My Brother's Obsession

Balansiyong tag-init iyon. Pero mas mapanginigas ang takot sa dibdib ni Ruie. Hindi dahil sa tag-init ng panahon. Hindi dahil walang aircon ang unit nilang inuupahan sa Quezon City. Kundi dahil ilang araw na niyang hindi maalis sa isipan si Luis, ang lalaking bawal, pero siya lang ang gusto niya. Nakahilata siya sa lumang sofa, isang tuhod nakatupi, at ang sketchpad ay nakaangkla sa kanyang hita. Ngunit kahit anong gawin niyang pagsisinungaling sa sarili, hindi talaga natapos ang sketch. Ang utak niya ay hindi kay Sining kundi kay Luis, ang kuya ni Jake, ang lalaking matagal na niyang tinatago sa alaala bilang isang suliranin, isang lihim, isang pantasya. Ngayon, hindi na siya pantasya lang. Luis Alvarado, moreno, matipuno, at mas tahimik kaysa dati, ay literal na nasa kabilang pinto. At si Ruie, a 22-year-old graphic design student with trauma about being torpedoed by men and "paasa," found himself in the existential axis of his fantasies: si Luis, outside the gate. Holding a helmet. With a bag full of cold water. And the question in his eyes is like an offer of temptation: Handa ka na ba? FLASHBACK: FAMILY OUTING, BATANGAS ILANG TAON ANG NAKALIPAS Isang gabi sa ilalim ng bonfire. Ruie, labing pitong taon, tahimik na nakaupo sa buhanginan, pinagmamasdan ang apoy habang nagpapanggap na hindi niya tinitingnan si Luis mula sa kabilang gilid ng apoy. Naka-sando ito noon, pawisan, hawak ang bote ng softdrinks. Ngunit sa isang iglap, nagtagpo ang kanilang mga mata. Ngumiti si Luis. Walang biro. Walang biro. Para kay Ruie, sapat na iyon para dalhin ang lalaki sa alaala niya sa loob ng maraming taon. KASALUKUYAN QUEZON CITY, LINGGO NG HAPON Tok. Tok. Tok. Naputol ang kanyang guniguni. Tumindig siya, mabilis na inayos ang kanyang oversized shirt at kulot-kulot na buhok. Pinilit ang sarili na huwag kiligin. Pero nang bumukas ang pinto, naroon siya. Luis. Sa mismong liwanag ng hapon, sa gitna ng kahubaran ng kanyang emosyon. "Hi," isyu ni Luis, malamig ang teksto, pero matalim ang tatag. "Kuya Luis, ikaw nga," isyu niya, halos hindi marinig ang sariling isyu. "Ito yung tubig na pinasuyo ni Jace," ibinigay ng lalaki ang bote. "Umalis siya kanina papuntang probinsya. Ako muna ang magbabantay ng unit niya." Nagtagpo ang kanilang mga daliri habang inaabot ang bote. Malamig ang plastik, pero mainit ang kuryenteng dumaloy sa pagitan nila. Isang tingin. Isang segundo. Parang sandaling gumalaw ang mundo, pero hindi sa normal nitong direksyon. “Okay ka lang ba dito mag-isa? ” tanong ni Luis, ang boses ay mababa at malumanay. “Sanay na,” bulong ni Ruie. “Pero… salamat.” “Kung may kailangan ka,” dagdag ni Luis, “nasa kabilang pinto lang ako.” Before pa siya makasagot, lumakad na si Luis palayo. Malambot ang hakbang pero mabigat sa puso. Naiwan si Ruie sa may pintuan, hawak ang malamig na tubig, habang umiinit ang loob niyang parang tinataga ng bawat t***k ng damdaming matagal nang kinulong. Malakas ang ulan. Bubulawan ang tubig sa mga gilid ng bintana. Ang paligid ay parang umiiyak ayon sa kanyang dibdib. Sa sahig ng kanyang unit, ay nakaupo si Ruie na tahimik, basang-basa ng alinlangan. Hanggang sa. Tok. Tok. Tok. Hindi siya naggalaw ng away. Para bang may bumagsak na bato sa dibdib niya. Ngunit ang katawan niya ay may sarili nang desisyon. Tumayo siya, medyo pagmadid ay, at binuksan ang