“Bakit Laging Bawal ang Pinakamahirap Bitawan?”
1210 Words
Vintaan pa rin sa katawan ni Ruie ang alaala ng gabing nagdaan.
Nakadapa siya sa kama, suot pa rin ang lumang oversized shirt mula kahapon ang tela ay amoy-kape, amoy-pawis, at isang scent na mas mahirap takasan: ang balat ni Luis.
Pikit ang mga mata pero gising ang isip.
Bawat sentimyento, ang bigat ng mga bisig nito sa baywang, ang lagkit ng pawis sa pagitan ng mga dibdib nito, ang basang halik na humaplos sa balikat habang bubulungan ito ng "Gusto kita," lahat iyon ay paulit-ulit niyang iniikot sa alaala.
At samantalang mas matagal, mas malalim ang pakiramdam.
.ngunit kasama nito ang bigat ng pag-aalinlangan.
"Uy, b***h! Gumising ka na ba?"
"Oh, oo, parang hindi natulog," replied Ruie, forcing the smile in her voice, teasing laughter in jest.
"Mukha kang may ginawa kagabi with Hot Kuya Luis naman ah!"
Ruie fell silent. Not because of bashfulness. But because, yes.
"Shye, something happened."
"Pta! Sa kanya?!"
"Oh."
Followed by silence in the other line until the subsequent consecutive kilig screams that seemed to blow up her eardrums.
"Tang*na, girl! Kwento mo lahat! Detalye!"
"Wag dito," ang sinabi ni Ruie. "Punta ka dito."
Si Shye ay pumasok na tulad ng bagyong may dalang iced coffee, tsismis, at intensyon ng pag-ungkat ng bawat detalye. Umupo ito sa sofa at tumingin kay Ruie na parang FBI interrogator.
"So paano nagsimula? At more importantly… gaano kainit?"
Tinakpan ni Ruie ang mukha, pero hindi rin nagtagal ang pagtanggi.
"Hindi ko alam kung tama ba 'to."
"Gaga, hindi mo naman pinatay ng kutsilyo. Nag-s*x lang kayo!"
Tumalab si Shye, pero maya-maya ay naging mapang mukha.
"Pero seryoso… may naramdaman ka ba sa kanya bukod sa obvious na libog?"
Tahimik. Pero diretso ang sagot ni Ruie. "Oo."
"Simula pa noon. Pero kagabi, ibang level."
Tumango si Shye. "Well, kung tumagal kayo ng ganon kagabi, I don't think katawan lang ang habol n'ya."
Napatingin si Ruie sa baso ng kape.
"Pero may iba akong naramdaman."
"Lungkot?"
"Sa mga mata niya, may dala siyang bigat, at hindi ako sure kung ako ang dahilan nun o… baka may iniwan siya."
Tahimik si Shye. Tumitig. "Girl… baka may unfinished business si Kuya Luis. You have to know."
Tahimik si Luis habang pinapaikot ang wrench sa motor na hindi naman talaga kailangang ayusin.
Pawis ang noo, hindi sa init, kundi sa natitirang init sa katawan at sa kalithang naiiwan sa isip.
Hindi mo dapat ginawa 'yon, bulong ng konsensya.
Kailangan kang ganapin nang muli ang paglubog ng buhok mo.
Mas malakas ang boses ng pagnanasa kaysa guilt.
Naalala niya ang ungol ni Ruie. Ang pagdaing. Ang titig habang nilalamukos ang kanyang buhok, ang pagkapit nito na parang siya lang ang matagal nang hinintay.
Binuksan niya ang cellphone. Gallery.
Isang lumang larawan. Siya and Si Aira. Masaya. Malapit. Mahabang buhok. Puting dress.
Tinaas niya ang litrato. Tinitigan. At… binura.
That’s over, sabi niya sa sarili. I’m with her now.
Pero bago siya makapagpahinga sa desisyong iyon.
Tok. Tok.
Binuksan niya ang pinto.
Si, Shye.
Walang tawag. Walang text. Wala ring sagot sa tanong na, "Bakit parang may tinatago siya?"
Nakaupo siya sa sahig, yakap ang sketchpad. Sa bawat stroke ng lapis, lumilitaw unti-unting ang imahe ni Luis: ang likod, ang mga ugat sa braso, at ang mga matang tila laging may kinikimkim.
Hanggang sa vibrate ang phone.
Luis is calling.
"Hello?"
"Pwede ba kitang makita mamaya? 8 PM. Sa rooftop."
Hindi agad siya nakasagot. Pero alam niyang pupunta siya.
Nakatayo si Ruie sa gilid ng rooftop, suot ang simpleng navy blue dress, manipis ang tela, mahangin ang paligid. Pero ang kabog ng dibdib niya, mas malakas pa sa hanging dumarampi sa balat niya.
