The Heartless (TAGLISH)

CHAPTER 06: FAMILIAR

Winter’s POV

I am sitting on a chair near my study table here in my room; thinking what’s the meaning of my dragon tattoo at the back of my right shoulder. Posible kasi na may koneksyon ito kung bakit may mga taong nagtatangka sa buhay ko, ngunit masasabi kong hayahay ang mga nagdaang araw sa `kin dahil wala akong napapansin na kakaiba sa paligid tuwing lalabas ako.

My thoughts stopped when I felt hungry. I stood up and decided to go outside of my room. Naalala ko na hindi pa nga pala ako kumakain ng dinner.

“Dad, I told you already. I don’t want to go to Korea.” Napahinto ako sa pagbaba nang narinig ko ang boses ni Melody. “I still want to stay here in the Philippines, and besides na-enroll muna ako `di ba? And I’m already starting my school stuffs.”

I smiled bitterly to what I’ve heard. So he’s planning to leave again? I shook my head and decided to go outside the mansion instead of going to the dining area to eat. I think eating at some restaurants or fast foods is way more better than to eat inside our mansion. Kaya iyon ang aking ginawa.

Balak ko na sanang pumasok sa loob ng restaurant nang bigla akong may nakasabay na lalaki. Hindi ko inaasahan na itutulak ako nito para maunang pumasok. I shook my head when I managed to balance myself. Hindi sinasadya o nanadya?

Napansin ko na napalingon ang lalaking tumulak sa akin bago ito ngumiti. Napataas ang kilay ko sa kaniyang ginawa.

“Sorry,” he said before he turned his head away.

Hindi ko na lang siya pinansin at pumasok na lang sa loob bago naghanap ng isang table na hindi okupado.

“May I know your order, ma'am?” A waitress assisted me as I sat on a chair. Kinuha ko ang kaniyang hawak na menu at tiningnan doon ang mga pagkain na kanilang isini-serve.

Matapos kong maka-order ay naghintay lang ako roon at walang ibang ginawa, ngunit sa kalagitnaan ng paghihintay ko ay hindi nakatakas sa akin ang mata ng lalaking tumulak sa akin kanina at malaya akong pinagmamasdan. He has that smirk on his lips for I don’t know the reason why.

Kaagad siyang tumayo sa kaniyang kinauupuan at pumunta sa table kung nasaan ako. He then sat on a chair across mine without my permission. I raised my brow when the smirk on his lips didn’t fade.

“Hi.” Umangat ang kilay ko sa kaniya. Tumawa siya nang pagak at bahagyang ipinilig ang ulo. “Mas maganda ka pala talaga sa malapitan.”

My cold expression didn’t changed. If he thinks that I’m just a random girl that would fall for his charm—because I do admit that he has the looks that every girls could die for—but he’s wrong. I am not one of those.

“And you’re here, because?” Bumilog ang kaniyang bibig dahil sa aking sinabi.

“Didn’t expect that you would threw some question aside from saying ‘thank you’ for complimenting you,” wika niya sa hindi makapaniwalang ekspresyon. Hindi ko siya pinansin dahil dumating na ang aking order. “Hey, are you listening?”

“No,” I answered, because there’s no point of listening to his nonsense words. Unang-una, hindi ko siya kilala; pangalawa, I am not an entertainer to entertain him; pangatlo, walang importante na laman ang kaniyang mga salita. For short, I would just waste my time if I choose to listen to him.

Isang pagak na tawa ang narinig ko mula sa kaniya na naging dahilan para maagaw niya ang aking atensyon.

“What’s funny?”

“You,” he said that made me to raised my brow. “I like you.” Muntik na akong mabulunan sa kaniyang sinabi kaya’t mabilis kong ininom ang laman ng aking baso. What the hell was he saying? “I mean I like the way you act. You looked different.”

Malamig ang mata na sinalubong ko ang kaniyang tingin.

“I don’t know you. What do you want?” I have no plans to have a chit-chat with him, so I think it is better to asked him straight to the point.

A small smile formed on his lips. “Actually wala naman talaga akong kailangan sa `yo. Gusto lang kita makilala.” My forehead creased to what he said. What’s special about me that he wanted to know me? “Alam kong nagtataka ka kung bakit, pero wala akong balak na sabihin. I think it’s for me to know and for you find out,” he said and winked at me before he stood up from his seat. “Oh I forgot! Miss Kazumi Winter Park, see you next time!” ang huli niyang sinabi bago siya tuluyang mawala sa aking paningin.

Ang walang pakialam kong sistema kanina ay tuluyang nahaluan ng pagtataka dahil sa pagbanggit niya sa pangalan ko.

How did he know my name?

Third Person’s POV

Club, that’s where the Dark Flame Gang are now. Pagmamay-ari ng isa sa mga member ang club na ito, walang iba kun’di si Eros. Well what do you expect? Aside from being the ultimate cassanova, hindi rin magpapatalo kung gaano karangya ang pamumuhay nito.

Shiro is sitting on a couch while watching his friend Eros who’s dancing with his girls. Si Kiel De naman ay walang humpay sa pagkain. He then noticed Cloud who’s silent for the whole time while sitting peacefully on his chair.

