The Heartless (TAGLISH)

CHAPTER 05: BLURRED

Winters’s POV

Even with the warning of Nanay Selya for me not to go to school, because I am feeling so sick, I still managed to go. Hindi ko nga alam kung ano’ng nagtulak sa `kin at pinili kong pumasok kahit na mas makakapag-pahinga ako sa mansyon.

The bad feeling of my body didn’t fade as I entered the room. Hindi ko pinansin ang mga matang nakuha ko ang atensyon at nagpatuloy sa paglalakad patungo sa aking upuan. The scenarios at the cafeteria and to what I did to Queen echoed on my ears, but I chose to ignored it, baka mas lalo lang sumama ang pakiramdam ko kapag pinakinggan ko sila.

A familiar pair of eyes suddenly captured my senses as I sat on a chair, but just like what I did earlier, I ignored it. Kahit pa alam ko na kung kanino ang mga mata na iyon.

Dahil sa sama ng pakiramdam ay mas pinili kong umub-ob sa arm chair ng aking bangko at hinayaang dalawin ang sarili ng antok.

Nagising ako dahil sa ingay ng bell hudyat na break time na. Lumabas ako ng room at sa hagdanan na piniling dumaan. Wala akong balak na mag-elavator dahil alam kong siksikan doon sa dami ng estudyante na tamad gumamit ng hagdan.

I’m about to took a step on one stair when my vision became blurry, ngunit kahit na ganoon ay hindi nakatakas sa akin ang presensya ng tao na sumusunod sa aking likuran. Nagpa-tuloy ako sa paghakbang, ngunit kaagad ding napahawak sa may gilid ng pader nang lalong lumabo ang aking paningin, hanggang sa unti-unti akong nawalan ng balanse.

Shiro’s POV

I couldn’t help but to stare at her while she’s peacefully sleeping. I brought her at the clinic after she collapsed. Bakit ko nga ba siya tinulungan? Wala namang espesyal sa kaniya. It’s just that she’s very familiar. Idagdag pa na may kakaiba ako sa kaniyang nararamdaman.

“Concerned?” Napatingin ako kay Cloud nang bigla itong nagtanong.

“No.” The truth is I don’t know if I'm concerned or—tsk. Why am I doing this? I don’t even know her.

“Your eyes says that you’re concerned.” I took a deep sigh and looked for words to speak.

“Bakit mo pa ako tinanong kung ganoon?”

He smirked. “Hindi naman masama `di ba?” he said before he stood up and headed outside.

Nabaling ang tingin ko kay Kiel na ngayon ay binubusog ang sarili sa mga junk foods, habang si Eros naman ay seryosong nakatingin sa kawalan.

“Problem?” Napalingon kaagad si Eros dahil sa tanong ko.

“Shiro, gutom lang 'yan si Eros kaya ganiyan,” rinig kong saad ni Kiel.

“Kumain ka na lang diyan kung wala kang matinong sasabihin, Kiel!”

“Easy ka lang okay! Oh ayan!” sigaw ni Kiel at naghagis ng pagkain kay Eros. “Gutom lang `yan, ikain mo na lang!” Kinuha iyon ni Eros bago binuksan at sinimulang kainin. “Ikaw, Shiro? Gutom ka rin?” I shook my head.

“Shiro, h’wag ka mag-alala. Nandito lang kami, hindi ka namin iiwan. `Di ba, Kiel?” Naramdaman ko ang pagtapik ni Eros sa aking balikat kaya't sinamaan ko siya ng tingin.

“The hell with you.” Tinanggal ko ang kamay niyang tumatapik-tapik sa aking balikat.

“Ka-dramahan mo, bro,” natatawang wika ni Kiel.

“Ano na naman?”

“Mas pogi pa rin ako sa `yo, Eros. `Di ba Shiro?”

“Don’t ask me,” sagot ko sa tanong niya na nagpangiwi sa kaniyang mukha.

“Haist! Tara na nga Eros sa cafeteria!” inis na wika ni Kiel at hinatak ang damit ni Eros papalabas nitong clinic. Napailing na lang ako.

Muling nabalik ang atensyon ko kay Winter. Bakit pakiramdam ko nakita ko na siya dati pa?

Winter’s POV

Isang kisame ang sumalubong sa akin pagbukas pa lang ng dalawang talukap ng aking mata. Bumangon ako at pinagmasdan ang paligid. I saw nurse who’s sitting on a single couch near my bed.

I collapsed then.

“Oh, Miss Park. Gising ka na pala.” I looked at the nurse and nodded. I wonder who brought me here. “Dinala kayo rito ni Mr. Lee. Ayos na ba ang pakiramdam mo? Base kasi sa hitsura mo kanina, namumutla ka. Nagamot ko na ang sugat mo sa braso, nakakapagtaka lang kasi nalaman ko na hindi basta-basta `yong sugat mo, para kasi—” I raised my hand in order for her to stop.