Dumating si Luis. Tahimik. May bigat sa lakad, may dalang kung anong hindi niya kayang sukatin.
"Sorry kung hindi ako nakapagparamdam buong araw," simula ni Luis.
"Okay lang."
"Hindi ako sigurado kung dapat ba akong humingi ng tawad… o magpasalamat sa nangyari kagabi."
"Ako rin," sagot ni Ruie. "Kaya ako nandito… para malaman."
"May gusto akong sabihin, pero baka magbago ang tingin mo sa akin."
"Mas pipiliin kong masaktan sa totoo, kaysa paikutin sa kasinungalingan."
Tumango si Luis. Huminga nang malalim.
"May iniwan akong babae sa Bohol. Aira. Five years kaming magkasama. Almost kasal na. Pero isang buwan bago ang kasal, nahuli ko siyang may iba. Pinsan ko pa."
Palunok si Ruie. Kapitat sa railing.
"Umalis ako. Tinalikuran lahat. Nagpunta kung saan-saan. Lahat para lang makalimutan. Pero noong nakita kita, iba ka, Ruie. Hindi lang katawan. Hindi lang ganda. May kuryente. May dahilan para manatili."
"Ako ba ang rebound?"
"Kung rebound ka lang, hindi kita haharapin ngayon. Hindi kita tititigan ng ganito."
Malapit si Luis. Hinawakan ang baywang ni Ruie. Nilapit ang noo sa noo nito.
"Gusto kita. Hindi lang kagabi. Hindi lang ngayon."
Sa ilalim ng buwan, muling nagtagpo ang kanilang mga labi. Walang imik. Halik lang. Mainit. Mabagal.
Ang kamay ni Luis ay gumapang pababa sa hita ni Ruie, hinawakan siya sa ilalim ng tuhod, at binuhat siya palapit sa pader.
"Sabihin mo kung huminto ako, okay?"
"Huwag kang huminto."
At doon, muli silang nagsanib.
Sinanggalitan ni Luis ang saplot ni Ruie, hinagod ang bawat bahagi ng katawan nito na tila kinikilala sa dilim. Ang mga labi niya ay dumampi sa leeg, sa dibdib, sa puson, at sa singit mainit, banayad, masidhing parang sining.
Tumataas ang daing ni Ruie sa bawat haplos, bawat pagkilos. Hinawakan niya si Luis sa likod ng batok, at sa bawat labas-pasok ng kanyang katawan sa kanya, parang sinasagot ang tanong ng puso: "Gusto kita. Hindi ako magsisisi."
Ngunit sa kabila ng init, sa kabila ng pagsanib, may matang nakamasid.
Mula sa kabilang rooftop, isang pigura ang nakatayo.
Babae.
Mahaba ang buhok. Maputla ang mukha. May hawak na kutsilyo.
Sa likod nito nung kanyang hoodie, isang pangalan ang nakatayo:
Kadawat.
FLASHBACK 15 Years Ago
"May kambal ka, Ruina," sabi ng ina niya bago ito namatay.
"Na-kidnap siya. Hindi ko na siya muling nakita. Pero hindi siya patay. Buhay siya."
Ang sinabing iyon ng ina, akala ni Ruie ay bunga lang ng trauma.
Pero ngayon.
Nagbubukas ang pintuang matagal nang isinara.
SA ISANG ABANDONADONG GUSALI
Si Kadawat Salvador, nakaupo sa sulok, may manika sa kamay. Walang emosyon.
Sa tabi niya, isang lumang ID ni Ruie, may sulat sa likod:
"Ruina Salvador—Twin Sister. Missing Piece."
BACK TO PRESENT
Nagising si Ruie mula sa maikling antok. Nakita si Luis na papalapit. Tulad kahapon, may dalang mineral water.
Pagkapasok pa lang nito, niyakap siya agad. Mahigpit.
"May kailangan kang malaman."
"May nakita ako kagabi."
"Hindi siya si Aira. Siya ang kambal mong nawawala."
Stop ang mundo ni Ruie. Ang puso niya, mukhang naipit sa pagitan ng pagnanasa, sakit, at takot.
"Paano mo nalaman?"
"Naging pasyente siya ng isang mental facility sa Cebu. Isa sa mga naging kliyente sa motor shop, dating nurse niya. Nang makita ko ang lumang ID… pangalan mo ang nakalagay sa likod. Salvador."
"Bakit hindi mo agad sinabi?"
"Takot akong mawala ka."
Umiyak si Ruie. Ang pader na binuo niya sa sarili, gumuho sa harap ni Luis.
Ngunit hindi siya bumitaw. At si Luis, niyakap siya, hindi bilang kasintahan lang, kundi bilang tanging taong handang sumama sa paghanap ng katotohanan.
"Kung totoo lahat 'to," bulong ni Ruie, "tulungan mo akong hanapin siya."
"Hanggang dulo."
- Writer