“Hey, babe!” In between his observation, a girl with her short dress approached him. From the moment that he noticed how the girl seductively bit her lower lip, he knew what does the girl wants.

“Sorry. Find another,” mabilis niyang wika rito na ikinairap ng babae at inis na umalis sa kaniyang harapan.

“Bored?” Isang boses ang kaniyang narinig at nakita niya si Cloud na nakalapit sa kaniyang direksyon.

“A bit.” He took a deep sigh and stood up. “Tell them I need to go,” muli pang wika niya sa kaibigan bago siya nagdesisyon na umalis ng bar at pumunta sa ibang lugar.

Hindi malaman ni Shiro kung bakit siya bumaba sa isang restaurant, tumapat siya sa may glass window nito at nakita ang isang babaeng hindi niya inaasahan na makikita sa lugar na iyon.

His forehead creased as he felt the irritation that’s running in his system without any reason. Hindi niya maintindihan kung bakit nakakaramdam siya ng inis lalo na nang nakita niya itong may kausap na ibang lalaki. Nakatago lamang siya sa isang maliit na puno para pakinggan kung ano ang pinag-uusapan ng dalawa, pero dahil sa palibot ang glass window sa reastaurant ay hindi niya marinig kung ano ang kanilang pinag-uusapan.

“Tss. Sino ba `yong kausap niya?” Salubong ang kilay na tanong niya sa sarili, dahil na rin sa nakatalikod sa gawi niya ang lalaking kausap ng dalaga ay hindi niya makita ang hitsura nito.

Nakatago lamang siya sa isang puno hanggang sa lumabas na ang kausap ng dalaga. Sinundan niya ito ng tingin, ngunit kahit na gano’n ay hindi niya pa rin nakita ang hitsura nito dahil sa mga taong nakaharang sa lalaki.

“Oh I forgot!” Napansin niya na bumalik ito sa glass door ng restaurant. “Miss Kazumi Winter Park, see you next time!” sigaw ng lalaki.

Bumalik ang tingin niya sa dalaga na nagtataka ang mukha. Babalikan niya sana ng tingin ang lalaking kausap ng dalaga kanina, ngunit wala na ito sa lugar kung saan huli niya itong nakita.

Ilang minuto siyang nanatili roon, hanggang sa napansin niya na papalabas na rin ang dalaga kaya hindi siya lumabas sa kaniyang pinagtataguan. Tiningnan niya lang ang dalaga na tila may hinahanap ito, ngunit kaagad din naman itong umalis. Aalis na sana siya sa kaniyang pinagtataguan nang napansin niya ang pigura ng isang taong nakasuot ng itim na kasuotan. Sinusundan nito ng tingin ang dalaga hanggang sa ito ay makaalis. Hindi niya malaman ang hitsura ng lalaki dahil na rin sa suot nitong hoodie at nasa madilim din na parte ito nakapuwesto.

Nang napansin niya na wala na ang misteryosong lalaki ay lumabas na siya sa kaniyang pinagtataguan. Nararamdaman niya ang kakaibang awra ng misteryosong lalaki kanina, ngunit hindi na niya iyon pinansin at ipinagsawalang bahala na lamang.

Sa gawi naman ng dalaga; pagkaalis na pagkaalis ng lalaki na hindi niya kilala ay siya namang pagpapatuloy niya sa kaniyang pagkain. Matapos n’yon ay lumabas na rin siya ng nasabing restaurant. Hindi niya naiwasan ang magpalinga-linga sa paligid nang tila nakaramdam siya ng kakaiba, ngunit wala naman siyang napansin.

“Weird,” untag niya sa kaniyang sarili.

Napailing na lang ang dalaga. Mukhang nitong mga nakaraang araw ay palagi nalang ganito ang nangyayari sa kaniya, ngunit alam niyang hindi siya nagkakamali. May kakaiba talaga sa paligid, o baka naman napa-paranoid lang talaga siya? Hindi nalang niya `yon pinansin at sumakay na lang sa kaniyang sasakyan.

“You looked stupid while pouting,” wika ni Eros dahilan para samaan ng binatang si Kiel ang kaibigan ng tingin at batuhin siya ng unan. Nandito sila ngayong tatlo sa HQ, matapos kasi nilang manggaling sa bar, ay dito sila nagtungo.

“Inggit ka? P’wede ka namang gumaya kung gusto mo,” saad ng binata sa kaniya. Ibinato naman niya pabalik ang unan na ibinato nito.

“No thanks.” Napailing na lamang si Eros at hindi na lamang pinansin ang binata.

Nabaling lahat ang tingin nila sa pinto nang bumukas ito at bumungad sa kanila ang binatang si Shiro na magkasalubong ang kilay sa hindi malamang dahilan. Nagkatinginan sina Eros at Kiel dala ng pagtataka, hanggang sa tumakbo ang mga ito patungo sa gawi ng binatang si Shiro.

“Ano’ng nangyari?”

“Saan ka galing?” tanong ng dalawa, ngunit imbis na sagutin nito ang tanong nila ay isang “tss” lang ang natanggap ng mga ito mula sa binata.