Boy Takbo: Ang Poging Errand Boy

Chapter 11

Chapter 11

~Freya Martin~

Inis na inis ako kay Vince dahil huling huli niya ang weakness ko. He knows how to tame me and make my knees tremble kahit sa simpleng titig niya lang sa akin.

Lalo na kapag dinidikit niya ang kanyang katawan sa katawan ko. Ramdam ko ang init, ang desire na hindi ko nararamdaman sa ibang lalaki. He teases me then when he catches me off guard, saka niya ako bibitiwan.

Nakakainis. Nakakainis talaga!

Unang araw pa lang namin, samu't saring emosyon na agad ang pinaramdam niya sa akin. At napansin kong, marunong din siyang mag English, Well, not to belittle him pero bihira lang kasi sa errand boy ang magbitiw ng ganung salita like, “ain't no fool, Freya” with his manly baritone voice while looking intently into my eyes. And oh my gosh, that was so freaking hot.

Kaya padabog akong umakyat sa itaas ng bahay. Hahakbang na sana ako ng stairs when he grabbed my wrist. Akala ko naman ay magso sorry siya dahil he's playing with my feelings pero hindi pala.., mas lalong nakakainis dahil tatanungin lang pala niya kung saan siya matutulog.

Kaya sinagot ko siya ng pabalang at iniwan na siya. Nasa room na ako, mag-shower na sana ako nang maalala kong wala pa yatang blanket sa room niya. Masyadong malamig ang aircon at baka hindi niya alam kung paano i-operate dahil hindi niya alam kung nasaan ang remote. Kaya after kong mag hubad at magsuot ng robe, naghanap pa ako ng comforter dahil alam kong kailangan niya nito.

Nakabukas ang pinto ng room niya, hindi ko na kinailangan pang kumatok. At mukhang feel at home na siya agad sa bahay ko dahil wala siya sa bungad ng room, nasa bathroom agad siya at nagsho-shower.

Dahan dahan akong lumapit sa naka uwang na pinto, bitbit ko ang makapal na kumot. Nasa tapat pa lang ako ay may kakaibang tunog na akong naririnig.

“Aahh Freya… Freya….”

Hindi ko alam kung tinatawag niya ba ako dahil binabangungot ba siya habang naliligo? Kinabahan ako ng bongga kaya binuksan ko agad ang pinto at sinigaw ang pangalan niya.

“VINCE!”

Natulala ako nang makita siya na nakasandal sa wall na nakahubad, hawak ang kanyang big white c 0ck at bigla itong nagpasabog ng white, sticky sp erm. Grabe ang dami! parang fountain. Muntik pa akong matamaan.

Natulala na lang talaga ako, walang masabi. Nagulat din naman siya sa pagdating ko kaya quits na kami.

Pero…

Hindi pa rin matanggal ang tingin ko sa alaga niya. Ugh, that explosion was so hot. Ilang saglit lang siyang nagpahinga at nang mahimasmasan na ay nakatalikod siya at nilakasan ang shower. Pinanood ko siya habang naliligo hanggang matapos siya ay naroon lang ako, nananatiling nakatayo sa kinatatayuan ko. Grabe, nag init na rin ako. Gusto ko siyang lapitan at akitin pero buti na lang at nakapag pigil pa ako dahil siguradong hindi niya ako tatanggihan. Hindi pa rin ako handa.

“Ah… Vince, nagdala ako ng comforter. Yung remote nga pala ng aircon ay nasa desk lang, tabi ng lampshade,” sabi ko at bigla na lang akong umalis.

Hindi naman ako sanay makakita ng lalaking nagmamas turbate ng live sa harap ko kaya, awkward moment iyon para sa akin. Halos patakbo akong bumalik sa kwarto at ako naman ang nag-shower. Ako naman ang nagtanggal ng init.

Then after taking a shower, I've done my daily night routine, nagmadali na akong matulog dahil pagod na ako.

Pero kahit gaano ako kapagod ay hindi ako makatulog.

Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame ng kwarto ko habang pilit hinahabol ang antok na ayaw namang dumating. Maaga pa naman kasi. Tahimik ang buong bahay, pero parang mas lalo lang tumitindi ang ingay ng mga iniisip ko. Lalong hindi ako makatulog. Ang daming bumabagabag sa akin.

Dumagdag pa ang lahat ng nangyari kanina. Hindi ako makapaniwala na sa sobrang dami at bilis ng mga pangyayari kanina ay nandito ako ngayon sa bahay may kasamang poging stranger, Nasa kabilang kwarto lang si Vince.

Just one wall away.

Hindi ko alam kung bakit iyon ang nasa isip ko. Kahit hindi ko siya nakikita ay ramdam ko pa rin ang presensya niya sa room ko. Nakakainis. I'm so interested in him. Gusto ko lang naman ng may mauutusan sa bahay. Ayaw ko naman kumuha ng matandang kasambahay dahil nahihiya akong utus-utusan at mahina na rin. Kapag bata bata naman ay hindi rin nagtatagal dahil sa hindi makatagal sa ugali at bibig ng mom ko. Minsan naman ang nakukuha namin ay magnanakaw. Walang silbi ang mga papeles na galing sa NBI sa agency. Mom and I had bad experiences sa mga kasambahay na kinukuha namin kaya mas mainam na lang na wala akong kuhain o kung meron man, dalawa sana, isang utusan at isang bodyguard para kahit papano ay safe ako. At ang dalawang hinahanap ko ay na kay Vince lahat. Pero parang hindi lang pagiging utusan ang gusto ko sa kanya.