“Thanks. Aalis na ako.” I stood up and walked towards the door, but then as I opened it a hand suddenly grabbed my wrist and started to drag me. “What are you doing?” I asked when I finally saw who it was. Medyo nagulat pa ako dahil hindi ko inaasahan na siya ang bubungad sa akin.

“Feeling better?” he asked as a glimpse of worries formed on his face.

“Hm. P’wede mo na akong bitawan.” Napatingin siya sa aking braso at marahan iyong binitawan.

“You collapsed that’s why I brought you at the clinic.” Sinipat niya ang aking mukha sa hindi ko malamang dahilan. I nodded for a bit.

“Thanks.” What’s his name again?

“Shiro,” wika niya na parang nabasa ang kung ano man ang naiisip ko.

“Thanks, Shiro. Mauuna na ako.” Bago pa siya tuluyang makapagsalita ay mabilis na akong tumalikod at nagmartsa paalis.

Kahit na nanggaling ako sa clinic ng araw na iyon ay mas pinili ko pa ring pumasok sa bawat klase. It bores me to be honest, Hindi na iyon mawawala sa aking sistema; ang ma-boring sa bawat klase. After my last period I immediately went out of the University to go home.

In the middle of my driving, I noticed a black car that is following me. Hindi ko alam kung nagkataon lang ba o sinasadya ng driver nito na sundan ako. O baka isa na naman `to sa mga nagtatangka sa buhay ko?

Lumiko ako sa kaliwa at napansin na ganoon din ang ginawa nito. Kumanan ako at muli pa rin ako nitong sinundan. I shook my head. This would be a tough ride huh. Hindi na ako nag-dalawang isip pa at pinabilis ang pagtakbo ng aking sasakyan. Knowing that the road is widely open to run using a hundred speed of kilometers, I didn’t bother to do it, mgunit masyadong matigas ang utak ng may ari ng sasakyan dahil hindi ito nagpatalo at sinundan ang bilis ko. Mas pinili ko tuloy na binilisan pa ang takbo ng sasakyan at nakipag-unahan sa mga kotseng nasa aking unahan; lumiko sa kung saan-saan para lang hindi niya ako maabutan. Ilang minuto ang nakalipas nang napansin ko na wala nang sumusunod sa akin. I smirked.

Matiwasay akong nakabalik ng mansyon at ang pinakaunang bumungad na agad sa akin ay si dad na prenteng nakaupo sa sofa habang may hawak na diyaryo. Hindi ko pinansin ang kaniyang pigura at nagpatuloy na lang sa paglalakad patungo sa hagdan.

“Ano’ng ginawa mo kahapon?” Napahinto ako sa paglalakad at napalingon sa kaniya.

“Do I need to tell a story? That’s none of your business, Dad,” malamig kong wika sa kaniya. Kaagad siyang tumayo mula sa pagkakaupo at nagsimulang maglakad patungo sa aking direksyon.

“It’s my business, Winter because I am your father.” Hindi ko pinansin ang kung ano man ang sinabi niya. How could he tell me those words when it fact he’s the one who left me first?

“Whatever.”

“Are you out of your mind? Pinapahamak mo ang sarili mo!” I was about to step in onto the stair when he suddenly grabbed my arm. Napapikit na lang ako nang mariin nang nakaramdam ako ng kirot. “Huwag na h’wag mo akong tatalikuran habang kinakausap pa kita, Winter! Now tell me, what happened yesterday?” Napabuntong hininga ako at marahas na inalis ang kaniyang kamay sa aking braso.

“Para sa’n pa kung ik-kuwento ko? You don’t even care a single thing on me anyway.” Although I wanted to tell all of my resentments to him, but I just couldn’t, because after all what he did to me, hindi ko pa rin gusto na pag-salitaan siya ng mga bagay na masasakit

“Winter it’s not like that. Kung iniisip mo na pinabayaan kita dahil sa umalis ako—”

“Bakit hindi ba? Dad, you left me! What do you expect me to think? That you left because that’s what tita Roxanne and Melody wanted to do? Na ayos lang kahit umalis ka na kasama mo sila because they’re your family, pagkatapos ako rito maiiwan? Oh I forgot, she’s a mistress. Because you—” I pointed my forefinger on him, “you cheated on my mom!”

Kung alam niya lang kung gaano ko siya ka-gustong sumbatan ngayon, na kulang pa ang mga salita na `yan para ipaintindi sa kaniya ang lahat kung gaano kasakit ang maiwan nang mag-isa. All I thought he would understand me after I said those words, not until a palm suddenly landed on my face. Tila namanhid ang buo kong katawan dahil doon at marahas na pinunasan ang takas na luha sa aking mata.

“A-anak, I-I’m sorry. Hindi ko sinasadya.” Mabilis akong lumayo bago pa niya ako tuluyang mahawakan sa braso. I coldly looked at him.

“A single sorry wouldn’t change the fact that you left me, Dad,” wika ko bago ako tuluyang umalis sa kaniyang harapan.