napakuyom ni Althea ang kamao, pinipigilan ang sarili na sumabog. Nanginginig ang dibdib niya sa kaba at galit, pero pinilit niyang itaas ang ulo, ayaw niyang makita nitong durog siya.
“Hindi kailanman, Silas,” mariin niyang sagot, halos manginig ang boses pero puno ng paninindigan. “Mas gugustuhin ko pang mawala… kaysa maging pag-aari mo.”
Isang saglit na katahimikan ang bumalot sa silid. Sa ilalim ng malamig na ilaw, nagtagpo ang kanilang mga mata—isa, puno ng galit at takot; ang isa, puno ng apoy at pagkahumaling.
Sa halip na umatras, mas lalo pang lumalim ang ngiti ni Silas, parang mas ginagatungan pa siya ng pagtutol ni Althea.
“Then fight me all you want…” bulong niya, mababa at mapanganib. “…pero sa huli, ikaw pa rin ang talo.”
- Writer