I rolled to my side and buried my face in the pillow.

“Ugh, Freya, this is ridiculous,” bulong ko sa sarili ko.

Kahit anong pilit kong ipikit ang mga mata ko, hindi pa rin ako makatulog. Kung tutuusin, dapat sanay na ako sa ganitong katahimikan. Malaki ang bahay namin pero kadalasan ay walang tao.

Dad is always busy being the mayor. At dahil second family lang namin kami ni mom, hindi niya kami priority. Pero lagi naman niyang sinasabi na sa aming tatlong magkakapatid ay ako ang paborito niya dahil ako ay nag iisa niyang prinsesa.

I breathe out slowly.

Ang totoo, ngayon ko lang siguro na-realize kung gaano ako nag-iisa. Nakakalungkot. Sobrang lungkot ng mga gabi ko. Kaya ganun na lang ako nagpupumilit na makisama kina Leila for the sake of this sense of belonging.

I mean… seriously.

Imagine.

Mayor’s daughter ako. May pera, may bahay na parang hotel, may mga damit na halos hindi ko na maisuot lahat.

And yet…

Kailangan ko pang kumuha ng isang errand boy para lang may tao sa paligid ko.

How pathetic is that?

Lahat ng tao akala nila masaya ang buhay ko. Spoiled brat. Lucky girl. Princess ng mayor. Kung alam lang nila.

Kung alam lang nila na kahit anak ako ng mayor… anak naman ako sa labas.The illegitimate one. I can still remember the whispers when I was younger. Mga bulung-bulungan ng mga tao na hindi ko lubos maintindihan dahil bata pa ako.

“Yan ba yung anak sa labas ni Vice Mayor?”

“Ang ganda sana ng bata… sayang, kabit yung nanay.”

Those words grew in me, kasabay ng pagdadalaga ko. Habang tumatagal ay nakakasanayan ko na, Hindi na masakit, hindi na kasi bago. Pero habang tumatanda, mas lalo palang lumalalim ang sugat na hindi ko namamalayan.

Yung katotohanan na hindi ako naging bahagi ng tunay na pamilya ng tatay ko. Hindi ako kailanman ipinakilala sa publiko, lalo na sa media, samantalang ang dalawa kong kuya na lehitimo niyang mga anak ay palaging nahahagip ng camera sa tuwing siya ay binabalita sa news.

Hindi ako kailanman isinama sa mga formal family gatherings na may mga kasamang “VIPs”.

I was always… somewhere on the side.

Tinanggap niya ako, yes.

But never fully.

Siguro kaya ganito ako. Matigas ang ulo. Happy go lucky. Maarte. Gusto kong mapansin ako ng dad ko. Para at least maramdaman ko naman na he still cares.

Napabuntong-hininga ulit ako at napalingon sa direksyon ng pader na naghihiwalay sa kwarto ko at sa kwarto ni Vince. For some strange reason… the house doesn’t feel as empty tonight.

And I hate to admit it. But maybe…

Maybe that arrogant, nakakainis na fast-running errand boy of mine… is the only reason this room suddenly feels a little less lonely.

Hindi rin mawala sa isip ko yung na-witness ko kanina sa shower room. Oh goodness, sobrang laki pala talaga ng alaga niya kapag nasa peak na ng ar0usal. Kapag nilalabasan na siya.

And speaking of Vince…

May kumakatok sa pinto ko, for sure ay siya yan dahil kami lang naman dalawa ang narito sa bahay. Bumangon din ako agad para pagbuksan siya.

Taliwas sa nakita ko kanina na nakahubad siya ay balot na balot siya ng dala kong comforter. Kahit awkward ang feeling ko sa kanya dahil sa nakita ko, siya naman ay parang balewala lang iyon sa kanya.,, nakangiti pa nga siya sa akin. Nakakainis, mababaliw na ako sa kakaisip tungkol sa kanya habang siya ay pangiti-ngiti lang, sobrang insensitive, Walang emotional intelligence.

“Freya… sobrang lamig sa kwarto. Pwede bang pakihinaan yung aircon? Masyadong hi-tech, hindi ko alam kung paano. Baka masira ko, wala akong pambayad. Mamamatay na ko sa lamig.”

Hays.., napabuntunghininga na lang ako. Pero humirit pa talaga siya at heto na naman sa pilyo niyang ngiti na para bang may kakaibang ibig sabihin.

“O kaya pwede bang tabi na lang tayo diyan sa kwarto mo? Promise, wala akong kamanyakan na gagawin. Tulog lang.”

Wala raw kamanyakang gagawin?

But his mischievous smile says otherwise, parang bitin siya sa pagsasarili niya kanina at gusto pa ng isa…

ABANGAN ANG SUSUNOD NA CHAPTER…