pinto. Sama ng muli si Luis. Basa ang balikat, may kamera sa likod, at makinis ang mobil sa kamay. "Nabasa ang linya ng kuryente. Wala ring ilaw sa amin. Baka kailangan mo ng kandila," sabi nito, halatang pinipigilan ang ginaw. "Pasok ka," sagot ni Ruie, halos pabulong. Binasag ni Luis, pinasok ang sapatos, at tinignan ang paligid. Napatingin niya si Ruie, mula ulo hanggang paa ang bayawang shirt nitong sobra-halimbawa kita ang balikat, ang niyeng tela na nagsulay para sa balat sapagkat ni-init. "M-may kape ako. Instant nga lang," offers ni Ruie para pilit pakalambatan ng boses. "Okay na 'yan." Luis sat on the floor and drank the coffee. Quiet. Slow. Long on the gaze. "Hindi ko akalaing ganito ka na ngayon," sabi ni Luis sa wakas. "Anong ibig mong sabihin?" "Lalaki ako, Ruie. Hindi ako bulag. Noon pa man, maganda ka na. Pero ngayon… iba ka na." Napalunok si Ruie. "Matagal na akong may tanong." "Alin?" "Noong gabing 'yon, sa bonfire, hindi mo ako tinignan pagkatapos, pero ramdam ko, may iba." Tumango si Luis. "Gusto rin kita noon. Pero estudyante ka pa, at ako'y aalis na. Hindi dapat." "Nandito ka na ngayon," isyu ni Ruie. "At ako… hindi na bata." Sandali silang nagtitigan. Hanggang sa marahan siyang hawakan ni Luis sa kamay. Mainit. Mabigat. Totoo. "Puwede ba?" asked Luis. Hindi tinapos ang tanong, pero malinaw ang ibig sabihin. Walang sumagot si Ruie. Sa halip, inilapit ang mukha. Dahan-dahan. Unti-unting pinikit ang mga mata. Hanggang sa naglapat ang kanilang labi. Pustahan ang halik. Walang pagpuso agad. Parang pinaghirapan ang kumpirmasyon. Kaya nang nagresponde ang mga labi ni Ruie, kaagad nang nagliyab ang lugar. Ang kamay ni Luis ay kaistar sa kanyang batok, sa likod, patubig sa baywang. Pinilit siya sa harap, hanggang sa mapasandal sa dibdib nito. Pinahiwatig si Ruie. Ang init ng katawan ni Luis ay parang nag-ispoga sa kanyang balat. Bumukad ang kanyang bibig, pinatamaan ang bawat halik, bawat dampi ng dila. Tumitibok ang puso niya nang mabilis. Hindi lamang ito pagnanasa ito'y pagkasabik, pagkakalimot, pagsuko. Pinahubad ni Luis ang suot niyang shirt. Walang pagtataka. Nanignit ni Ruie ang mga pilat sa katawan nito mga lamat ng nakaraan. At isa-isa, naalis din ni Luis ang kanyang saplot. Hindi siya nahiya. Hindi siya nagtakip. Sa mga mata ni Luis, hindi siya hinusgahan. Hinangaan siya. Hinangad. Nang magsanib ang kanilang mga katawan, mabagal ngunit mapusok, parang sinimulan nilang isulat ang kwentong hindi natapos noon. Naghalo ang mga buntong-hininga, ungol, daing, at init. Sa bawat ulos, sa bawat haplos, binubura ang layo ng mga taon. Walang pagmamadali. Puro pagtanggap. Pagkatapos, makapag-aakapan sila sa sahig. Walang saplot. Walang salita. Pero puno ng kahulugan ang bawat haplos sa likod, bawat paghawak sa kamay, bawat dampi ng labi sa noo. Pumikit si Ruie, pakiramdam niya'y buo siya. Pero sa likod ng mga halik ni Luis, may naramdaman siyang kakaiba, hindi panibugho, kundi lungkot. Isang uri ng pagbitaw na ayaw mong paniwalaan. Pagmulat ni Ruie, nakaupo si Luis sa gilid ng kama, nakabihis na rin. Hinahalikan ang kanyang noo. "Aalis muna ako, pero babalik ako mamaya." Tumango siya. Pero sa kanyang puso, may tanong na hindi niya kayang balewalain: Bakit parang may iniwan siya… na hindi pa rin niya tuluyang nakakalimutan? At ang mas nakakasakit…. Paano kung ako lang ang handang sumugal?